บทที่ 10

“…”

เสิ่นลั่วเยี่ยนใบหน้ากระตุกอย่างคุมไม่ได้ ตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออดว่า “ใครจะไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะไม่ตายพร้อมกับเจ้า!”

ต้องขนาดนี้เลยหรือ?

ยัยเด็กโง่นี่!

แค่หยอกล้อเล่นนิดหน่อย นางยังคิดถือเป็นจริงจัง?

สติปัญญานาง ดูท่าแล้วคงไม่ได้สูงมากนัก?

นางฝึกสมองแต่ไปขึ้นที่กล้ามเนื้อแล้วหรือไง?

เสียงกบร้องระงม แมลงวันบินดังหวี่ๆ ทั้งวี่ทั้งวันไม่มีใครฟัง

ไก่ขันเพียงยามเช้า แต่กลับปลุกสรรพสิ่งให้ตื่นจากภวังค์ได้

คำพูดหากไม่มีใครฟัง ก็อย่าได้พูดพล่ามเลย

หยุนเจิงลอบหัวเราะในใจ แล้วพูดหยอกล้อขึ้นอีกว่า “เสด็จพ่อได้พระราชทานงานสมรสแล้ว หากพวกเราล้วนตกตายกันไปหมด คาดว่าเสด็จพ่อคงสั่งให้คนฝังเราไว้ด้วยกัน!”

เสิ่นลั่วเยี่ยนฟังคำพูดของหยุนเจิงใบหน้าก็กระตุกขึ้นมาอีก

แม้กระทั่งความตายก็มิอาจพรากนางไปจากไอ้สวะนี่ได้งั้นหรือ?

“เอาล่ะ”

หยุนเจิงค่อยๆ ยืดตัวยืนขึ้น แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เสด็จพ่อได้ตัดสินพระทัยแล้ว ราชวงศ์เราในเวลานี้ก็มีเรื่องมากมาย พวกเจ้าก็อย่าได้ไปหาเรื่องใส่ตัวอีกเลย”

กล่าวจบ หยุนเจิงก็ปลีกตัวจากไป

อย่างไรเขาก็ได้เตือนพวกนางแล้ว

หากพวกนางยังไม่ฟัง จะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ได้ ตอนนั้นซวยขึ้นมา ก็อย่ามาหาว่าตนไม่ได้เตือนพวกนางก็แล้วกัน!

…

หยุนเจิงพอออกจากจวนตระกูลเสิ่น ก็รีบกลับไปเรือนปี้ปัว

ตอนที่เขามาถึงปากประตู ถึงพบว่าองครักษ์หน้าประตูเปลี่ยนคนแล้ว

นี่มันอะไรกัน?

“คาราวะองค์ชายหก!”

ขณะที่หยุนเจิงยังสับสน องครักษ์ทั้งสองก็มาทำการคาราวะเขา

หยุนเจิงมองไปที่ทั้งคู่อย่างงุนงง “พวกเจ้าคือ…”

โจวมี่ค้อมกายตอบ “เรียนองค์ชายหก พวกเราสองคนเดิมที่เป็นองครักษ์หน่วยอวี่หลิน นับจากวันนี้เป็นต้นไป พวกเราเป็นองครักษ์ประจำกายขององค์ชายหกพ่ะย่ะค่ะ”

คนจากหน่วยองครักษ์อวี่หลิน?

หยุนเจิงใจกระตุกเต้น

นี่เป็นสายที่จักรพรรดิเหวินส่งมา?

หรือว่าจักรพรรดิเหวินจะเป็นห่วงว่าพวกหยุนลี่กับซูเฟยจะทำไม่ดีต่อตน ก็เลยส่งองครักษ์อวี่หลินมาแทนองครักษ์เดิมของตน?

หรือจะเป็นไปได้ทั้งสอง?

“อ้อ”