ตอนที่ 466 วิชาอัสนีบาตร (ตอนจบ)

หากพูดเช่นนี้กับคนอื่นก็อาจจะรอดได้ แต่กับจ้าวจีเอ๋อร์ที่มีจิตสังหารล้นหลามแล้ว มันไม่ได้ผล

“เรียกพยานมา!”

เหล่าองครักษ์เงาตีฆ้องแล้วประกาศเสียงดังว่า “องค์หญิงสามแห่งอาณาจักรจ้าวกำลังทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ชาวเมืองหนานเฉิง ไม่ว่าใครที่เคยถูกทำร้าย ให้รีบออกมาชี้คนชั่ว ไม่เช่นนั้นเจ้าพวกสัตว์เดรัจฉานจะหนีรอดไปได้!”

เมื่อเหล่าชาวเมืองเห็นว่าจ้าวจีเอ๋อร์กล้าฆ่าคนจริงๆ แถมยังสามารถทวงความยุติธรรมให้พวกเขาได้จึงได้รีบพากันวิ่งออกมา เพียงพริบตาเดียวตรงหน้าตลาดก็ถูกล้อมไปด้วยผู้คน ล้วนมีแต่ชาวเมืองที่ตกเป็นเหยื่อ

เหล่าชาวเมืองรีบพากันคุกเข่าแล้วขอบพระทัยจ้าวจีเอ๋อร์อย่างซาบซึ้งใจ

“ขอบพระทัยที่ช่วยชีวิตพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงสาม!”

“ขอบพระทัยในความกรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงสาม ทรงเป็นผู้มีพระคุณอันล้นหลามของพวกเรา!”

“เราขอกราบกรานแด่พระองค์ ขอกราบกรานเพคะ!”

เหล่าชาวเมืองรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก และแสดงความซึ้งใจต่อองค์หญิงสามจากใจจริง

จ้าวจีเอ๋อร์เห็นเหล่าชาวเมืองที่ตกทุกข์ได้ยากแล้วก็สะเทือนใจ จากนั้นก็พูดอย่างเข้มงวดว่า

“ทุกท่านจงเงียบก่อน ฟังข้า! ข้าคือองค์หญิงสามแห่งอาณาจักรจ้าว แน่นอนว่าต้องทวงความยุติธรรมให้แก่พวกเจ้า ไม่ว่าใครที่เคยรังแกพวกเจ้า จงชี้ตัวมันผู้นั้นออกมา แล้วบอกความผิดของมัน ข้าจะไม่ปล่อยพวกมันไปแน่นอน!”

เมื่อมีองค์หญิงสามเป็นที่พึ่ง เหล่าชาวเมืองก็ระบายเรื่องที่ถูกรังแกข่มเหงออกมาจนหมด

“เจ้าพวกสารเลวเหล่านี้ มันรังแกลูกเมียข้า ลูกสาวที่สงสารของข้าถูกเจ้าพวกสัตว์เดรัจฉานรังแกจนตายทั้งเป็นพ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าชาวเมืองต่างก็เคยได้ถูกทำร้ายจากพวกคนชั่วเหล่านี้กันไม่มากก็น้อย

ต้าหย่งและเหล่าองครักษ์ที่ดำเนินการขั้นตอนอยู่มองข้ามทุกอย่าง ปล่อยให้เหล่าชาวเมืองระบายความทุกข์ที่ได้รับจากคนชั่วเหล่านี้

ญาติตระกูลฉินต่างก็โกรธเกรี้ยวอย่างมาก พวกเขาตอบโต้กลับ

“จะฟังความข้างเดียวจากพวกมันอย่างเดียวไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”

“พวกมันโกหกใส่ร้ายพวกข้า พวกข้าไม่เคยกระทำเรื่องเช่นนั้นมาก่อน!”

“ต้องจัดการเรื่องราวตามข้อเท็จจริงนะพ่ะย่ะค่ะ จะเชื่อความข้างเดียวจากพวกชาวเมืองชั้นต่ำไม่ได้!”

หนึ่งในนั้นตะโกนเสียงดังสนั่นไปทั่วอย่างสุดเสียง อ้างถึงฮองเฮาเพื่อกดดันผู้คน

“เจ้าพวกทาสชั้นต่ำที่พ่ายแพ้สงคราม! บังอาจใส่ร้าย! พวกข้าล้วนเป็นพระญาติของฮองเฮา! กล้ามาใส่ร้ายเรามีความผิดกวาดล้างทั้งตระกูลเชียวนะ!”

ต้าหย่งถีบคนที่ตะโกนล้มลงแล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ฮองเฮาฉินซวงหลานแห่งอาณาจักรฉินถูกปลอดแล้ว จะไปมีพระญาติของฮองเฮาได้อย่างไร!”