บทที่ 171 คนจากจวนกั๋วกงมาหา

ผู้คนต่างทยอยกันออกมาจากตำหนักเฉาเฟิ่ง ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมที่จะกลับจวนท่านอ๋องเย่ ช่วงนี้เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยไปทั่วร่างกาย

อวิ๋นหลัวฉวนดึงเสื้อของฉีเฟยอวิ๋นจากด้านหลัง "ท่านพี่เสียนเฟย"

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปหาอวิ๋นหลัวฉวน "พระชายารองอวิ๋น"

"เสด็จแม่รับปากแล้ว ข้าสามารถไปที่จวนท่านพี่ได้" อวิ๋นหลัวฉวนไม่กล้ากลับไปจวนท่านอ๋องตวน เพราะรู้สึกอับอาย

ฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าใจ หากกลับไปเวลานี้ นางคงไม่สบายใจ

"ไปกันเถอะ" ฉีเฟยอวิ๋นจูงมืออวิ๋นหลัวฉวนเดินออกไป

แต่รถม้าของพวกเขานั่งกันมาทั้งหมดสี่คน

ฉีเฟยอวิ๋นและสามีของเธอ และยังมีท่านอ๋องตวนก็ติดตามมาด้วย

เมื่อลงจากรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นก็จัดการเรื่องที่พักของอวิ๋นหลัวฉวน และให้หงเถาไปดูแลรับใช้ก่อน

หนานกงเยี่ยนเป็นกังวลจึงติดตามไปด้วย อว๋นหลัวฉวนอาบน้ำอยู่ข้างใน หนานกงเยี่ยนเฝ้ารออยู่ข้างนอก

ฉีเฟยอวิ๋นกลับเข้าไปพักผ่อนก่อนที่จะออกมาเตรียมเรื่องอาหารการกินให้พวกเขา

อวิ๋นหลัวฉวนซูบผอมลงไปมาก นั่งลงก็ไม่ค่อยกินอะไร เมื่อก่อนนี้แย่งกินทุกอย่างที่ขวางหน้า แต่มาวันนี้กินราวกับมด

หนานกงเยี่ยนคีบเนื้อสัตว์ให้นางหลายชิ้น นางฝืนกินเข้าไปเพียงสองชิ้นและไม่กินอีก

"ข้ากินอิ่มแล้ว ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน ประเดี๋ยวหากตงเอ๋อร์มา ให้นางไปหาข้าที่ห้อง" อวิ๋นหลัวฉวนหันกลับเดินออกไปที่ห้องพัก หนานกงเยี่ยนหันไปมองนางและยกเหล้าดื่ม

"หม่อมฉันก็เหนื่อยมากแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อน ท่านอ๋องอยู่ดูแลท่านอ๋องตวนนะเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นก้มตัวโค้งคำนับและกลับไปที่เรือนก่อน

เมื่อคนอื่นออกไปแล้วหนานกงเย่หันมองมองหนานกงเยี่ยนและกล่าวว่า "รสชาติของการทำผิดแล้วต้องถูกลงโทษเป็นอย่างไร?"

หนานกงเยี่ยนหัวเราะ "เจ้ารู้มาตั้งนานแล้วว่าฉูฉู่เป็นคนเช่นนั้น เจ้าก็เลยไม่แต่งงานกับนาง?"

"แล้วจะทำไมหรือ?" หนานกงเย่ยอมรับอย่างเปิดอก

หนานกงเยี่ยนยกเหล้าดื่ม "ไม่ควรทำเช่นนี้"

"ข้าก็ไม่ได้รู้มาก่อนหน้านี้ พี่รองก็ควรเรียนรู้ที่จะรักษาทะนุถนอมคนที่อยู่ตรงหน้าไว้ และทุกคนต่างก็รู้ว่าพระชายาตวนมีพฤติกรรมที่ไม่ดี ข้าไม่รู้ว่าทำไมพี่รองยังมองไม่ออก?"

"ฉูฉู่เป็นทุกอย่างของข้า ข้าชอบฉูฉู่ เจ้าไม่เข้าใจหรอก"

"เช่นนั้นพี่รองรีบกลับไปเถอะ พระชายาตวนยังอยู่ที่ศาลพิเศษกลาง"

"......งั้นข้ากลับก่อนล่ะ"

เมื่อพูดถึงพระชายาตวน หนานกงเยี่ยนก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

เมื่อหนานกงเยี่ยนไปถึงศาลพิเศษกลางเพื่อรอรับจวินฉูฉู่ จวินฉูฉู่เพิ่งถูกโบยเสร็จเป็นจำนวนแปดสิบที และนางก็ถูกหามออกมา

หนานกงเยี่ยนรีบก้าวไปข้างหน้าและโอบจวินฉูฉู่ไว้ จวินฉูฉู่ผลักเขาออกไป ทำให้หนานกงเยี่ยนก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่เขาก็ก้าวเข้าไปหาจวินฉูฉู่อีกครั้ง

จวินฉูฉู่ตบมือขึ้นตบหน้าของหนานกงเยี่ยนหนึ่งที จนหนานกงเยี่ยนรู้สึกตกตะลึง

"ฉูฉู่......"

