บทที่ 112 ช่างพูด

ฉีเฟยอวิ๋นโกรธมากจนพูดไม่ออก มีคนเช่นนี้ที่ไหนกัน บอกว่าเขาไร้ยางอาย เขาก็ยินดีที่จะยอมรับ

“อวิ๋นอวิ๋น” แม่ทัพฉีเรียกนาง ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองแม่ทัพฉี

“ท่านพ่อ”

“ท่านพ่อตา”

หนานกงเย่ไม่เพียงแต่ทำให้แม่ทัพฉีและบรรดาขุนนางที่ผ่านไปผ่านมาต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง อ๋องเย่เป็นอะไรไป？

และอดไม่ได้ที่จะมอง อ๋องเย่ยังคงจับมือของพระชายาเย่ คงกลัวว่านางจะถูกลักพาตัวไป

ฉีเฟยอวิ๋นมีอะไรดี ？

ใบหน้าของแม่ทัพฉีแดงก่ำ แม้ว่าจะปลื้มอกปลื้มใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา เขาเหลือบมองไปที่หนานกงเย่อย่างไม่สบอารมณ์ และกล่าวว่า：“พวกเจ้าไม่กลับบ้าน ไม่กินอาหาร เช่นนั้นก็กลับจวนไปเสียเถิด”

แม่ทัพฉีลดเสียงต่ำลง และรอบ ๆ ก็ไม่มีใครได้ยิน

“ข้าก็กำลังคิดเช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าจะพาอวิ๋นอวิ๋นกลับไป” หนานกงเย่ให้ความร่วมมือในทันที แม่ทัพฉีไม่พูดอะไร เขาคารวะและกล่าวลา

หลังจากที่แม่ทัพฉีจากไป ฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ก็พูดคุยเรื่องเดิมต่อ ระหว่างพวกเขาสามารถเข้าใจได้โดยปริยายและไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ

แต่คนข้างหลังสองคน เฉินอวิ๋นเอ๋อร์และเฉินอวิ๋นเจี๋ยสองพี่น้อง

“ท่านก็รู้ว่าท่านพ่อไม่ชอบพวกเขา แล้วท่านยังจะมาหาพวกเขาอีก ท่านหมายความว่าอย่างไร ？” เฉินอวิ๋นเอ๋อร์เห็นฉีเฟยอวิ๋นแล้วก็รู้สึกโมโห และกล่าวอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด

เฉินอวิ๋นเจี๋ยยังคงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เมื่อได้ยินคำพูดที่บาดหู เขาก็เหลือบมองเฉินอวิ๋นเอ๋อร์：“เชื่อฟังข้า หาคนที่ดีสักคนและเป็นภรรยาเอก อย่าไปเป็นพระชายารองของใคร ด้วยฐานะตระกูลเฉินของเราแล้ว หากเจ้าจะหาสามีที่ยังหนุ่มยังแน่นสักคนก็คงไม่ใช่เรื่องยาก แต่หากเจ้ายืนกรานที่จะเป็นพระชายารอง หากเกิดอะไรขึ้นในวันข้างหน้าก็คงจะไม่มีใครสนใจเจ้า”

“ข้าไม่ต้องการให้ท่านสนใจ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าหัวใจของท่านอยู่ที่หญิงชั่วช้าคนนั้น” เฉินอวิ๋นเอ๋อร์โกรธมากขึ้น นางไม่มีทางปล่อยไปแน่ นางเป็นพระชายารองก็แค่เพียงชั่วคราว ต้องมีสักวันที่นางจะได้เป็นพระชายาเอก

“เจ้าว่าอย่างไรนะ ？”

ใบหน้าอันหล่อเหลาของเฉินอวิ๋นจี๋ยมืดมน

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ยิ้มเยาะ：“ข้าเรียกนางว่าหญิงชั่วช้า ท่านก็ไม่พอใจแล้วหรือ ท่านรู้หรือไม่ว่าเดิมทีแล้วตำแหน่งพระชายาเย่เป็นของข้า แล้วเหตุใดถึงกลายเป็นนางไปได้ ？”

“เจ้าหมดหนทางที่จะเยียวยารักษาแล้วจริง ๆ ”

เฉินอวิ๋นจี๋ยเดินออกไปจากประตู เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นเขา เขาก็ถือกระบี่ม่อเสียเดินออกไปแล้ว

เมื่อเห็นเฉินอวิ๋นจี๋ย ฉีเฟยอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยอย่างใจลอยอยู่สักครู่

หนานกงเย่ดึงมือนาง：“มองอะไร มีอะไรน่ามองหรือ？”

“ท่านอ๋องทรงรู้จักกระบี่ม่อเสียหรือไม่เพคะ ？” ฉีเฟยอวิ๋นพบว่านางไม่เพียงแต่สนใจเรื่องของสมุนไพร การรักษาผู้ป่วย แต่ยังนางสนใจเรื่องของอาวุธอีกด้วย

