บทที่ 170 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นยศขั้นที่หนึ่ง

อวิ๋นหลัวฉวนหัวเราะเมื่อได้ยินคำว่ากินเนื้อ แต่นางไม่ได้หัวเราะอย่างจริงใจ แต่กลับรู้สึกน่าหัวเราะ

นางนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ในทันใด ถอยกลับไปสองก้าว และติดหมวกที่ศีรษะของนาง

หลังจากเห็นเรื่องทั้งหมด ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปข้างหน้าและกล่าวว่า "กราบทูลเสด็จแม่ จักรพรรดิและพระมเหสี ก่อนจะมาที่นี่ หม่อมฉันได้ตอบตกลงกับพระชายารองอวิ๋น ตราบใดที่นางกล้าที่จะพูดความจริงออกมา หม่อมฉันยินดีจะยื่นเรื่องการขอหย่าร้างของนางและท่านอ๋องตวนเพคะ"

"ช่างกล้านัก เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เจ้าควรจะรับปากหรือ?" พระพันปีมีสีหน้าไม่พอใจนัก

พระมเหสีหวาก็ชี้ไปที่ฉีเฟยอวิ๋น "พระชายาเย่ เจ้าไม่ต้องการเห็นท่านอ๋องตวนได้ดีใช่ไหม?"

"เจ้าหุบปาก" พระพันปีเป็นแม่ผู้ให้ท้ายลูกตัวเอง นางจะว่าฉีเฟยอวิ๋นอย่างไรก็ได้ แต่พระมเหสีหวาจะต่อว่าไม่ได้

พระมเหสีหวานั่งลงด้วยความขุ่นเคืองและโกรธอย่างมาก

พระพันปีมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความคิดที่เป็นกลาง "เรื่องนี้เจ้าทำเกินไป เรื่องนี้เจ้าจะเป็นคนตัดสินใจได้อย่างไร เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าผิด?"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ลูกได้ตอบตกลงไปแล้วเพคะ"

อวิ๋นหลัวฉวนรู้สึกสับสน นางพูดเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน?

แต่อวิ๋นหลัวฉวนก็ไม่ลังเล รีบเดินเข้าไปและคุกเข่าลง "เสด็จแม่ ลูกต้องการหย่าร้างเพคะ"

"เสด็จแม่......" หนานกงเยี่ยนรีบคุกเข่าลง "ลูกไม่ตกลงพ่ะย่ะค่ะ"

พระพันปีตรัสอย่างช่วยไม่ได้ "ลูกบ้านไหนมีหรือไม่ทะเลาะกัน ทะเลาะกันแล้วก็กลับมาดีกัน พระชายารองอวิ๋น ข้ารู้ เรื่องราวในครั้งนี้ทำให้เจ้าต้องลำบาก

แต่ครั้งนี้เป็นเพราะท่านอ๋องตวนเลอะเลือนไป รู้ว่าทำผิดแล้วรู้จักแก้ไข เจ้าก็ให้โอกาสนางอีกครั้ง"

"ใช่แล้ว ข้าชอบฉวนเอ๋อร์มาก ฉวนเอ๋อร์ก็น่าจะรู้ ครั้งนี้ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้ออกจากวังไปเยี่ยมเจ้า แต่ข้าก็เป็นห่วงจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ข้าสัญญากับเจ้า ต่อไปเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เจ้าว่าดีไหม?" พระมเหสีหวาพูดปลอบอวิ๋นหลัวฉวน

อวิ๋นหลัวฉวนส่ายหน้า "หลัวฉวนไม่คู่ควรกับท่านอ๋องตวนเพคะ เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่ถูกหยิบยกมาพูดของคนทั่วไป ลูกไม่มีหน้าที่จะอยู่ในเมืองหลวงต่อไปอีกแล้วเพคะ ทำได้เพียงไปอยู่ที่อื่นตลอดชีวิต เสด็จแม่และจักรพรรดิได้โปรดเถอะนะเพคะ"

"เสด็จแม่ไทเฮา เสด็จแม่ จักรพรรดิ หม่อมฉันมีความผิด แต่จะไม่หย่าร้างเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ" ท่านอ๋องตวนไม่ยอม หนานกงเย่มองออกไปและนึกถึงเรื่องที่ฉีเฟยอวิ๋นต้องการหย่าร้างกับเขา

พี่น้องร่วมสายเลือดของจักรพรรดิอาณาจักรต้าเหลียงทั้งสองคนต่างก็หย่าร้าง พูดออกไปคงน่าอายอย่างมาก!

