บทที่ 120 จวนซือคง

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามหลังไปตามถนน และมาถึงที่หน้าประตูจวนแห่งหนึ่ง ด้านบนประตูเขียนไว้สามคำเขียนว่า：จวนซือคง

ซือคง ？

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีข้อมูลมากมาย แต่ไม่มีความทรงจำนี้ ฉีเฟยอวิ๋นเดาว่าเจ้าของร่างเดิมน่าจะจำได้แค่หนานกงเย่และจวินฉูฉู่ ส่วนคนอื่น ๆ นางจำไม่ได้เลย

แต่จวนที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนจวนธรรมดาทั่วไป เป็นจวนที่ใหญ่และซับซ้อนมาก เพียงแต่ดูซอมซ่อไปหน่อย

“อาอวี่ เจ้ารู้จักหรือไม่ ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ และไม่แน่ใจว่าอาอวี่รู้หรือไม่

เป็นไปอย่างที่คาดไว้ อาอวี่รู้จัก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า：“ที่นี่เป็นจวนของอดีตเสนาบดีกรมโยธาธิการ จวนของซือคงเซียงพ่ะย่ะค่ะ”

“จวนของอดีตเสนาบดีกรมโยธาธิการ ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีความทรงจำใด ๆ เลย

“แล้วอย่างไรล่ะ ？”

“ก่อนหน้านี้เขาเสนอเรื่องการระบายน้ำจากอ่างเก็บน้ำตู้ฟางจุนของต้าเหลียง การสร้างอ่างเก็บน้ำไม่สอดคล้องกับการระบายน้ำของชลประทาน เขากล่าวว่าการระบายอาจจะทำให้เกิดน้ำท่วมได้ ต้องทดน้ำเข้านาหนึ่งพันไร่ แต่ก็มีความยุ่งยากแฝงอยู่ นั่นคือหิมะที่สะสมในฤดูหนาว เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิแม่น้ำที่เป็นน้ำแข็งจะละลายจากด้านบนลงสู่ด้านล่าง และเขื่อนก็จะอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นอันตราย น้ำแข็งที่ละลายจะทำให้เขื่อนพัง เขาต้องการให้ราชสำนักจัดสรรเงินเพื่อทำลายเขื่อนตู้ฟางจุนแล้วสร้างใหม่

ในตอนนั้นเรื่องนี้ถูกคัดค้าน และในที่สุดเขาก็ถูกกล่าวโทษ และตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ในบั้นปลายชีวิตจนเป็นอย่างเช่นตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ”

อาอวี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย：“ซือคงเซียงซื่อสัตย์สุจริตมาตลอดชีวิต และเป็นเสนาบดีที่ดีคนหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่เขายืนกรานที่จะทำลายเขื่อนตู้ฟางจุน เรื่องนี้ทำให้ประชาชนต้องตรากตรำทำงานและสิ้นเปลืองงบประมาณของแผ่นดิน ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนัก และมีคนที่คัดค้านเขาจำนวนมาก”

ฉีเฟยอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“เช่นนั้นในตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีเงินและกำลังลำบาก ดังนั้นหมอพวกนั้นจึงไม่เต็มใจที่จะช่วยเขา”

“จะกล่าวเช่นนั้นก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” อาอวี่ก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“ไปเคาะประตู ข้าจะเข้าไปดูหน่อย” ฉีเฟยอวิ๋นสั่ง อาอวี่จึงก็เดินไปเคาะประตู ตราบใดที่ยังไม่ได้ออกจากเมืองจะพูดอะไรก็ได้

หลังจากเคาะประตูได้อยู่สักพัก หญิงสาวที่อยู่ด้านในก็ออกมา เป็นคนที่ไปพบหมอก่อนหน้านี้

เมื่ออีกฝ่ายเห็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าก็รู้สึกประหลาดใจ：“พวกท่านคือ ？”

“พวกเราแค่ผ่านมาและอยากจะเข้าไปดื่มน้ำ พวกเรากระหายน้ำมาก” ฉีเฟยอวิ๋นอธิบาย คนผู้นั้นเต็มใจที่จะช่วยเหลือ และเชิญฉีเฟยอวิ๋นเข้าไป

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปและดื่มน้ำ นางได้ยินเสียงคนไออยู่ตลอดเวลา การไอเช่นนี้ดูเหมือนว่าจะไอออกมาจากปอด นางจึงถามว่า：“บ้านของเจ้ามีคนเป็นวัณโรคหรือ ？”

“……เป็นฮูหยินของบ้านข้า” ในขณะที่เขาพูด หญิงสาวก็ร้องไห้

ฉีเฟยอวิ๋นจึงถามว่า：“พวกเจ้าไม่ไปหาหมอหรือ ？”

