บทที่ 121 สามีภรรยาไม่รบกวนซึ่งกันและกัน

หลังจากเข้าประตูมา ฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าไปพบกับหญิงชรา วันนี้หญิงชรามีสีหน้าที่แจ่มใจมากขึ้น เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็พยักหน้า

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปข้างหน้าเพื่อรักษาอาการป่วย

"วันนี้อาการดีกว่าเมื่อวานมาก หากใช้ยาอย่างต่อเนื่อง ภายในหนึ่งเดือนก็สามารถบรรเทาลงได้ ถึงแม้จะไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ก็สามารถควบคุมได้" ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปที่ลี่ว์หลิ่ว และลี่ว์หลิ่วก็จัดเตรียมหน้ากากให้ฉีเฟยอวิ๋นเพื่อให้เข้ามาดูแลด้วยตัวเอง

"ทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?" หญิงชราไม่ยอมเพราะเกรงว่าจะทำให้คนอื่นติดเชื้อ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าว "ในเมื่อข้ามาแล้ว ก็ไม่สามารถปล่อยไว้เฉยๆ ได้ ข้าเป็นหมอ ท่านเป็นคนป่วย ท่านต้องเชื่อฟังข้า"

"ก็ได้"

หญิงชราเหลือบมองซือคงเซียงอันเป็นที่รักที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู

ซือคงเซียงหันหลังกลับไปข้างนอก เมื่อวานนี้ฉีเฟยอวิ๋นสืบทราบมาว่า พวกเขาทั้งสองคนไม่มีลูก ช่างน่าสงสารมาก จึงทำให้ต้องตกระกำลำบากเช่นนี้

เมื่อเกิดเรื่องขึ้น ความมุ่งหวังสักนิดก็ไม่มี

เวลาช่วงเช้ากำลังจะผ่านไป มีคนจำนวนหนึ่งมาที่หน้าประตูจวนของซือหม่าเซียง จึงทำให้ภายนอกเสียงดังวุ่นวาย

ฉีเฟยอวิ๋นกำลังพูดคุยกับหญิงชรา หงเถาก็วิ่งเข้ามาจากภายนอก "พระชายา ท่านอ๋องเสด็จมาแล้วเพคะ"

"ไม่ดีแน่ จะจับตัวข้าไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองกระมัง" ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่างเปล่า และรู้สึกว่าทำเกินไป

"ไม่ใช่เพคะ ท่านอ๋องนำขุนนางมาด้วย ดูเหมือนว่าจะมาพบท่านซือคงเซียงเพคะ" หงเถาคิดว่าเป็นเช่นนั้น

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกแปลกใจ หรือว่าเรื่องเมื่อวานที่ทำให้ลำบากใจนั้นมีความเกี่ยวข้องกับซือคงเซียง?

ซือคงเซียงเป็นรองเสนาบดีกรมโยธาธิการ เดิมทีเคยเป็นเสนาบดีควบคุมดูแลกรมโยธาธิการ แต่เขาถูกลดระดับขั้น เนื่องจากเรื่องเขื่อนตู้ฟางจุน หรือว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ?

ฉีเฟยอวิ๋นพูดคุยต่อกับหญิงชราไม่นานก็เดินออกไปดูที่หน้าประตู แต่เธอไม่ได้ออกไป และยืนดูอยู่ที่หน้าประตูเท่านั้น

หนานกงเย่สวมใส่อยู่ในชุดขุนนางอย่างเป็นทางการ และมาที่นี่หลังจากออกมาวังมา รองเท้าราชสำนักก็ไม่ได้เปลี่ยน

พร้อมกับคนจำนวนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเขา พวกเขาทั้งหมดสวมชุดเครื่องแบบราชสำนัก แสดงว่าพวกเขาเป็นขุนนางของราชสำนักด้วย

ขณะนี้หนานกงเย่กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับซือคงเซียง แต่สีหน้าของซือคงเซียงดูเย็นชาอย่างมาก และดูไม่สนใจกับเรื่องนี้ ไม่บ่อยนักที่หนานกงเย่จะมีความอดทนและยังคงพูดต่อ ซือคงเซียงทำสีหน้าเย็นชาและไล่ทุกคนออกไป

หนานกงเย่กำลังจะออกไป ได้ห็นอาอวี่และคนอื่นๆ

อาอวี่รีบร้อนออกไปหาเขา หนานกงเย่หันกลับไปมองขุนนางที่ติดตามมาด้วยและปล่อยให้พวกเขาออกไป เมื่อมองมาทางนี้ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสะดุ้งตกใจ จนสุดท้ายต้องเดินออกไป

"หม่อมฉันคารวะท่านอ๋องเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นโค้งคำนับ หนานกงเย่ประคองเธอขึ้นด้วยความดีใจ แต่ในดวงตาของเขามีความสงสัยแต่ไม่พูดออกมาอย่างชัดเจน

"ทำไมพระชายาออกมาอีกแล้ว?" ควบคุมไม่ได้แล้วหรือ?