หนานกงเย่ก้าวเดินไปข้างหน้า "เสด็จแม่ พระมเหสี จักรพรรดิ กระหม่อมคิดว่าการหย่าร้างไม่สามารถแก้ปัญหาได้ หากต้องการจะหย่าร้างจริง เกรงว่าจะยิ่งทำให้ประชาชนต่างพากันหัวเราะที่ตระกูลของจักรพรรดินั้นไม่มีความรู้สึก และยิ่งทำให้ทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าพระชายารองอวิ๋นนั้นแปดเปื้อนเงื้อมมือของไฉฝูพ่ะย่ะค่ะ"

ฮูหยินกั๋วกงก้าวเดินไปข้างหน้า "พระพันปีทรงเมตตาหม่อมฉันเข้าใจ หม่อมฉันขอบพระทัยอย่างสุดซึ้งเพคะ แต่เรื่องนี้ไม่อาจทำให้เด็กคนนี้ต้องลำบากใจอีกต่อไปได้ เดิมทีต้องการให้นางไปเป็นพระชายารองที่จวนท่านอ๋องตวนก็เป็นความคิดของหม่อมฉันเอง เมื่อผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา หม่อมฉันคิดว่าทำให้นางลำบากใจเกินไปเพคะ

เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จวนกั๋วกงไม่มีใครโทษท่านอ๋องตวน

เป็นเพราะจวนกั๋วกงไม่มีโชควาสนา"

พระพันปีพูดไม่ออก อีกฝั่งต้องการจะยกเลิกการอภิเษกสมรส

"เสด็จแม่ ลูกรู้แล้วว่าลูกผิด เสด็จแม่ได้โปรดอย่าให้ลูกหย่าร้างนะพ่ะย่ะค่ะ" ท่านอ๋องตวนยังคงไม่ยอม เขาเหลือบมองอวิ๋นหลัวฉวนที่กำลังคุกเข่าอยู่

"ฉวนเอ๋อร์"

อวิ๋นหลัวฉวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และมองย้อนกลับไปมองหนานกงเยี่ยน ทำไมเขาถึงเรียกได้ใกล้ชิดสนิทสนมเช่นนี้?

นางเม้มริมฝีปาก อวิ๋นหลัวฉวนรู้สึกลำบากใจและอยากร้องไห้

หนานกงเยี่ยนกล่าว "ตอนที่เจ้ามาที่จวนของข้า เจ้าอวบอื่มดูมีน้ำมีนวล มาวันนี้เจ้าผอมจนเห็นกระดูก ข้าจะไม่ส่งเจ้ากลับไปเด็ดขาด รอให้ข้าเลี้ยงดูเจ้าให้อวบอิ่มมีน้ำมีนวลเหมือนเก่าแล้วเจ้าค่อยกลับไป เป็นอย่างไรบ้าง?"

ถึงแม้จะไม่ได้รักอวิ๋นหลัวฉวน และไม่ชัดเจนว่าชอบไหม แต่ท่านอ๋องตวนคิดว่าหากส่งอวิ๋นหลัวฉวนกลับไปเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าบังคับให้นางไปตาย

ถึงตอนนั้นแม้แต่น้ำลายในปากก็สามารถทำให้อวิ๋นหลัวฉวนจมน้ำตายได้

อวิ๋นหลัวฉวนน้ำตาร่วงลงมาจากหางตา หันหน้าและก้มศีรษะลงกับพื้น "เสด็จแม่ ได้โปรดตอบตกลงคำขอของหม่อมฉันด้วยเพคะ"

"อวิ๋นหลัวฉวน ข้ามีเรื่องอยากจะพูดกับเจ้า เจ้ามานี่" ท่านอ๋องตวนลุกขึ้นและเดินไปหาอวิ๋นหลัวฉวนโดยไม่สนใจใคร พระพันปีและจักรพรรดิอวี้ตี้คงไม่ลดโทษให้ท่านอ๋องตวนในขณะนี้ ส่วนพระมเหสีก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้

เพื่อต้องการเรียกเกียรติและศักดิ์ศรีกลับคืนมา พระพันปีลูบคลึงศีรษะ

"ฮูหยินกั๋วกงอย่าคิดเป็นเรื่องตลกขบขันไปเชียว เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องราวในครอบครัว อันที่จริงก็ไม่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับเรื่องการบริหารปกครองอาณาจักรต้าเหลียง" พระพันปีพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหนานกงเยี่ยน

แต่เมื่อหนานกงเยี่ยนจับมือของอวิ๋นหลัวฉวน อวิ๋นหลัวฉวนกลับไม่ยินยอม หนานกงเยี่ยนก้มตัวลงและอุ้มนางขึ้นมา

"ข้าต้องการพูดไม่กี่คำ"

เมื่ออุ้มอวิ๋นหลัวฉวนขึ้นมา หนานกงเยี่ยนก็เดินไปข้างหลัง ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่ หนานกงเย่ก็เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น ในใจรู้สึกตลกขบขัน

รู้ว่าเป็นความสนใจของเธอ ประเดี๋ยวพระชายารองเล่นงานเธอกลับ คงต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน

อวิ๋นหลัวฉวนถูกวางลง แต่กลับนั่งลงบนตักของหนานกงเยี่ยน