บทที่ 143 เข้าวังเรียกร้องความยุติธรรม

ความจริงฉีเฟยอวิ๋นชอบชุดสีแดงชุดนั้น แต่นางรู้สึกไม่ดีที่จะขอให้เขาใส่ เพราะปกติเขาไม่ใส่เสื้อผ้าที่มีสีมัน นางจึงคิดว่าเขาไม่ชอบ

แต่วันนี้นางกลับพลั้งปากออกมา “หม่อมฉันชอบชุดสีแดง”

หนานกงเย่เหลือบมองชุดสีแดงชุดนั้นและหยิบมันมาสวมทันที

หนานกงเย่ที่เดินออกมาจากด้านในถามว่า “ดูดีหรือไม่”

ดวงตาของฉีเฟยอวิ๋นเป็นประกาย นี่มันเกินกว่าคำว่าดูดีไปมากโข

ผู้ชายคนนี้ดูดีที่สุดเมื่อไม่ใส่อะไรเลย

ช่างน่าอิจฉาเขาเสียเหลือเกิน

ชายหนุ่มเกิดมารูปงามก็ถือว่ามีความผิดอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อได้เสื้อผ้าดีๆ ด้วยแล้วยิ่งไม่มีใครเทียบเทียมได้

“ดูดีเพคะ หม่อมฉันจะรอท่านอ๋อง ท่านอ๋องรีบไปรีบกลับนะเพคะ”

"อืม"

น้อยครั้งที่หนานกงเย่จะไม่พูดเรื่องไร้สาระกวนประสาทและหันหลังเดินออกไปจากประตู

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองตามด้วยความรู้สึกอบอุ่น

เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยนางจึงไปที่เตียงอุ่นๆ ตามคำสั่งของหนานกงเย่

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าห้องไปโดยไม่รีรอและรีบสวมชุดคลุมทันที ในคืนเดียวกันนั้นนางไปหาเฉาเหม่ยเหริน รวมถึงไปหาทังเหอกับพ่อบ้านด้วย

อาอวี่เองก็อยู่ที่นั่น ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปเพื่อดูเฉาเหม่ยเหรินซึ่งกำลังตัวสั่น ใบหน้าขาวซีดราวกับคนที่ถูกดูดเลือดออกจากตัว

ใบหน้าของนางน่าหวาดกลัวและโหดร้ายมากทีเดียว แต่ความน่ากลัวนี้เกิดเพราะรอยแผลบนใบหน้าของนาง

“ทังเหอ เจ้าไปนำป้ายคำสั่งของจวนท่านอ๋องแล้วรีบไปยังประตูกับดักกลางเมือง เบิกตัวเฉาหมั่งมาที่นี่ อย่าให้พลาดเด็ดขาด” ฉีเฟยอวิ๋นสั่งการ

ทังเหอรับคำสั่งและรีบไปจัดการอย่างรวดเร็ว

“พ่อบ้าน เจ้ารีบไปหาเสนาบดีเฉิน ไปขอเข้าพบ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหาทางพบเฉินอวิ๋นเจี๋ยให้ได้ แล้วเรียนเขาว่าข้าเชิญให้มาหา เป็นพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิให้ทำการสอบสวน”

พ่อบ้านชะงักไปครู่หนึ่งแต่ก็รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ท่านอ๋องเริ่มจะหลงใหลพระชายาแล้ว เขาจึงต้องเชื่อฟังคำสั่งของนาง

พ่อบ้านพยายามเปิดประตูจวนตระกูลเฉิน แต่กลับถูกขัดขวาง ในที่สุดจึงตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

แต่จวนตระกูลเฉิน ในเวลานี้ปิดสนิทจนแม้แต่ลมก็ยังผ่านไปไม่ได้ พ่อบ้านกระวนกระวายใจถึงขีดสุด เขาเข้าไปไม่ได้และทำได้เพียงเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู

เสนาบดีเฉินเดินวนไปวนมาในห้อง ฮูหยินของเสนาบดีถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า “ท่านเสนาบดี เราทำเช่นนี้จะไม่เป็นการไม่ให้เกียรติท่านอ๋องเย่หรือ เวลานี้เขาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แล้วจู่ๆ องค์จักรพรรดิก็แต่งตั้งให้พระชายาเย่เป็นผู้สืบคดี เกรงว่าเรื่องนี้มันจะจัดการได้ยาก”

“ไม่เป็นไรหรอก นางให้คนมายังจวนของข้ากลางดึก มาตะโกนเรียกอวิ๋นเจี๋ยปาวๆ ถือเป็นสิ่งต้องห้ามร้ายแรง ข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทและทูลท่านว่าหญิงชายไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมาแตะเนื้อต้องตัวกันได้อย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น” เสนาบดีเฉินกล่าว แต่เขาก็ยังกังวล

ตอนนี้ในเมืองหลวงเกิดเรื่องของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ คนในวังบอกต่อกันตั้งนานแล้วว่าเรื่องนี้ต้องให้อวิ๋นเจี๋ยไป เพราะกลัวว่าอวิ๋นเจี๋ยจะถูกทำร้าย

