ตอนที่ 287 ส่งสิบลี้

ฉินเหยียนก้าวออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว ภายใต้สายตาของทุกคนเขาคุกเข่าลงพลางประสานมือและกล่าวว่า

"ข้าน้อยฉินเหยียน รับราชโองการพะยะค่ะ!"

ขันทีผู้ดูแลกิจการภายในพระราชวังใช้ท่าทีที่หยิ่งยโส และอ่านราชโองการด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

"ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชา ให้สามัญชนฉินเหยียนรีบกลับเมืองหลวงทันทีอย่าได้ชักช้า หากฝ่าฝืนราชโองการให้ลงทัณฑ์ทันที!"

องครักษ์ส่วนพระองค์ที่มาพร้อมกับราชโองการจับด้ามดาบไว้แน่น หากฉินเหยียนกล้าที่จะแสดงท่าทีฝ่าฝืนใดๆพวกเขาก็จะไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะชักดาบออกมาและประหารฉินเหยียนทันที

ชาวบ้านต่างร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือด นี่ฮ่องเต้ฉินคิดจะกำจัดอ๋องเหยียนให้สิ้นซาก!

ฉินเหยียนฝืนยิ้มอย่างจนปัญญาพลางประสานมือ และกล่าวเสียงดังว่า

"ข้าน้อยรับราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาทพะยะค่ะ!"

ขันทีผู้ดูแลกิจการในพระราชวังยื่นพระราชโองการให้ฉินเหยียนพลางชี้ไปที่รถม้าที่อยู่ไม่ไกล และกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆว่า

"รถม้าพร้อมแล้วจงรีบขึ้นรถทันทีและตามข้ากลับเมืองหลวง หากมัวแต่ชักช้าเจ้ามีกี่หัวก็รับผิดชอบไม่ไหว!"

ฉินเหยียนยืนขึ้นโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ และกล่าวว่า

"ทำให้กงกงลำบากใจแล้ว ให้ข้าได้บอกลาชาวบ้านเสียก่อนแล้วก็จะไป"

ขันทีผู้ดูแลกิจการในพระราชวังสะบัดแส้ และกล่าวอย่างดูแคลนว่า

"มีอะไรก็รีบพูด!"

ฉินเหยียนหันกลับไปกวาดตามองชาวบ้านที่เศร้าโศก และกล่าวอย่างจริงจังว่า

"ข้าฉินเหยียนขอขอบใจในความรักที่ชาวประชานับแสนมอบให้ จากกันวันนี้ภูเขาอันสูงใหญ่สายนทีอันยาวไกล ต่อจากนี้ไปขอให้ทุกคนโปรดรักษาตัวด้วย!"

เมื่อกล่าวจบเขาก็โค้งคำนับให้แก่ชาวบ้านในเมืองใหม่

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของทุกคน พวกเขาต่างคุกเข่าลงและกล่าวว่า

"ท่านอ๋อง โปรดรักษาตัวด้วยพะยะค่ะ!"

ท่ามกลางความมืดชาวบ้านทั่วทั้งเมืองต่างร้องไห้คร่ำครวญ และเมืองใหม่ทั้งหมดก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเศร้ารันทด

หลังจากนั้นฉินเหยียนก็ยืดตัวขึ้น และขึ้นรถม้าไปโดยไม่หันกลับมามอง

จ้าวจือหย่าและจ้าวจีเอ๋อร์เช็ดน้ำตาแล้วเดินตามฉินเหยียนเข้าไปในรถม้า

ขันทีผู้ดูแลกิจการในพระราชวังจึงออกคำสั่งว่า

"รีบกลับเมืองหลวง!"

คนขับรถม้ายกแส้ขึ้นทันทีและออกเดินทาง องครักษ์ส่วนพระองค์ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน

ชาวบ้านต่างก็อาลัยอาวรณ์ฉินเหยียนจึงติดตามรถม้าของเขาไปเพื่อส่งเขาออกเดินทาง

การส่งครั้งนี้ใช้เวลาตั้งแต่ฟ้ามืดจนถึงฟ้าสว่าง

แสงอาทิตย์สาดส่องมายังพื้นโลกในเวลาเช้าตรู่

ด้านหน้าคือขบวนรถของราชวงศ์ และด้านหลังมีชาวบ้านจำนวนมากมาย

"ทำบ้าอะไรกัน ตามมาหลายชั่วยามแล้ว ผู้ที่รู้ก็คือพวกเรากำลังกลับเมืองหลวง ผู้ที่ไม่รู้ยังจะนึกว่าส่งศพ ร้องไห้ระงมตลอดทาง ช่างอับโชคเสียจริง"

ผู้นำองครักษ์ส่วนพระองค์ซึ่งขี่ม้าตัวเขื่องพึมพำด้วยความโกรธ

ขันทีผู้มาถ่ายทอดราชโองการก็ไม่พอใจเช่นกัน เขาจึงสั่งให้หยุดรถเพื่อพักผ่อนในขณะเดียวกันเขาก็มาที่รถของฉินเหยียน และกระแอมในลำคอ

"ฉินเหยียน ชาวบ้านเหล่านี้ติดตามเจ้ามาตลอดทาง พวกเขาคิดจะทำอะไร จะก่อกบฏหรือ?"