บทที่ 174 ตกใจจนวิ่งหนีไป

เมื่อเห็นว่าเธอเดินออกไปด้วยความหงุดหงิดโมโห หนานกงเย่เดินเข้าไปหาหนานกงเยี่ยน "พี่รอง พี่มาถึงจวนของก็ทำให้อวิ๋นอวิ๋นโมโห นางไม่มีความสุข ข้าก็ไม่มีความสุข พี่รองไม่เข้าใจความเจ็บปวดและความยากลำบากของผู้อื่นหรือ?"

หนานกงเยี่ยนขี้เกียจเกินจะสนใจและพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา "ร่างกายของฉูฉู่ไม่แข็งแรงนัก หลังจากที่ถูกเสด็จอาใหญ่โบยก็ไม่ดีขึ้นมาเลย และตอนนี้อากาศก็ยิ่งร้อนขึ้น ทำให้เริ่มเกิดแผลขึ้น ข้าได้เชิญหมอจวนมาแล้วหลายคน แต่ฉูฉู่กลับไม่ยินยอมให้รักษา ตอนนี้มีแค่หมอผู้ชาย ไม่มีผู้หญิงเลย มีบางบริเวณที่ไม่สามารถให้รักษาได้ ข้าจึงคิดได้ว่ามาที่นี่"

"พี่รองกลับไปก่อนเถอะ บางบริเวณที่ว่านั้น เหล่าหมอในจวนไม่มีทางเห็นได้อย่างแน่นอน แต่อวิ๋นอวิ๋นก็ไม่สามารถเห็นได้ ข้าก็ไม่ยินยอม"

หนานกงเย่คิดว่าเขาจะมารับอวิ๋นหลัวฉวนกลับไป ไม่คิดเลยว่าจะมาเพราะเรื่องนี้ จึงทำให้เขาโมโห

เมื่อลุกขึ้น หนานกงเย่ก็เดินออกไปข้างนอกเพื่อกลับไปปลอบใจอวิ๋นอวิ๋น เพื่อตอนกลางคืนจะได้ไม่ต้องไปนอนที่อื่น

หนานกงเยี่ยนรู้สึกหดหู่และไม่ยินยอมที่จะออกไปจากห้องโถงด้านหน้า พ่อบ้านจึงต้องมาเชิญให้ออกไป

"ท่านอ๋องตวนกลับออกไปจะดีกว่าขอรับ"

"......" ท่านอ๋องตวนทำอะไรไม่ได้หลังจากนั้นจึงกลับไปยังจวนท่านอ๋องตวน

จวินฉูฉู่ใบหน้าซีดเซียวไปมาก เมื่อนางเห็นว่าหนานกงเยี่ยนกลับมาจึงลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก "นางไม่มาหรือ?"

หนานกงเยี่ยนเดินไปตรงหน้าของจวินฉูฉู่ นั่งลงและกุมมือของจวินฉูฉู่ไว้ "ข้าจะกลับไปอีก หากนางไม่มา ข้าจะเข้าวัง ข้าไม่เชื่อว่านางจะไม่มา"

จวินฉูฉู่ส่ายหน้า "นางไม่มาแน่ หากนางจะมา นางคงมาตั้งนานแล้ว"

"ฉูฉู่ ข้าไม่ว่าอะไร ให้หมอในจวนรักษาให้เถอะ"

หนานกงเยี่ยนอ้อนวอนจวินฉูฉู่อย่างช่วยไม่ได้ และจวินฉูฉู่ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ

"หม่อมฉันไม่สามารถทำได้ หม่อมฉันยอมตาย" จวินฉูฉู่ล้มตัวลงนอนและไม่ยอมรับที่จะให้หมอในจวนรักษา

เมื่อก่อนตอนที่นางเคยเป็นลมหมดสติไป หมอในจวนเคยทำการรักษาให้นาง นางรู้สึกหัวเสียมาก และนางก็ไม่ชอบคนเหล่านั้น

หนานกงเยี่ยนก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงเฝ้ารอกับจวินฉูฉู่ด้วยความลำบาก

ฉีเฟยอวิ๋นกลับเข้าไปในห้องทดลอง และเริ่มทำการทดลองต่างๆ โดยสาเหตุหลักแล้วเป็นเพราะเข็มฉีดยาทองแดงของเธอถูกหล่อและเธออยู่ในกระบวนการผลิตแล้ว ส่วนที่ใช้แล้ว เธอก็จะนำมันกลับมาหลอมใหม่ก่อนที่จะทำการหล่อ สามารถใช้เป็นเข็มฉีดยาและการฆ่าเชื้อก็ง่ายเช่นกัน

"อวิ๋น อวิ๋น"

หนานกงเย่รู้ว่าฉีเฟยอวิ๋นต้องกำลังอยู่ภายในห้องทดลอง แต่เขาไม่สามารถเข้าไปได้ ทำได้เพียงยืนเคาะประตูอยู่ข้างนอก

ห้องทดลองถูกทำให้ระเบิดไปครั้งที่แล้ว และถูกสร้างใหม่ให้มีความแข็งแรงกว่าเดิม รอบๆ ถูกหล่อด้วยแผ่นเหล็ก และไม้ไผ่สีเขียววางทั้งภายในและภายนอก อากาศอบอุ่นในฤดูหนาวและเย็นในฤดูร้อน มีความสวยงามและกว้างขวาง

"เข้ามาเถอะ ไม่ได้ผลึกประตูไว้เพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นกำลังเก็บของ

หนานกงเย่ผลักประตูและเดินเข้ามา ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองหนานกงเย่ "ท่านอ๋อง"

"ท่านอ๋องตวนกลับไปแล้ว" หนานกงเย่ปิดประตูและเดินเข้าไปหาฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังให้หนานกงเย่และใส่เข็มฉีดยาสิบกระบอกลงไปในกล่องยา ข้างในบรรจุยาเพนิซิลลินหลายตัวและน้ำเกลือหนึ่งขวดที่ผ่านการกลั่น และยังมีน้ำตาลกลูโคสอีกหนึ่งขวด เธอหาโอกาสที่จะลองชิมรส

หนานกงเย่กอดเธอไว้แน่นจากข้างหลัง "ข้าทำได้ดีไหม?"