“ไปหามาแล้ว แต่ที่บ้านเราไม่มีเงิน จึงไม่มีใครมาตรวจดูให้ และยังบอกว่าเป็นโรคติดต่อ รักษาไม่หาย” หญิงสาวยังคงร้องไห้ ด้วยความเสียใจ

ฉีเฟยอวิ๋นมองเข้าไปด้านในอยู่ครู่หนึ่ง และสังเกตว่าในบ้านมีคนรับใช้เพียงแค่คนเดียว

“เจ้าพาข้าไปดูฮูหยินของบ้านเจ้าหน่อย ข้าเป็นหมอ” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างราบเรียบ

หญิงสาวปาดน้ำตาและเบิกตากว้างขึ้นในทันที แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่เชื่อ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่พูดไร้สาระกับนาง：“หากเจ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ไปเถอะ ข้าจะไปดูหน่อย หากข้าไม่สามารถตรวจดูได้ เจ้าก็ไล่ข้าออกไปเสีย”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามเสียงนั้นไป

หญิงสาวไม่ได้ขัดขวาง และไม่นานฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าไปในห้องที่กว้างและโล่ง ในห้องหนาวมาก มีคนนั่งห่มผ้าอยู่บนเตียง สีหน้าของนางเหลืองเหมือนเทียนไขและไอ

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น นางก็ประหลาดใจ：“หญิงสาวบ้านไหนหรือ ？”

แม้ว่าหญิงชราจะอายุหกสิบเจ็ดสิบแล้ว แต่แววตาใช้ได้เลยและหน้าตาดูไม่ธรรมดาเลย

“ข้าเป็นหมอที่คนรับใช้ของท่านเชิญมา”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปหาหญิงชราและหยิบผ้าเช็ดหน้ามาพันรอบจมูก วัณโรคเป็นโรคติดต่อ ในยุคปัจจุบันสามารถรักษาได้ แต่ในสมัยโบราณนั้นยังไม่แน่ใจ

“อาอวี่ เจ้าอย่าเข้ามา วัณโรคเป็นโรคติดต่อ”

อาอวี่เป็นกังวล：“พระ……”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อาอวี่ และอาอวี่ก็หุบปากในทันที

“เจ้าไปรอข้าอยู่ที่หน้าประตู”

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและจับชีพจรของหญิงชรา หญิงชราไม่ได้ไอมากขนาดนั้นแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มใช้สมาธิเพื่อตรวจดูอาการ นางขมวดคิ้วแน่น หญิงชราผู้นี้ไม่เพียงแต่เป็นวัณโรค แต่ยังขาดสารอาหารด้วย หัวใจของนางก็ไม่ค่อยดีนัก และขาของนางก็เย็นมาก

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่ขาของหญิงชรา：“ท่านเป็นอัมพาตมานานแค่ไหนแล้ว ？”

“หลายปีแล้ว” หญิงชรากล่าวอย่างราบเรียบ

“คุณชายต้องเป็นเทพแน่ ๆ ข้ายังไม่ได้บอก ท่านก็ดูออกแล้ว ？” หญิงสาวรีบพูด

ฉีเฟยอวิ๋นไม่เห็นด้วย นางปล่อยมือแล้วกล่าวว่า：“หัวใจของท่านไม่ดี บางครั้งท่านจะแน่นหน้าอกและหายใจลำบาก วัณโรคจะมีอาการไอ ท่านมีอาการขาเย็นและขาดสารอาหาร ไม่ง่ายเลยที่ท่านอดทนมาได้จนถึงตอนนี้ ท่านเข้มแข็งมาก”

“สาวน้อย เจ้าพูดมาตามตรงเถิด ข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เมื่อวานข้าอาเจียนเป็นเลือด” หญิงชรามองไปทางอื่น และไม่ใส่ใจกับความเป็นความตาย

“คนอื่นอาจจะคิดว่าอยู่ได้อีกไม่เกินสามวัน แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น อีกสามปีก็ไม่เป็นปัญหา” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างมั่นใจ

“หา ？” หญิงชราตกตะลึง

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“มีพู่กันกับกระดาษหรือไม่”

“มีเจ้าค่ะ”

หญิงสาวรีบไปหาและไม่นานก็นำมาให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นเขียนใบสั่งยาสองตำรับและส่งให้อาอาอวี่：“ใบหนึ่งนำไปให้หมอประจำจวน ส่วนอีกใบหนึ่งนำไปให้คุณชายทัง แล้วเขาจะจัดเตรียมให้ เจ้ารีบไปรีบกลับ ข้าจะรออยู่ที่นี่”

“พ่ะย่ะค่ะ”