บทที่ 111 ความสุขทวีคูณอันระทึกขวัญกำลังมาถึงที่ประตู

ณ ที่แห่งนี้อวิ๋นเอ่อร์ก็อยู่เช่นกันแต่นางนั่งอยู่ในที่ที่ไม่เตะตา เห็นรูปร่างอันผอมบางและดวงตาที่หมองคล้ำของนางก็รู้ว่าสภาพจิตใจย่ำแย่ แต่นางไม่ได้มาเพียงผู้เดียวตามลำพังข้างกายมีคนสองคนอยู่เคียงข้าง

ฝั่งซ้ายคือเสนาบดีเฉินและฝั่งขวาคือเฉินอวิ๋นเจี๋ย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้สังเกตในตอนแรก แต่มักรู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองนางอยู่ใกล้ๆกระทั่งนางเห็นเฉินอวิ๋นเอ่อร์ถึงได้ประจักษ์ว่าเฉินอวิ๋นเจี๋ยก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

เผชิญหน้ากับแววตาดังประกายไฟของเฉินอวิ๋นเจี๋ยฉีเฟยอวิ๋นเลยรู้สึกเศร้าใจ พวกเขาทั้งสองมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่ เหตุใดจึงต้องจ้องมองนางเช่นนี้ด้วย

เมื่อนึกถึงปิ่นปักผมชิ้นนั้น ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกกังวลอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ไม่มีความคิดอื่นประการใดต่อเจ้าของร่างเดิม

ไม่รู้ว่ามือของหนานกงเย่ใช้แรงตั้งแต่เมื่อใดทำให้ฉีเฟยอวิ๋นตกใจขึ้นมาและหันไปมองยังใบหน้าที่ฝืนยิ้มอยู่ของหนานกงเย่: "พระชายากำลังมองสิ่งใดอยู่หรือ?"

"ไม่มีสิ่งใด"

ฉีเฟยอวิ๋นร้อนตัวเนื่องจากเหลือบมองเฉินอวิ๋นเจี๋ยสองครั้งอยู่จริงๆ แน่นอนว่าไม่สามารถโต้แย้งได้โดยง่าย

“แค๊กแค๊ก...…” ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งคิดว่าจะไม่มองไปยังเฉินอวิ๋นเจี๋ย เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็ไอขึ้นมาและเป็นการไอที่เจียนตายแล้วเช่นนั้น

ฉีเฟยอวิ๋นเป็นหมอ ทันทีที่ได้ยินเสียงคนไอก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างตั้งใจในทันที เมื่อเห็นว่าเฉินอวิ๋นเจี๋ยทำท่ากำหมัดไว้ดังเป็นวัณโรคนั้นนางก็กังวลอยู่ครู่หนึ่ง นี่ไม่ใช่วัณโรคหรอกหรือ?

สีหน้าเย็นยะเยือกของหนานกงเย่ใช้แรงบีบมือของฉีเฟยอวิ๋น เพื่อดูอาการป่วยของเฉินอวิ๋นเจี๋ยให้แน่ชัดแล้วฉีเฟยอวิ๋นไม่สนใจสิ่งใดเลยทั้งนั้น

หนานกงเย่โมโหจึงตบโต๊ะทีนึง

"ปึง!"

ผู้คนรอบข้างตกใจซะจนเงียบไปครู่หนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นสีหน้าประหลาดใจมองไปด้วยความว่างเปล่า แม่ง! จะทำให้ใครกลัว?

หนานกงเย่กล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา: "ข้าปวดที่หัวใจ!"

“......”ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้ว: “ที่ใดกัน?”

นางคิดเป็นจริงเป็นจัง

ยกมือขึ้นลูบไปมาทันทีแล้วหนานกงเย่ก็จับมือนางวางลงตรงหน้าอก: “ที่นี้?”