"ท่านอ๋องไม่คิดว่าพฤติกรรมของท่านอ๋องตวนนั้นแย่มากเลยหรือเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นไม่คิดก็ไม่เป็นไร แต่ยิ่งคิดกลับยิ่งรู้สึกโมโห

อวิ๋นหลัวฉวนเป็นถึงท่านฮูหยินหลวงขั้นที่หนึ่ง เขายังเห็นกฎหมายของจักรพรรดิในสายตาของเขาไหม

เดิมทีต้องการจะกลับไป แต่เขาไม่ยอม ตอนนี้ยอมที่จะอยู่ต่อ แต่เขาไม่รับไป จะให้อวิ๋นหลัวฉวนทำอย่างไร?

หนานกงเย่ส่ายหน้า "ข้าไม่รู้ ข้าก็ทำอะไรไม่ได้"

ฉีเฟยอวิ๋นคิดไปคิดมาก็ถูกของเขา เขาทำอะไรไม่ได้

"อันที่จริงจวนท่านอ๋องก็ไม่ได้ขัดสน งั้นก็ปล่อยไปเถอะ" ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้คาดหวังว่าท่านอ๋องตวนจะรับอวิ๋นหลัวฉวนกลับไป ในเมื่อไม่ไป เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่

"ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากออกไปเที่ยวเล่นในเมืองหลวง ท่านเคยพูดไว้ว่าจวนท่านอ๋องตวนมีธุรกิจมากมาย หม่อมฉันอยากทำธุรกิจ ไม่เช่นนั้นรายจ่ายเยอะเช่นนี้ อีกทั้งยังเป็นหนี้ห้าหมื่นตำลึง ถึงอย่างไรก็ต้องใช้คืน"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกโศกเศร้าขึ้นมา หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ตั้งแต่ เธอก็คงไม่พูดไปเช่นนั้น

นี่เป็นผลของการทำตัวเองแท้ๆ?

หนานกงเย่เดินออกจากประตูมาพร้อมกับฉีเฟยอวิ๋น และเดินเล่นไปบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยความพลุกพล่านคึกคักของผู้คน ฉีเฟยอวิ๋นเล็งร้านค้าเอาไว้สามร้าน ล้วนเป็นร้านค้าริมถนนทำเลดี แต่การค้าขายกลับไม่ดีเท่าไรนัก

หนานกงเย่ถาม "พระชายาต้องการทำการค้าขายด้านไหนหรือ? ต่อให้เป็นการค้าขายที่ได้กำไร แต่ด้วยระยะเวลาอันสั้นนี้ ต้องการได้กำไรห้าหมื่นตำลึงก็นับว่ายากมาก"

"เริ่มจากการเปิดร้านเสื้อผ้าก่อนหนึ่งร้าน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเชิญช่างตัดเสื้อฝีมือดีมาได้ไหม" ฉีเฟยอวิ๋นพึมพำกับตัวเอง

หนานกงเย่หัวเราะ "ข้าคิดว่าพระชายาจะเปิดร้านยา ทำไมถึงเป็นร้านเสื้อผ้าไปได้?"

"ท่านอ๋องไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกเพคะ หม่อมฉันทำงานหาเงินตำลึงก็หาเพื่อตัวเอง หากท่านอ๋องต้องการใช้ ท่านอ๋องก็ต้องยืมจากหม่อมฉันเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นพูดติดตลก

หนานกงเย่ถาม "ของของพระชายาก็คือของของข้าไม่ใช่หรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหน้า "ไม่เป็นเช่นนั้นเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองที่ร้านค้านั้น ร้านค้าดูไม่มีค่า ผู้ที่ร่วมงานด้วยก็ไม่ต้องการ เมื่อนำโฉนดที่ดินมาดู ฉีเฟยอวิ๋นจึงทำข้อตกลงทันที ร้านค้าราคาหนึ่งพันตำลึง แต่เธอให้ไปหนึ่งพันสองร้อนตำลึง เมื่อเขียนเอกสาร ร้านนั้นก็เป็นของเธอ

เวลาเพียงครึ่งวันก็ดำเนินการมาได้สามร้าน เมื่อถึงเวลาค่ำฉีเฟยอวิ๋นจึงกลับไปพักผ่อน

เมื่อสั่งการอธิบายออกไป ทังเหอจะเป็นผู้ดูแลจัดการร้านค้า เธอเขียนรายการออกมาหนึ่งใบ เมื่อทังเหอเห็นก็รู้สึกตกใจ พระชายาต้องการที่จะเปิดร้านเพื่อหาเงินตำลึงจริงๆ ด้วย

แต่เมื่อมองดูร้านทั้งสามแห่งที่พระชายาเปิดขึ้น ก็ดูเหมือนจะไม่มีร้านใดที่จะทำกำไรได้