“ไม่รู้จัก ข้าได้กระบี่ม่อเสียมาตอนที่ไปออกรบ และเมื่อกลับมาแล้ว ข้าก็มอบให้ฝ่าบาท” หนานกงเย่กล่าวอย่างราบเรียบ และไม่แน่ใจว่าเขาไม่พอใจหรือไม่ ฉีเฟยอวิ๋นอดไม่ได้ ที่จะมองตามเขาออกไป

“ท่านไม่โกรธหรือ ？”

“ข้าก็เป็นของฝ่าบาท มีอะไรน่าโกรธกัน พระองค์ทรงชอบก็ดีแล้ว ข้าถวายมันให้พระองค์แล้ว ส่วนพระองค์จะใช้อย่างไรมันก็เป็นเรื่องของพระองค์แล้ว”

“ท่านกล่าวเช่นนี้ หากฝ่าบาททรงต้องการข้า ท่านก็จะถวายให้อย่างนั้นหรือ ？”

“ไร้สาระ เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะทรงเห็นด้วยหรือ ？” หนานกงเย่จูงมือของฉีเฟยอวิ๋นออกจากไปจากวัง ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย นี่มันหมายความว่าอย่างไร หรือว่าไม่มีใครต้องการนาง ？

ในขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป จวินฉูฉู่และอ๋องตวนก็ถูกคนขวางไว้ เป็นคนของพระมเหสีหวา กงกงมาเชิญพวกเขาเข้าไป และทั้งสองก็เดินตามคนของพระมเหสีหวาไป

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าสีหน้าของจวินฉูฉู่ดูไม่ค่อยจะดีนัก แต่แสร้งทำว่าไม่เป็นอะไร

หนานกงเย่เคาะศีรษะของฉีเฟยอวิ๋น：“เจ้ามองอะไร ？”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“หม่อมฉันคิดว่าพระชายาตวนดูไม่ค่อยสบายพระทัย นางไม่ได้ปรารถนาตำแหน่งฮองเฮามาแค่วันสองวัน แต่ในตอนนี้ดุเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้แล้ว”

“นั่นเป็นเรื่องของวันข้างหน้า ในตอนนี้เจ้าสนใจตัวเจ้าเองเถิด แม้แต่ไข่ก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ”

แววตาของหนานกงเย่ดูซึมลง ฉีเฟยอวิ๋นไม่สบอารมณ์：“ไม่มีไข่นั้นมันเป็นเรื่องของข้า เหตุใดท่านจึงไม่ลองถามตัวเองดูบ้างว่าท่านไถนาไม่เป็นหรือไม่ ？”

“ไอ้หยา บ่าวได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยินอยู่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ไห่กงกงรีบเอามือขึ้นมาปิดใบหน้า ฉีเฟยอวิ๋นจึงเห็นว่าไห่กงกงมาแล้ว

“ทำให้กงกงต้องขบขันแล้ว” หนานกงเย่กล่าวอย่างชอบธรรม ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกอับอายแทนเขา

ไห่กงกงรีบกล่าวว่า：“พระพันปีมีรับส่งให้บ่าวมารอรับเสด็จท่านอ๋องกับพระชายา เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ เหตุใดวันนี้พระพันปีและพระมเหสีจึงมาปรึกษาหารือกันเช่นนี้

หนานกงเย่จูงมือฉีเฟยอวิ๋น และบอกให้เดินตามไป

เมื่อมาถึงตำหนักเฉาเฟิ่งและพบกับพระพันปีแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นจึงรู้ว่าเหตุใดวันนี้จึงถูกเรียกให้มาเข้าเฝ้า แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องของความสวยความงาม

“มีความเคลื่อนไหวของทั้งสองวังแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ ？” พระพันปีทรงมองหนานกงเย่อย่างไม่สบอารมณ์ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องของหนานกงเย่

“ทราบแล้วพ่ะย่ะย่ะ เพิ่งจะทราบเมื่อครู่” หนานกงเย่คนเดียวจะสามารถต่อต้านกับพระพันปีได้อย่างไร และฉีเฟยอวิ๋นก็ตระหนักได้ว่านางไม่จำเป็นต้องกังวล

พระพันปีทรงถอนหายใจเล็กน้อย：“ฝ่าบาททรงไม่มีผู้สืบสกุลมาหลายปีแล้ว บัดนี้มงคลคู่ได้มาบรรจบกันแล้ว ควรจะมีการเฉลิมฉลอง และไม่รู้ว่าพระสนมเอกเซียวจะนำข่าวดีมาหรือไม่ ข้ามีความสุขมากจริง ๆ ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าดูไม่ออกเลยสักนิดว่ามีความสุข

แต่จักรพรรดิอวี้ตี้ก็เป็นพระโอรสของพระพันปีเช่นกัน หากพระโอรสทรงมีผู้สืบสกุล ผู้ที่เป็นมารดาก็ควรจะยินดี แต่ดูเหมือนว่าพระพันปีจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น

หนานกงเย่กล่าวอย่างราบเรียบ：“ลูกก็รีบเร่งเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่เพิ่งจะเข้าหอเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้”

เมื่อหนานกงเย่กล่าวเช่นนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง รวมทั้งพระพันปีด้วย

“เพิ่งเข้าหอ ？”

？

？