หนานกงเยี่ยนนึกไม่ถึงว่าจวินฉูฉู่จะกล้าตบเขา

"ออกไป......" จวินฉูฉู่ตะโกนออกมา

หนานกงเยี่ยนไม่ไปไหน และยังเดินเข้าไปโอบกอดนางไว้

"หนานกงเยี่ยนท่านยังทำอะไรได้อีก?" จวินฉูฉู่ตะโกน และหนานกงเยี่ยนก็ชะงักไปชั่วขณะ

จวินฉูฉู่ลุกขึ้นมาเงยหน้าไปมองหนานกงเยี่ยน "เวลาที่ข้าต้องการท่าน ท่านไปอยู่ที่ไหน?"

"ข้าได้พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว ฉูฉู่ กลับไปกับข้าเถอะ"

หนานกงเยี่ยนก้มตัวลงไปอุ้มจวินฉูฉู่ จวินฉูฉู่หลับตาลง นางเจ็บมากแค่ไหน นางก็โกรธแค้นมากเท่านั้น

สวรรค์ไม่มีความยุติธรรม!

เห็นได้ชัดว่านางสามารถได้รับสิ่งที่ดีที่สุด แต่กลับมอบสิ่งที่ไร้ประโยชน์ให้กับนาง แต่ฉีเฟยอวิ๋นที่ไม่มีประโยชน์ กลับได้รับหนานกงเย่ไป นางยอมรับไม่ได้!

หนานกงเยี่ยนอุ้มจวินฉูฉู่และหันหลังเดินกลับเข้าไปในรถม้า

จวินฉูฉู่หลับตาลงและไม่พูดอะไรอีก หนานกงเยี่ยนนั่งเหม่อลอยอยู่ในรถม้าและไม่พูดอะไร เมื่อทั้งสองคนลงจากรถม้ามาทั้งตัวก็เต็มไปด้วยเลือด

หนานกงเยี่ยนจึงตระหนักได้ว่าจวินฉูฉู่เป็นลมหมดสติไปแล้ว

"หมอจวน เร็วเข้า......"

จวินฉูฉู่ถูกส่งเข้าไปในห้อง หมอในจวนมาดูอาการให้นาง นางถูกโบยอย่างสาหัส ทั้งร่างกายมีรอยฟกช้ำและเป็นแผลเหวอะหวะ และเกรงว่าจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในอนาคตข้างหน้า

ฉีเฟยอวิ๋นนอนหลับพักผ่อน และคิดว่าจะตื่นมาในช่วงเวลาอาหารค่ำ หลังจากนั้นก็จะไปหาอวิ๋นหลัวฉวน แต่เมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้ทราบว่ามีคนมาหาที่หน้าประตู

"ใครกัน มาหาเวลานี้?" ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกแปลกใจ คงไม่ได้มาขอข้าวกินหรอกมั้ง

หนานกงเย่ต้องการจัดระเบียบปกคอเสื้อของเขาจึงเดินไปหาฉีเฟยอวิ๋น เขาไม่ชอบทำเอง และต้องการให้ฉีเฟยอวิ๋นทำให้

ฉีเฟยอวิ๋นจัดระเบียบปกคอเสื้อให้เขา เขามองฉีเฟยอวิ๋น "อ้วนขึ้นอีกแล้วหรือ?"

"คนบ้า" ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่อย่างโกรธเคือง รู้ว่าเธอไม่ชอบให้พูดถึงเรื่องอ้วน แต่เขายังพูด

"แต่ข้าชอบแบบนี้ รู้สึกนุ่มและกัดได้อย่างสบาย" หนานกงเย่หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย ฉีเฟยอวิ๋นโกรธมาก ช่างปากหวานและรู้สึกพูดอ้อน

หนานกงเย่ยิ้มอย่างมีความสุข และดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้าหาตัวก่อนจะหันกลับและพาฉีเฟยอวิ๋นเดินออกไปข้างนอก

ฉีเฟยอวิ๋นค่อนข้างรู้สึกโศกเศร้า หากรอจนถึงตอนเกิดลูก ไม่รู้ว่ายังสามารถออกจากประตูได้ไหม คงอ้วนกลมอย่างแน่นอน