"กราบเรียนท่านอ๋อง เมื่อวานหม่อมฉันได้พบเจอเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาร้องไห้ก็เลยเข้ามาหา และได้พบกับหญิงชราในจวน หญิงชราติดเชื้อเป็นวัณโรคจึงเข้ามาตรวจดูอาการเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวตามความจริง

หนานกงเย่ลืมตาขึ้นและมองเข้าไปในห้อง "ข้าขอเข้าไปดูหน่อย"

"เชิญท่านอ๋องทางนี้เพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นเปิดทางให้หนานกงเย่ ซือคงเซียงยกมือขึ้นต้องการจะห้ามปราม แต่หนานกงเย่ก็ก้าวเข้าไปแล้ว

ระหว่างทางได้เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นที่อยู่ข้างกาย ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร

หากเธอต้องการช่วยเหลือ เธอก็มีจุดหมายในการช่วยเหลือ หากไม่ช่วยเหลือ ดูเหมือนว่าเขาเจ้าเล่ห์จริงๆ

เมื่อเดินเข้าไปภายในห้อง หงเถาและลี่ว์หลิ่วก็โค้งตัวลงเพื่อคารวะ

ฉีเฟยอวิ๋นนำหน้ากากมาให้หนานกงเย่ "ท่านอ๋องได้โปรดใส่หน้ากากเพคะ"

"ไม่จำเป็น ข้าไม่อ่อนแอขนาดนั้น" หนานกงเย่เดินเข้าไปดูหญิงชรา และได้กล่าวทักทาย

"ฮูหยินสบายดีหรือ?"

หญิงชราจ้องมองมาที่หนานกงเย่ และกล่าวว่า "หม่อมฉันร่างกายไม่สะดวก ท่านอ๋องได้โปรดอย่าถือโทษเพคะ"

"ไม่เป็นไร ข้าก็แค่แวะมาเยี่ยมเท่านั้น คิดเสียว่าข้าเป็นคนนอกก็พอแล้ว"

หนานกงเย่นั่งลงและกล่าวด้วยความลำบากใจ "เดิมทีข้าไม่ได้ดูแลเรื่องนี้ และก็ไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้ในราชสำนัก ส่วนเรื่องของท่านเสนาบดีนั้นข้าเสียใจด้วย ฮูหยินรักษาตัวให้หายก่อน ข้าจะหาวิธีจัดการกับท่านเสนาบดีและฮูหยิน"

"ขอบพระทัยท่านอ๋องเย่เพคะ"

หญิงชรากล่าวคำขอบคุณ และหนานกงเย่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก และจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ฉีเฟยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเมื่อเห็นเขาเดินจากไป คนคนนี้น่าสนใจจริงๆ

เขารู้ทุกอย่างดี แต่ยิ่งเขาเข้าใจมากแค่ไหน เรื่องนี้ก็จะยิ่งจัดการยากเท่านั้น

ฉีเฟยอวิ๋นรับประทานอาหารค่ำเสร็จจึงออกจากจวนซือคง

ออกไปจากประตูและขึ้นรถม้า เดินทางมาถึงจวนท่านอ๋องเย่

ในเวลานี้หนานกงเย่กำลังรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นเขาก็รีบเข้าไปกุมมือเขาและตรวจจับชีพจรให้เขา

เขาไม่ได้ติดเชื้อจริงๆ แต่ก็ยังไม่สามารถวางใจได้ เธอหยิบยาเม็ดป้องกันการติดเชื้อและป้อนเข้าไปในปากของหนานกงเย่ แบบนี้จึงทำให้เธอวางใจไร้กังวลได้

"ท่านอ๋อง หรือเรื่องที่ท่านพบเจอเกี่ยวข้องกับเรื่องน้ำเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นถามเขา หนานกงเย่ดึงมือของเธอไว้

"ถ้าไม่ใช่เพราะการกระทำอันดีงามของพระชายา ข้าก็คงยังพัวพันไม่จบไม่สิ้น ต้องไปเจ็ดถึงแปดครั้งในหนึ่งวัน และไม่เกินสามวัน ข้าต้องปล่อยให้ซือคงเซียงไปตามอารมณ์ของเขา แต่วันนี้ข้าไม่อยากไปอีกแล้ว"

หนานกงเย่แสดงความกังวลใจกับเรื่องนี้

"เช่นนั้นท่านก็ไปของท่าน หม่อมฉันก็ไปของหม่อมฉันเอง เราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกัน" ฉีเฟยอวิ๋นคว้าแขนของเขาและพิงเข้าหาเขา

หนานกงเย่ชะงักอยู่ชั่วครู่ และเมื่อมองไปบริเวณโดยรอบหงเถาและลี่ว์หลิ่วรีบถอยออกไป อาอวี่ก็ไม่กล้าจะอยู่ตรงนั้น หันกลับและรีบออกไป

"ไม่รู้จักอายบ้างเลย" เมื่อพวกเขาต่างออกไปกันหมดแล้ว หนานกงเย่ก็ดุเธอ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้า "ท่านอุ้มหม่อมฉันต่อหน้าผู้คนมากมาย ทั้งผลักทั้งดึงทำไมท่านถึงไม่พูดบ้าง หม่อมฉันแค่พิงท่าน ท่านก็ว่าหม่อมฉันไร้ยางอาย อีกอย่างหม่อมฉันก็ไม่ได้กอดท่าน หม่อมฉันเพียงแค่กุมมือของท่านไว้ ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้น"

"ข้าเป็นผู้ชาย แต่เจ้าเป็นผู้หญิง ผู้หญิงก็ควรที่จะรักนวลสงวนตัวบ้าง จะมอบกอดให้ผู้อื่นต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไรกัน?" หนานกงเย่กล่าวด้วยเหตุผลมากมาย

ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินเพียงไม่กี่คำเท่านั้น ความคิดผู้ชายเป็นใหญ่

"เช่นนั้นข้าปล่อยก็ได้"