ดั่งคำกล่าวที่ว่าไม้ใหญ่ต้านลม ไม่กี่วันก่อนหน้านี้อวิ๋นเจี๋ยได้รับความดีความชอบจากองค์จักรพรรดิ ผู้เหล่านี้จึงเริ่มประจบประแจงเขา จวนเสนาบดีเฉินไม่ได้มีเหตุการณ์เช่นนี้มานานหลายปีแล้ว เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากจริงๆ ที่บุตรสาวของเขามีรัชทายาทให้องค์จักรพรรดิ

แต่เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้งแล้วเขากลับรู้สึกกลัว หากให้กำเนิดรัชทายาทได้ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่ถ้าให้กำเนิดไม่ได้ก็จะกลายเป็นความผิดบาปอันใหญ่หลวง

แล้วเขาจะกล้าป่าวประกาศออกไปได้อย่างไร

ประตูจวนเสนาบดีปิดสนิท พ่อบ้านอาวุโสจึงให้คนกลับไปรายงานเรื่องนี้

เวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นกำลังรอการมาถึงของเฉินอวิ๋นเจี๋ย หากเขาไม่มา นางก็หมดหนทางที่จะช่วยเหลือ

นางหันไปสั่งจิ้งจอกหางสั้น “เจ้าไปพาเขามาที่นี่ เอากระบี่ม่อเสี่ยกลับมาด้วย จำไว้ให้ดี บนด้ามกระบี่มีหัวสัตว์ร้ายอยู่สองตัว ถ้าเขาไม่ได้เก็บไว้กับตัว เจ้าก็ไปหาในห้อง เจ้านอนบนเสื้อผ้าของเขา จะต้องสัมผัสกลิ่นของเขาได้แน่นอน”

จิ้งจอกหางสั้นรับคำสั่งและหายตัวไปในพริบตา

สี่ขาย่อมเร็วกว่าสองขา คนในจวนอ๋องเย่เห็นวัตถุสีขาววิ่งออกไปจากประตูจวนในชั่วพริบตาเดียว

ขณะที่พ่อบ้านอาวุโสกำลังจะเคาะประตู จิ้งจอกหางสั้นก็มาปรากฏตัวตรงเท้าของพ่อบ้าน จนพ่อบ้านอาวุโสต้องรีบมอง “มาแล้วรึเจ้าจิ้งจอกน้อย”

สถานะของจิ้งจอกหางสั้นในตอนนี้นั้นสูงส่งมาก สูงกว่าพ่อบ้านด้วยซ้ำ เมื่อพบมันเขาจึงควรจะทักทายเสียหน่อย จิ้งจอกหางสั้นไม่เสียเวลากับพ่อบ้าน มันไต่ขึ้นกางเกงของเขาด้วยความเร็วและกระโดดใส่ศีรษะด้านหลังของพ่อบ้าน พ่อบ้านได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติงจนจิ้งจอกหางสั้นเกาะประตูจวนเสนาบดีไว้ แล้ววิ่งเข้าไปทันที

พ่อบ้านอาวุโสตกตะลึง จิ้งจอกตนนี้เก่งกาจ เพียงแค่คว้าประตูไว้ก็ปีนขึ้นไปได้โดยง่าย

จิ้งจอกหางสั้นที่อยู่บนกำแพงมองออกไป ก่อนจะกระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว

พ่อบ้านได้แต่เดินวนเวียนอยู่หน้าประตูเพื่อรอจิ้งจอกหางสั้น

เมื่อได้ตกตะกอนความคิด เขาก็พบว่าจิ้งจอกหางสั้นของพระชายานั้นแข็งแกร่ง พระชายาไม่ธรรมดาจริงๆ

พ่อบ้านคิดเรื่องนี้แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้และได้แต่ตะโกนอยู่นอกประตูต่อไป

เมื่อเขาตะโกนก็ราวกับจุดไฟในสวนของจวนสกุลเฉินทั้งหมด เฉินอวิ๋นเจี๋ยที่ยังไม่เข้านอนก็ได้รับสาร เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยเขาจึงออกมาข้างนอก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องของอะไรบางอย่างดังมาจากในสวน

เฉินอวิ๋นเจี๋ยออกมาด้านนอกและตั้งใจฟัง จากนั้นจึงพบว่ามีเสียงตะโกนโหวกเหวกอยู่ที่ลานบ้าน

เมื่อได้ยินสิ่งผิดปกติ เฉินอวิ๋นเจี๋ยจึงเดินตามหาต้นตอของเสียง เขาออกจากบ้านมาไม่ไกลนักก็พบว่าคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังไล่ตามจิ้งจอกหางสั้นเป็นผู้ตะโกน

"หยุด"

ทุกคนหยุดทันที เฉินอวิ๋นเจี๋ยเหลือบมองไปที่จิ้งจอกหางสั้นและเรียกมัน "มานี่"

จิ้งจอกหางสั้นเดินผ่านฝูงชนอย่างรวดเร็ว มันรีบวิ่งไปที่เฉินอวิ๋นเจี๋ยและปีนขึ้นไป เดินวนเป็นวงกลมบนไหล่ของเขา ก่อนจะหยุดแล้วหันไปมองทางที่เฉินอวิ๋นเจี๋ยเดินออกมาและวิ่งไปทางนั้น

คนรับใช้ของตระกูลเฉินกำลังจะไล่ตามไป แต่เฉินอวิ๋นเจี๋ยหยุดพวกเขาไว้เสียก่อน “อย่าริบังอาจ เจ้าจิ้งจอกเป็นของข้า ใครกล้าตามไปข้าไม่ปล่อยไว้แน่”