คนรอบข้างมองไปยังพวกเขา ใบหน้าซีดเซียวของเฉินอวิ๋นเจี๋ยช่างน่ากลัวนักและในเวลานี้เขาก็เริ่มไอขึ้นอีกเป็นระยะๆ

ผู้คนอื่นๆเกิดข้อคิดตามเห็นแต่ตนและไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

อ๋องเย่เจ็บหน้าอกแล้วยังมีเรี่ยวแรงตบโต๊ะมากขนาดนั้น

“ตอนเช้ายังดีๆอยู่เลย ท่านเจ็บหน้าอกหรือ?” ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่เข้าใจในสถานการณ์จึงดูอาการของหนานกงเย่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

มือข้างหนึ่งกดอยู่บนหน้าอกของหนานกงเย่ อีกข้างหนึ่งจับข้อมือของเขาเพื่อตรวจดู

เขาแน่นหน้าอกจริงๆซึ่งทำให้ฉีเฟยอวิ๋นโศกเศร้า

โรคหัวใจไม่ใช่โรคที่รักษาให้หายขาดได้ แม้จะไม่ได้เจ็บปวดดังผู้ที่เป็นโรคปวดไขข้อกระดูกและเป็นโรคที่ไม่ได้ตายเลย แต่ว่าโรคหัวใจในปัจจุบันยังไม่สามารถควบคุมง่ายๆ สมัยโบราณยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ฉีเฟยอวิ๋นแสดงสีหน้าเป็นกังวลขึ้นในทันใด: “คราวที่แล้วท่านโมโหจนป่วย ท่านโกรธอีกแล้วหรือ?”

หนานกงเย่พยักหน้าด้วยท่าทีเชื่อฟังยิ่งนัก

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกปวดใจไร้ที่สิ้นสุด: "ท่านอย่าโกรธอีกเลย สักครู่พบฝ่าบาทแล้วก็กลับเถอะ"

"ได้"

หนานกงเย่ค่อยๆผ่อนคลายลง เขาโมโหมากจริงๆ

ต่อหน้าเขาก็ยังจ้องไปจ้องมากับเฉินอวิ๋นเจี๋ย นี่ยังมีเขาอยู่ในสายตาอยู่หรือไม่

ฉีเฟยอวิ๋นกังวลเล็กน้อย ก่อนหน้านั้นมือของนางถูกจับไว้แต่ตอนนี้นางกำลังจับมือของหนานกงเย่ซะเอง

นางเกรงว่าหนานกงจะไม่สบายแล้วโรคหัวใจจะกำเริบ

แม่ทัพฉีเห็นว่าลูกสาวและหนานกงเย่มีความสัมพันธ์กลมเกลียวกันก็มีความสุขเป็นธรรมดา จากนั้นเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเสนาบดีเฉินโดยไม่ได้ตั้งใจและรู้สึกว่าเขาเจริญตา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นเฉินอวิ๋นเจี๋ยก็ยิ่งพึงพอใจมาก

บุตรชายสองคนของตระกูลเฉินเข้าร่วมทัพโดยเคยมีแม่ทัพฉีเป็นผู้นำและไม่เคยใช้หน้าที่มาแก้แค้นเรื่องส่วนตัว การเติบโตและความสามารถของพวกเขานั้นอยู่ในสายตาทั้งสิ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉินอวิ๋นเจี๋ยที่แม่ทัพฉีพึงพอใจเป็นอย่างมาก มีความสามารถในการต่อสู้และมีความสามารถในการจัดตั้งขบวนทัพซึ่งเป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยาก

เมื่อเห็นแม่ทัพฉีแล้วสีหน้าเฉินอวิ๋นเจี๋ยก็ดีขึ้นมาบ้างไม่ไอแล้ว กลับยังลุกขึ้นเดินไปยังตรงหน้าแม่ทัพฉีแล้วทำความเคารพ: "ผู้น้อยคารวะท่านแม่ทัพ"

ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากและทั้งสองตระกูลก็อยู่ตรงข้ามกัน เฉินอวิ๋นเจี๋ยออกมาเช่นนี้ทำให้ทุกคนตรงนั้นตกตะลึง เสนาบดีเฉินโกรธซะจนหน้าแดงก่ำและรู้อยู่แก่ใจว่าบุตรชายของเขาสนใจฉีเฟยอวิ๋นอยู่แล้ว ทว่าบัดนี้นางได้แต่งงานไปแล้วมันช่างน่าอายนิ่งนัก

แม่ทัพฉีก็ไม่ได้เลอะเลือนลุกยืนขึ้นพยุงเฉินอวิ๋นเจี๋ยทันที: "เจ้าหนุ่มผู้นี้โตแล้วและแข็งแรงด้วย ได้ยินมาว่าเจ้าประสบความสำเร็จอย่างมากในการต่อสู้เป็นที่เชิดหน้าชูตาให้ฝ่าบาทจริงๆ"

“เป็นเพราะท่านแม่ทัพสั่งสอนได้ดีถึงได้มีความสำเร็จของอวิ๋นเจี๋ยในวันนี้” เฉินอวิ๋นเจี๋ยสีหน้าซีดเซียวและยังคงไออยู่เช่นนั้น

แม่ทัพฉีถามว่า: "เจ้าเป็นอะไร?"

