บทที่ 142 โกรธถึงขีดสุดเพราะหญิงงาม

หนานกงเย่เดินไปตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋น กวาดสายตาชำเลืองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างรวดเร็ว และกล่าวอย่างไม่พอใจ "ข้าให้เจ้ารอข้าออกมา ทำไมถึงไม่รอ?"

ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เธอก็อยากจะร้องไห้

"ท่านอ๋อง" ฉีเฟยอวิ๋นเกือบจะร้องไห้ออกมา หากมาช้ากว่านี้ เธอคงถูกรังแกจนตายก็ได้

ฉีเฟยอวิ๋นสูดหายใจเข้า น้ำตาคลอเบ้า

หนานกงเย่ดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาสวมกอดไว้ และพับแขนเสื้อของเธอ "เจ้าพวกคนใช้เหล่านี้สมควรตาย ข้าจะไล่ไปให้หมด!"

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นจะร้องไห้ หนานกงเย่รู้สึกหัวเสีย ผลักฉีเฟยอวิ๋นออก พ่อบ้านอาวุโสสะดุดจนทำให้พ่อบ้านอาวุโสล้มลงและตกใจจนกางเกงเปียก

เมื่ออารมณ์โกรธของท่านอ๋องระเบิดขึ้น เป็นเรื่องที่ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดี พ่อบ้านที่จวนอาลักษณ์กำลังจะตาย

พ่อบ้านค่อยๆ ลุกขึ้นคุกเข่าและก้มศีรษะลงกับพื้น

ใบหน้าของหนานกงเย่เยือกเย็น เขามองไปบริเวณโดยรอบและกล่าวอย่างเย็นชา "พระชายาของข้า เจ้ากล้าใช้ให้คนมารังแก เจ้ารังแกพระชายาของข้าหรือว่ารังแกข้า?"

"ท่านอ๋องปล่อยข้าน้อยไปเถอะขอรับ ได้โปรด!" พ่อบ้านอาวุโสเรียกร้องขอความเมตตา คนในจวนอาลักษณ์พากันวิ่งออกมาดู

ขณะนี้ม้าเร็วสี่ตัวได้เดินทางมาถึงแล้ว ขันทีรีบลงจากม้าและปัดแส้จามรี และเปิดพระราชโองการในมือของเขา

"พระชายาเย่ อาลักษณ์ราชสำนักหลี่รับพระราชโองการ"

หนานกงเย่หันกลับมามองไปรอบ ๆ ทุกคนต่างพากันคุกเข่าลง และมีฉีเฟยอวิ๋นคุกเข่าอยู่ในนั้น ก้มศีรษะลงเพื่อรับพระราชโองการ "หม่อมฉันรับพระราชโองการ"

"ยังไม่รีบไปเรียกอาลักษณ์ราชสำนักหลี่อีกหรือ?" ขันทีมองเห็นหนานกงเย่จึงได้ทำการก้มคำลงเพื่อโค้งคำนับ หนานกงเย่ยังคงยืนเฉย

ไม่นานอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ก็ออกมา และรีบคุกเข่าลง

"กระหม่อมรับพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ"

ขันทีไม่สนใจและอ่านพระราชโองการต่อ "จักรพรรดิได้ทรงตรัสว่า รองเสนาบดีกรมขุนนางหลี่มี่ได้เสียชีวิตไปนานแล้ว แต่จู่ๆ หญิงม่ายก็เกิดตั้งครรภ์ขึ้น เรื่องนี้มีความผิดปกติ และไม่สามารถหาร่องรอยการคบชู้ได้ คดีนี้มีความสำคัญอย่างมาก ข้าขอมอบให้พระชายาเย่เป็นผู้สอบสวนคดีนี้

อาลักษณ์ราชสำนักหลี่อยู่ในช่วงสูญเสียลูกชายอันเป็นที่รักไป ข้ารู้สึกเสียใจอย่างมาก เช่นนั้นเห็นสมควรให้อาลักษณ์ราชสำนักหลี่หยุดพักได้ครึ่งเดือน เมื่อเสร็จสิ้นพิธีกรรมงานศพให้กลับมารับใช้แบ่งเบาภารกิจของอาณาจักร

ดังนั้นแม้ว่าอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชาย ก็ต้องดูแลสุขภาพร่างกาย เพื่อให้พระชายาเย่สอบสวนคดีอย่างละเอียดถี่ถ้วน อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ควรให้ความร่วมมืออย่างดีที่สุด เพื่อหาตัวคนที่คบชู้ล่วงประเวณีให้ได้ เพื่อคืนความสงบสุขให้กับจวนอาลักษณ์"

ขันทีอ่านพระราชโองการเสร็จเรียบร้อย และปิดพระราชโองการลง และได้มอบให้กับฉีเฟยอวิ๋น "พระชายาเย่รับพระราชโองการ"

"ฉีเฟยอวิ๋นรับพระราชโองการเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นรับพระราชโองการมา ขันทีรีบเข้าไปช่วยประคองไว้

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและมองไปที่ขันที "ขอบคุณกงกงมาก"

"พระชายาเย่กังวลเกินไปแล้ว ข้าน้อยยังต้องกลับไปรับใช้จักรพรรดิ กราบทูลลา"

