ตอนที่ 49 จ้าวจีเอ๋อร์ยอดรักคนใหม่

ค่ำคืนแห่งการทรมานนี้เริ่มตั้งแต่ดึกดื่นจนถึงรุ่งเช้า

ตลอดทั้งคืนด้านนอกตำหนักชีหลินต่างก็ได้ยินเสียงร้องของความเจ็บปวดระคนสุขของสตรีอย่างชัดเจน

ขันทีและนางกำนัลต่างก็ถูกเสียงนี้รบกวน

แม้แต่ผู้ดูแลกิจภายในวังก็รายงานความปิติในค่ำคืนนั้นต่อฮ่องเต้ฉินโดยไม่ปิดบังใดๆ

"สวรรค์ เขาจัดการองค์หญิงสามไปแล้วจริงๆหรือ?"

ฮ่องเต้ฉินนั่งอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกยุ่งเหยิงและกลัดกลุ้มทว่าแฝงไปด้วยความสุขเล็กน้อยเช่นกัน

ถูกต้อง!

ค่ำคืนนี้เสียงที่ดังออกมาจากตำหนักชีหลินซึ่งทุกคนต่างก็คิดว่าเป็นองค์หญิงสามแห่งอาณาจักรจ้าว

ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าสตรีที่ถูกองค์ชายสิบสี่ทรมานตลอดทั้งคืนจะเป็นสตรีที่มีความสามารถมากที่สุดในอาณาจักรฉินของพวกเขา

อย่าว่าแต่คิดเลยแม้แต่ฝันยังไม่กล้า

มันไม่ง่ายเลยกว่าค่ำคืนนี้จะจบลง

ขันทีและนางกำนัลทุกคนต่างก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

"เฮ้อ มิใช่มนุษย์!"

"ป่าเถื่อน!"

รุ่งเช้า

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีขาว แสงสีทองยามรุ่งอรุณส่องเข้ามาในห้องและสาดไปบนใบหน้าอย่างอบอุ่น

ฉินเหยียนหาวอย่างเกียจคร้าน เขาเอียงตัวและมองไปที่จ้าวจือหย่าผู้ซึ่งถูกเขาทรมานทั้งคืนวานอย่างมีความสุข

จ้าวจือหย่าหมดแรงไปนานแล้วและหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของฉินเหยียน

หากมิใช่ว่าวันนี้ยังมีกิจสำคัญที่ต้องกระทำ เขาคงอยากที่จะต่อสู้กับจ้าวจือหย่าอีกสามวันสามคืน!

เขาลุกออกจากเตียงอย่างไม่เต็มใจ และทันทีที่มีความเคลื่อนไหวนางกำนัลผู้ซึ่งคอยปรนนิบัติรับใช้ก็เปิดประตูเข้ามา

เมื่ออาภรณ์มาก็ยื่นมือ เมื่ออาหารมาก็อ้าปาก นางกำนัลสิบกว่าคนคอยปรนนิบัติเขาล้างหน้า บ้วนปาก และเปลี่ยนชุด

ฉินเหยียนอดไม่ได้ที่จะแอบดีใจ

สมัยโบราณนี่ช่างดีจริงๆ!

มีความสุขจริงๆ!

มีคนชอบ มีคนเป็นห่วง

สำหรับฉินเหยียนแล้วเมื่อคืนคือสวรรค์บนดิน

ทว่าสำหรับจ้าวจีเอ๋อร์ที่อยู่ในห้องเก็บฟืนแล้วนั่นคือนรกบนดิน

การถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืนอันมืดมิด ทุกวินาทีล้วนทรมาน

นอกจากนี้ยังมีเสียงเพลงที่ดังทั้งคืนจนนางไม่กล้าหลับตานอน

"แอ๊ด"

ประตูห้องเก็บฟืนถูกเปิดออกจากด้านนอก

ฉินเหยียนโบกพัดพลางเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่สง่างามและเต็มไปด้วยพลัง

"อ๊ะ!"

จ้าวจีเอ๋อร์อุทานและร้องขอความเมตตาด้วยความตระหนก

"ท่านอย่าเข้ามานะ ข้าร้องขอความเมตตาแล้วท่านยังต้องการอะไรอีก?"

จ้าวจีเอ๋อร์ถูกมัดมือมัดเท้าจนขยับไม่ได้ หากจะบอกว่าไม่กลัวก็คงจะเป็นการเสแสร้ง

"ตึ้ง"

นางกำนัลยกเก้าอี้เข้ามา ฉินเหยียนนั่งลงพลางโบกพัดและกล่าวว่า

"เจ้าอย่าพูดเลย สภาพของเจ้าเช่นนี้ จะมีเสน่ห์ดึงดูดอะไร!"

จ้าวจีเอ๋อร์หน้าแดงด้วยความอับอาย ฉินเหยียนเป็นมารร้าย เป็นปีศาจที่เล่นกับใจผู้คนและรังแกสตรี เจ้าคนชั่วช้าอันธพาล

ฉินเหยียนเม้มริมฝีปาก

"วันนี้ยังมีงานต้องทำ ทำงาน"

เหล่านางกำนัลปลดเชือกให้แก่จ้าวจีเอ๋อร์ จากนั้นเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้โดยไม่อธิบาย.....

เมื่อเสร็จแล้วฉินเหยียนก็หยิบเชือกออกมาและผูกไว้รอบคอของจ้าวจีเอ๋อร์

จ้าวจีเอ๋อร์ยิ่งโมโห

"ท่านเห็นข้าเป็นอะไร?"