“เป็นหวัดเล็กน้อยเลยกลับมาในตอนนี้ มิฉะนั้นข้าคงไปที่ชายแดนแล้ว” เฉินอวิ๋นเจี๋ยสีหน้าขมขื่น ขณะที่กำลังกล่าวอยู่จักรพรรดิอวี้ตี้และพระสนมสองตำหนักก็เสด็จมา

จักรพรรดิอวี้ตี้หยุดและแย้มพระสรวลให้แล้วกล่าวว่า: "ดูไม่ออกว่าแม่ทัพฉีและอวิ๋นเจี๋ยมีมิตรภาพต่างวัยต่อกัน"

“ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองเฮา พระสนมเอกเซียว......”

ทุกคนลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลงบนพื้น จักรพรรดิอวี้ตี้กล่าวว่า: "ลุกขึ้นเถอะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้นั่งลง เฉินอวิ๋นชูจับพระหัตถ์แล้วนั่งข้างๆจักรพรรดิอวี้ตี้ และข้างใต้พระนางคือพระสนมเอกเซียวซึ่งนั่งอยู่

คนอื่นๆถึงกล้าจะนั่งลง

เฉินอวิ๋นเจี๋ยยังคงยืนอยู่ที่เดิม จักรพรรดิอวี้ตี้ชื่นชอบน้องชายฮองเฮาผู้สร้างความสำเร็จทางการสู้รบผู้นี้ยิ่งนักและถามว่า: " อวิ๋นเจี๋ย เหตุใดเจ้าถึงยืนอยู่?"

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันอยากจะนั่งข้างๆท่านแม่ทัพฉีพะย่ะค่ะ”

“อวิ๋นเจี๋ยห้ามก่อกวน” เฉินอวิ๋นชูในฐานะฮองเฮาตำหนิน้องชายของตนเองไปตรงๆที่ไม่รู้จักมารยาท เพื่อแสดงความโปรดปรานต่อฮองเฮาจักรพรรดิอวี้ตี้ดึงนางแล้วตบเบาๆ“ปล่อยให้เขานั่งเถอะ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยจึงเดินไปหาและนั่งลงข้างๆแม่ทัพฉีและอยู่ใกล้กับฉีเฟยอวิ๋นพอดี

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไม่สบายใจ ฝ่าบาทรับสั่งสิ่งใดก็ได้ยินไม่ชัดเจนเพราะมัวแต่รำคาญอยู่

หนานกงเย่ออกแรงบีบมือนางอีกทำให้รู้สึกทุกข์ทรมานจริงๆ

และจวินฉูฉู่กับเฉินอวิ๋นเจี๋ยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามต่างก็มองมายังนาง

ชั่วเวลาครู่เดียวนางก็เสมือนกลายเป็นสาวงามที่สามารถดึงดูดสายตาผู้อื่น

ฝ่าบาทรับสั่งอย่างสง่างามด้วยคำกล่าวที่น่าฟังไม่กี่ประโยค จากนั้นงานเลี้ยงก็ได้เริ่มต้นขึ้น

ฮองเฮาเสนอเกมที่ทำให้สนุกมากขึ้นขึ้นมา จักรพรรดิอวี้ตี้เริ่มก่อนจากนั้นกล่าวคนละหนึ่งประโยค กล่าวต่อประโยคได้พระราชทานอาหารหนึ่งอย่าง ไม่สามารถต่อประโยคได้ลงโทษด้วยการแสดงความสามารถพิเศษหนึ่งอย่าง

จักรพรรดิอวี้ตี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “งั้นก็อ๋องเย่และชายาเย่ก่อน?”

ผู้คนด้านล่างตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสียงครึกครื้นนั้นต่างก็ก้มศีรษะลง

หนานกงเย่เลิกคิ้วขึ้นและเก็บสายตาโดยไม่กล่าวสิ่งใด ฉีเฟยอวิ๋นจนปัญญายิ่งนัก นี่เป็นการให้ผู้คนหยอกล้อนางและหนานกงเย่ราวกับหยอกล้อลิงเช่นนั้นหรือ?