ขันทีก้มลงโค้งคำนับ เหลือบมองหนานกงเย่และหันกลับไปขึ้นบนม้า

ถึงแม้อาลักษณ์ราชสำนักหลี่จะลา แต่ก็เหมือนกับการปลดออกจากตำแหน่ง ขันทีไม่เข้าไปข้องเกี่ยวอย่างแน่นอน เมื่อขึ้นบนหลังม้าก็ออกเดินทางกลับ

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปที่อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ที่กำลังลุกขึ้น อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ยังคงเคร่งขรึมและปฏิเสธที่จะก้มศีรษะ

"อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ไม่ต้องเป็นกังวลไป ข้าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างเป็นกลาง ส่วนเรื่องคนใช้ของท่านคนนี้ เขาได้ทำผิดต่อข้า แต่ข้าจะไม่สนใจเรื่องนี้ อาลักษณ์ราชสำนักหลี่จัดการลงโทษด้วยตัวเองได้เลย

แม้ว่าเฉาเหม่ยเหรินจะกำลังตั้งครรภ์ แต่ข้าต้องสอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด จึงต้องพานางไปควบคุมตัวอย่างแน่นหนาเป็นการชั่วคราว" ฉีเฟยอวิ๋นออกคำสั่งในทันที อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ยังคงไม่พูดอะไร ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สนใจเขาและหันกลับไปที่อาอวี่

"อาอวี่ เฉาเหม่ยเหรินให้เจ้าเป็นคนดูแลเฝ้ายาม หากเกิดอะไรขึ้นจะถามจากเจ้า"

"ขอรับ"

อาอวี่เดินมาตรงหน้าของเฉาเหม่ยเหรินทันที เมื่อสักครู่ก็ไม่รู้ว่าเฉาเหม่ยเหรินทำได้อย่างไร ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจู่ๆ ผ้าขาวที่ปิดหน้านางก็หลุดออกมา จึงทำให้นางหายใจได้ ในเวลานี้ถึงแม้นางจะอ่อนแรง แต่กลับยังมีชีวิตอยู่

อาอวี่เห็นว่าเฉาเหม่ยเหรินไม่เป็นอะไรตั้งแต่แรก จึงไม่รีบร้อนเข้าใกล้

เมื่อยกมือขึ้นและกดแรงลง โซ่เหล็กในมือของเฉาเหม่ยเหรินก็ขาดลง อาอวี่ก้มตัวลงเพื่ออุ้มเฉาเหม่ยเหรินขึ้น ใช้เสื้อผ้าของฉีเฟยอวิ๋นห่อตัวของเฉาเหม่ยเหรินเอาไว้ และเดินออกไป รถม้าของจวนท่านอ๋องเย่ก็มาถึงบริเวณใกล้เคียงแล้ว อาอวี่นำคนไปส่งที่รถม้าและรีบออกเดินทางไปก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ "อาลักษณ์ราชสำนักหลี่ พวกเราขอตัวลากลับก่อน"

เมื่อพูดจบฉีเฟยอวิ๋นก็ก้าวเท้าออกมา หนานกงเย่กลับกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย

มองไปที่ผู้คนบนพื้น หนานกงเย่จึงเดินตามออกไป

เมื่อเห็นว่าคนออกไปแล้ว สีหน้าของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ดูซีดเซียว มองไปที่พ่อบ้านที่ลุกขึ้นจากพื้น พ่อบ้านพูดด้วยเสียงสั่น "นายท่าน"

"รีบส่งคนไปที่จวนท่านราชครู รีบไป" อาลักษณ์ราชสำนักหลี่หันกลับและเดินโซซัดโซเซเข้าไปในจวน

พ่อบ้านรีบหาคนไปที่จวนท่านราชครู

ขณะนี้ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปถึงมุมแห่งหนึ่งและหยุดลง หันมองไปทางจวนของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของเธอทั้งหมด ไม่มีความแตกต่างแม้แต่นิดเดียว

หนานกงเย่ยืนอยู่ข้างเธอและถอดเสื้อผ้าที่มอมแมมบนร่างกายออก และสวมคลุมให้เธอ รอให้เธอตื่นจากพวัง

"ท่านอ๋องมานานแล้วหรือเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นตื่นจากพวังและหันไปมองหนานกงเย่ ถึงแม้เธอจะมีความรู้สึกกล่าวโทษ แต่อย่างน้อยก็เป็นความหวังดีของเขา หากไม่ปรากฏให้ทันเวลาเช่นนั้น เขามาเร็วเกินไปก็ไม่มีความหมายอะไร

ถึงแม้ตอนนี้จวนอาลักษณ์จะไม่ได้รับความผิด แต่ก็ถือเป็นสัญญาณเตือน หากเรื่องนี้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ใครก็ไม่มีจุดจบที่ดีได้

นี่ก็เท่ากับว่า คนที่สร้างปัญหาก็คือเธอ แต่สุดท้ายอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ก็ไม่กล้าพูดออกมา แต่อันที่จริงเธอก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร

"โทษข้าหรือ?" หนานกงเย่ยื่นมือออกมาจับมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้และลูบไล้ ลูบแล้วก็ยังรู้สึกว่าเย็น ดึงเสื้อข้างในออกและจับมือของฉีเฟยอวิ๋นมาวางไว้ในอ้อมอกเพื่อให้อบอุ่น