ตอนที่ 288 คำพูดดีๆยากที่จะโน้มน้าวผีที่หิวโหย

ทั้งสี่คนมองหน้ากันด้วยจิตใจที่ไม่คำนึงถึงความเป็นความตาย

ในหมูพวกเขาแม่ทัพหลี่ยังคงคารวะพลางประสานมือ และตอบว่า

"ท่านอ๋องพะยะค่ะ พวกเราสี่พี่น้องได้ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ชีวิตของพวกเราเวลานี้ล้วนเป็นท่านที่มอบให้"

ยังไม่ทันที่ฉินเหยียนจะเอ่ยปากขันทีผู้ดูแลกิจการในพระราชวังก็ขมวดคิ้ว และกล่าวแทรกว่า

"พวกเจ้าบังอาจ! เวลานี้เขาเป็นเพียงสามัญชนพวกเจ้ายังกล้าเรียกเขาว่าท่านอ๋อง แม้แต่ราชโองการของฝ่าบาทก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา พวกเจ้าคิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร!"

แม่ทัพจ้าวโต้กลับด้วยสีหน้ามืดครึ้มว่า

"พวกข้ากำลังคุยกับอ๋องเหยียน ขันทีเช่นเจ้าอย่ายื่นปากมาแทรก!"

ขันทีโมโหจนหน้าแดง

"ช่างดีนักนะฉินเหยียน เจ้าถึงกับกล้ารวมตัวกันเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว รอเมื่อข้าได้พบกับฝ่าบาทจะต้องให้ฝ่าบาทลงโทษที่พวกเจ้าล่วงเกินอย่างแน่นอน!"

ทันทีที่กล่าวจบ

แม่ทัพจ้าวก็ชักดาบออกมาและชี้ไปที่หน้าอกของขันทีพลางกล่าวอย่างเย็นชาว่า

"หากเจ้ากล้าใส่ร้ายแม้แต่ประโยคเดียว ข้าจะฟันเจ้าเป็นชิ้นๆ ข้าพูดคำไหนคำนั้น!"

ขันทีตกใจกลัวจนตัวสั่น เมื่อเผชิญหน้ากับดาบอันคมกริบเขาก็กลัวจนสั่นไปทั้งตัว

แม่ทัพจ้าวเต็มไปด้วยจิตสังหาร และกล่าวอย่างเข้มงวดว่า

"ไสหัวไป! อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก!"

ขันทีกลัวมากจนไม่กล้าพูดอะไรเลย จากนั้นจึงรีบปีนกลับขึ้นไปบนรถม้า

จากนั้นแม่ทัพจ้าวก็เก็บดาบของเขา และกล่าวกับฉินเหยียนด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนว่า

"ขอท่านอ๋องโปรดวางพระทัย พวกเราทั้งสี่จะต้องคุ้มครองท่านไปถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยพะยะค่ะ"

ฉินเหยียนเหลือบมองพวกเขาทั้งสี่อย่างจนปัญญาพลางถอนหายใจยาวและกลับเข้าไปในรถม้า

จ้าวจือหย่าถามอย่างไม่เข้าใจว่า

"ท่านอ๋อง คนเหล่านี้ล้วนภักดี เหตุใดท่านจึงยังถอนหายใจเล่าเพคะ"

ฉินเหยียนหน้าซีด

"แม้ว่าชีวิตของข้าจะรักษาเอาไว้ได้แล้ว ทว่าทั้งสี่คนที่ติดตามข้าอาจจะมิได้โชคดีเช่นนี้"

"คำพูดที่ดียากที่จะโน้มน้าวผีที่หิวโหย! เมื่อมองเผินๆพวกเขาทั้งสี่ผนึกตราแม่ทัพปลดอาวุธและกลับไปยังทุ่งนา แต่ในความเป็นจริงแล้วพวกเขามากับข้าเพื่อเสี่ยงชีวิตใช้ความตายเพื่อเรียกร้อง!"

จ้าวจีเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย และกล่าวอย่างไม่เข้าใจว่า

"นี่มิใช่ยังมิได้เข้าไปในเมืองหลวง เหตุใดท่านจึงรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรเล่า บางทีพวกเขาอาจจะแค่ติดตามมาก็เป็นได้?"

ฉินเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่าง และกล่าวอย่างจริงจังว่า

"จิ้งจอกเฒ่าเหล่านั้นในราชสำนักจะไม่มีวันเลิกราเพียงเพราะข้าถูกปลดเป็นสามัญชนอย่างเด็ดขาด ตราบใดที่ข้ายังไม่ตายพวกเขาจะไม่มีวันปล่อยข้าไปอย่างแน่นอน ถึงขนาดที่ว่าจะโจมตีผู้ที่อยู่ข้างกายข้าอีกด้วย"

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองไปที่จ้าวจือหย่า และกล่าวพลางถอนหายใจว่า

"แม้แต่เจ้าเองก็อาจจะต้องลำบากเพราะข้า พวกเขาคิดจะบังคับให้เจ้าสารภาพข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริง"

จ้าวจือหย่าตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงจับมือของฉินเหยียนไว้แน่น และกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า

“ท่านอ๋องโปรดวางพระทัยเพคะ จือหย่าถึงตายก็จะไม่ทรยศหักหลังท่าน หากใช้ชีวิตของข้าแลกมาซึ่งชื่อเสียงของท่านอ๋องได้แม้ตายจือหย่าก็ยอมเพคะ"

ฉินเหยียนฝืนยิ้ม และกล่าวว่า

"ไม่ร้ายแรงถึงเพียงนั้นหรอก ชีวิตของเจ้าสามารถรักษาไว้ได้เพียงแต่ว่าอาจจะต้องทนทุกข์สักหน่อย"

.........

เปี้ยนจิงแห่งอาณาจักรจ้าว