ตอนที่ 1124 สีหน้าซีดเซียว

“เจ้าสัตว์เดรัจฉานนั่นกลัวว่าหากเราไปแล้วจะใช้บารมีมาต่อต้านเขาล่ะสิ”

พวกเขาเข้าใจแล้ว ทุกคนสีหน้าซีดเซียวแล้วล้มลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง น้ำตาไหลริน

“ทำอย่างไรดี แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรกันดี?”

มีคนร้องไห้อย่างสิ้นหวัง “บัดนี้ครอบครัวของเราอยู่ในมือของพวกมัน หากพวกมันไม่ทำตามคำพูด หลังจากหนึ่งปีแล้วไม่ยอมคืนคนในครอบครัวจะทำอย่างไรดี?”

คนอื่นๆเองก็พากันสิ้นหวัง ต่างก็กอดกันร้องไห้ ต่อให้พวกเขาจะเป็นลูกผู้ชายที่แกร่งกล้าเพียงใด แต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของคนในครอบครัว ก็อ่อนแอกันหมด

“ยังมีวิธีใดอีกรึไม่? เราออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดจะดีกว่า คนอาณาจักรฉินมีคำที่พูดกันว่าตราบใดมีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง หากเราไปแล้วเจ้าพวกนั้นอาจจะมีความพะว้าพะวัง ไม่กล้าทำอะไรคนในครอบครัวของเรา”

เมื่อพวกเขาหารือกันแล้วก็ตัดสินใจออกจากเจ้อหลี่มู่เหมิง หากอีกหนึ่งปีให้หลังครอบครัวของพวกเขายังไม่กลับมา พวกเขาก็จะรอโอกาสหวนคืนกลับมาอีกครั้ง

......

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง ณ เจ้อหลี่มู่เหมิง ที่ที่อยู่ห่างออกไปไม่เกินห้าสิบไมล์

หลี่ชางที่ชูธงอาณาจักรฉินได้พากองทัพของตนเองเดินทางฝ่าพายุหิมะ ในที่สุดก็ใกล้ถึงจุดหมายแล้ว แต่ว่าทันใดนั้นผู้ช่วยโจวก็ส่งข่าวมาให้

“ท่านแม่ทัพขอรับ หน่วยสอดแนมของเราพบว่าที่ที่ไม่ไกลจากนี้ มีคนทุ่งหญ้ากำลังหนีขอรับ แถมยังมีคนไล่ล่าพวกมันอยู่ด้วยขอรับ”

“หือ? พวกมันเกิดแตกหักกันเองรึ?”

เมื่อหลี่ชางได้ยินดังนั้นก็เผยสีหน้าดีใจออกมา

“ถือเป็นเรื่องที่ดี เราไม่รู้สถานการณ์ของเจ้อหลี่มู่เหมิงอยู่พอดี หากมีคนมาบอกก็คงดีอย่างยิ่ง! ฮ่าๆ......ออกคำสั่งของข้าไปให้ส่งคนไปช่วยชีวิตคนที่พวกมันไล่ล่ามาให้ได้!”

“น้อมรับคำสั่งขอรับ!”

เพียงชั่วครู่เหล่าทหารก็มารวมตัวกันแล้วมุ่งหน้าออกไปทันที

......

ขณะนี้อูเอ๋อร์เฮ้อหนีที่กำลังถูกไล่ล่ามาตลอดทาง รวมถึงองค์ชายสามด้วย ยังไม่รู้ว่ากำลังมีคนมาช่วยพวกเขาแล้ว

บัดนี้สถานการณ์ขององค์ชายสามย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาเสียเลือดไปมาก มีบาดแผลไปทั่ว พร้อมที่จะหมดสติไปได้ทุกเมื่อ ร่างกายของเขาย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ได้รับการรักษาโดยเร็ว เกรงว่าคงจะอดทนได้อีกไม่นาน

อูเอ๋อร์เฮ้อหนีคอยให้กำลังใจเขาอยู่ตลอด เขาตะโกนว่า

“องค์ชายสาม อดทนไว้พ่ะย่ะค่ะ เราใกล้จะสลัดทหารพวกนั้นได้แล้ว อีกเดี๋ยวก็จะรอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ จะต้องอดทนไว้นะพ่ะย่ะค่ะ”

เขาภาวนาอยู่ในใจขอให้องค์ชายสามผ่านไปได้ แต่น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่เป็นใจ

องค์ชายสามรู้สถานการณ์ของตนเอง เขาอดทนได้อีกไม่นาน จึงได้พูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า

“ท่านลุงเฮ้อหนีปล่อยข้าลงแล้วพาคนของท่านไปเถิด คนที่พวกมันต้องการสังหารคือข้า ท่านคือผู้อาวุโส พวกมันไม่กล้าทำอะไรท่าน”

อูเอ๋อร์เฮ้อหนีส่ายหน้าปฏิเสธ เขาพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า

“ไม่ได้ ข้าจะทิ้งท่านไว้ไม่ได้ หากท่านเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เมื่อข้าสิ้นใจไปแล้วคงไม่มีหน้าไปพบท่านผู้นำ”