ตอนที่ 50 น้ำในราชสำนักช่างลึกนัก

ดวงตาของฉินเหยียนเป็นประกาย ทุกสิ่งที่เขาปฏิบัติต่อจ้าวจีเอ๋อร์ล้วนเป็นไปตามแผนการ

อย่างไรเสียเขาก็เป็นนักสืบชั้นยอดในยุคปัจจุบัน การเล่นเล่ห์เพทุบายกับคนยุคโบราณยังเป็นสิ่งไม่แน่นอน

เป็นไปดังคาด ภายใต้การล่อลวงอย่างเป็นขั้นเป็นตอนของเขา จ้าวจีเอ๋อร์ผู้ซึ่งเย่อหยิ่งและคิดว่าตนฉลาดก็เผลอหลุดปากออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เป็นเรื่องปกติในแง่ของจิตวิทยาอาชญากรรม การแสดงออกของจ้าวจีเอ๋อร์ในเวลานี้ที่อยากปกปิดซ่อนเร้นกลับกลายเป็นเปิดเผยให้รู้

"อาณาจักรจ้าวของข้ามีนักรบมากกว่าสามพันคน และมีกองทัพที่ทรงพลังสามหมื่น สามแสน สามล้านคน!"

"หากเจ้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ กองทัพที่ทรงพลังสามล้านคนของอาณาจักรจ้าวจะไม่มีวันปล่อยเจ้าแน่!"

"และหากมันก่อให้เกิดไฟสงครามระหว่างสองอาณาจักร เจ้าก็คือคนผิด!"

ฉินเหยียนยิ้มอย่างพึงพอใจ

การเล่นลิ้นไม่นับว่าปราดเปรื่อง

เขาจึงกล่าวอย่างไปตามน้ำว่า

"หากเป็นดังที่เจ้ากล่าวอาณาจักรจ้าวก็มีความแข็งแกร่งอยู่บ้าง"

"ไม่ต้องให้เจ้าบอก!"

จ้าวจีเอ๋อร์โอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ

"ยังต้องให้เจ้าบอกหรือ ข้าขอเตือนเจ้าสักหน่อย วันอภิเษกสมรสกำหนดไว้หนึ่งร้อยวันหลังจากนี้ และข้าจะไม่อภิเษกสมรสมายังอาณาจักรฉินจนกว่าเจ้าจะให้ข้าวสารจนครบ"

"เจ้าคงน่าจะรู้ว่าข้าวสารที่สะสมในหนึ่งร้อยวันนี้จะมีจำนวนที่ยิ่งใหญ่มหาศาลเพียงใด"

"หากปล่อยข้าไปตอนนี้ อาณาจักรจ้าวของข้าจะไม่ถือสาและยุติความคับข้องใจในอดีต”

"อย่าฝันไปเลย!"

ฉินเหยียนหัวเราะอย่างเต็มที่และกล่าวว่า

"ข้าจะปล่อยสาวงามที่ส่งมาถึงประตูได้อย่างไร เจ้าคอยดูก็แล้วกันว่าข้าจะทำลายแผนการทั้งหมดของอาณาจักรจ้าวของพวกเจ้าอย่างไร"

ในขณะที่กล่าวเขาก็ดึงเชือกในมือและพาจ้าวจีเอ๋อร์เดินกลับ

จ้าวจีเอ๋อร์ถูกฉินเหยียนลากกลับไปอย่างแข็งขืนแล้วถูกผลักเข้าไปในห้องเก็บฟืนจนเซและล้มลงกับพื้น

กลิ่นฝุ่นซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของห้องที่ทรุดโทรมกระทบหน้าขึ้นมาทันที

ฉินเหยียนไม่รู้สึกสงสารนางเลยแม้แต่น้อยและเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

"ปัง"

ประตูของห้องเก็บฟืนถูกปิดอย่างแรง

และในห้องก็มืดมิดลงในบัดดล

ความรู้สึกกลัวที่จะอยู่คนเดียวของจ้าวจีเอ๋อร์เมื่อคืนนี้เกิดขึ้นอีกครั้ง นางรีบลุกขึ้นและเคาะประตูที่ถูกฉินเหยียนลงกลอนจากด้านนอก

"เปิดประตู!"

"ปังๆๆ"

เสียงก่นด่าของจ้าวจีเอ๋อร์ยังคงลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือตำหนักชีหลินเป็นเวลานาน

ฉินเหยียนปิดหู หญิงบ้าผู้นี้ไม่ได้นอนทั้งคืนยังมีแรงที่จะก่นด่าผู้คน ไม่ง่ายเลยที่จะเอาชนะม้าป่าตัวเล็กๆ

เมื่อเงยหน้าขึ้นเขาก็เห็นจ้าวจือหย่าซึ่งมีใบหน้าแดงระเรื่อ นางแต่งตัวแล้วและลุกขึ้นมาอย่างโซเซเพื่อจะน้อมทักทายฉินเหยียน

"คารวะฝ่าบาทเพคะ"

"คนงาม เจ้าตื่นแล้วหรือ"

ฉินเหยียนประคองจ้าวจือหย่ามานั่งเก้าอี้ด้วยความรักและทะนุถนอม จากนั้นยังจูบนางบนใบหน้า

"ยังเจ็บนิดหน่อยกระมัง?"

จ้าวจือหย่าผลักฉินเหยียนเบาๆอย่างเขินอาย

"ฝ่าบาท โปรดอย่ากล่าวคำพูดหยาบโลนในเวลากลางวันแสกๆสิเพคะ"