ตอนที่ 1125 จะตายก็ตายด้วยกัน

“อูเอ๋อร์เฮ้อหนี พวกเจ้าอย่าได้ขัดขืนเลย วันนี้พวกเจ้าต้องตาย!”

แม่ทัพฝ่ายศัตรูหัวเราะแล้วก็โบกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชาบุกโจมตี อยากจะฆ่าพวกเขาให้หมดในคราวเดียว

อูเอ๋อร์เฮ้อหนีสีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารู้สึกโศกเศร้าและโกรธแค้นอย่างยิ่ง เขาไม่คิดว่าเจ้าคนทรยศนั่นจะโหดเหี้ยมมากถึงเพียงนี้

อูเอ๋อร์เฮ้อหนีตะโกนอย่างสุดเสียงว่า “ใครก็ได้ มาหามองค์ชายสามหนีไปก่อน พวกข้าจะกันพวกมันไว้เอง!”

“ข้าไม่ไป จะตายก็ตายด้วยกัน!”

องค์ชายสามเงยหน้ามองอูเอ๋อร์เฮ้อหนีอย่างลำบาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว แววตาของเขาประกายความบ้าคลั่ง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ตอนนี้เขาจะหนีไปได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไร? สู้ตายกับคนพวกนี้ยังดีกว่า! ไม่เสียดายชีวิต

อูเอ๋อร์เฮ้อหนีอึ้งไป ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดังแล้วพูดทันทีว่า

“ดี ท่านสุดยอดกว่าองค์ชายสองคนนั้น นี่สิจึงจะคล้ายกับท่านผู้นำ เช่นนั้นก็ไม่หนีแล้ว สู้กับพวกมัน!”

“ฆ่า......”

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงตะโกนฆ่าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าอูเอ๋อร์เฮ้อหนีและผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะดุดัน แต่เนื่องด้วยอีกฝ่ายมีจำนวนคนที่มากกว่า จึงสู้ไม่ได้เลย ไม่นานอูเอ๋อร์เฮ้อหนีก็ได้รับบาดเจ็บ

ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ทหารอีกหลายคนเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

“พวกมันใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว เหล่าสหาย สังหารพวกมันให้ได้ในคราวเดียว!”

แม่ทัพฝ่ายศัตรูดีใจอย่างยิ่ง และรีบสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาโจมตีทันที

อูเอ๋อร์เฮ้อหนีแววตาเย็นชา มุมปากมีเลือดไหลออกมา แต่เขาก็ยังคงถือดาบแล้วพุ่งไปด้านหน้าต่อ

ทันใดนั้นเอง! เสียงม้าวิ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง และพากันหันไปมองทางต้นเสียง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที และพบว่าในส่วนลึกของป่าจู่ๆก็มีม้าศึกจำนวนเกือบพันพุ่งออกมา บนม้าศึกมีนักรบที่สวมชุดเครื่องแบบของชนเผ่าหนี่ว์เจินเอาไว้กันหมด พวกเขาพุ่งเข้ามาในสนามรบราวกับแม่ทัพแห่งสวรรค์มาจุติ

ผู้ช่วยโจวเพียงแค่มองปราดเดียวก็สามารถวิเคราะห์สถานการณ์ได้แล้ว เขาชี้ไปทางฝ่ายศัตรูแล้วออกคำสั่งว่า

“สังหารพวกมันซะ ช่วยพวกคนที่ถูกล้อมเอาไว้”

ข้างๆของเขามีคนชนเผ่าหนี่ว์เจินที่ฟังภาษากลางออก เขารีบแปลให้ทันที และแล้วเหล่าทหารม้าทุ่งหญ้าเหล่านี้ก็ตะโกนแล้วพุ่งเข้าไปสังหารศัตรูทันที

“อ๊าก! คนพวกนี้มาจากที่ใดกัน?”

แม่ทัพฝ่ายศัตรูตกใจอย่างยิ่ง เมื่อครู่นี้เขายังคิดว่าตนเองได้กุมชัยชนะเอาไว้แล้ว ไม่คิดว่าจู่ๆจะมีทหารสนับสนุนออกมา อีกทั้งอีกฝ่ายยังมีจำนวนคนมากกว่าพวกเขาหลายเท่าด้วย ดูท่าทางดุร้ายมากกว่าปกติ พวกเขาไม่ใช่คู่มือเลย

“หนี! รีบหนีเร็วเข้า!”

ศัตรูรีบหันหัวม้าแล้วจะหนีไป แต่เมื่อพวกเขาก้าวไปไม่เท่าไรก็พบว่าด้านหลังมีคนไล่ตามมา

“อ๊าก!”

แม่ทัพศัตรูหวาดผวาอย่างยิ่ง เขาหันไปเห็นว่ามีสหายถูกยิงล้มลงจากหลังม้าเรื่อยๆ ทันใดนั้นเขาก็ตกใจอย่างมาก และกรีดร้องว่า

“อย่าสังหารข้า ข้ายอมแพ้! ข้ายอมแพ้!”

แต่แล้วใครจะสนใจว่าเขาจะยอมแพ้ไม่กัน? อีกอย่าง ผู้ช่วยโจวเองก็ฟังไม่รู้เรื่องว่าเขากำลังตะโกนอะไร ดังนั้นจึงไม่ได้ออกคำสั่งให้จับพวกเขาเป็นเชลยศึก