บทที่ 175 ชนได้อย่างไรกัน

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาขึ้นและมองคนที่กำลังโกรธอยู่ที่หน้าประตู นางลุกขึ้นนั่ง：“ทำให้ข้าตกใจตื่น”

หนานกงเย่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ความอึดอัดใจปรากฏบนใบหน้าของเขา：“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ：“พวกเขาออกไปแล้ว ทำไมท่านยังโกรธอยู่อีก？”

“ทำไม ？”

หนานกงเย่ลุกขึ้น เขาถอดเสื้อผ้าไปพลางและพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นไปพลาง ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอย่างไม่สบอารมณ์：“ไม่ควรยุ่งเรื่องสามีภรรยาของผู้อื่น นี่เรียกว่าจิวยี่โบยอุยกาย คนหนึ่งเต็มใจโบย คนหนึ่งเต็มใจเจ็บ” (เป็นตอนหนึ่งในสามก๊กที่อุยกายยอมถูกโบยจากฝ่ายเดียวกัน เพื่อทำอุบายเป็นไส้ศึกไปอยู่ในกองทัพโจโฉ)

“เป็นตำนานของพวกเจ้าอีกแล้วหรือ？” หนานกงเย่สนใจเรื่องตำนานในอดีตมาก แต่ดูเหมือนว่าทั้งสองจะไม่อยู่บนเส้นขนานเดียวกัน เรื่องมากมายที่นางไม่รู้แต่เขารู้ และเรื่องมากมายที่เขาไม่รู้แต่นางรู้

ฉีเฟยอวิ๋นถอดผ้าให้หนานกงเย่ไปพลาง และเล่าเรื่องจิวยี่โบยอุยกายให้เขาฟังไปพลาง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างลึกซึ้งและความสัมพันธ์ก็ลึกซึ้งเช่นกัน

จวินฉูฉู่เจ็บปวดทั้งคืน หนานกงเหยี่ยนเข้าไปในวังแต่เช้า เพื่อขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท และขอให้มีพระราชโองการเพื่อรักษาจวินฉูฉู่

จักรพรรดิอวี้ตี้รู้สึกลำบากใจ ฉีเฟยอวิ๋นได้รับพระราชโองการให้เข้ามาในวัง เพื่อตรวจชีพจรให้แก่ทั้งสองตำหนัก แต่เมื่อเข้ามาในวังแล้ว นางก็เห็นหนานกงเหยี่ยนรออยู่ที่ตำหนักบำรุงฤทัย

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นตรวจดูชีพจรให้ทั้งสองตำหนักแล้วกลับมา หนานกงเหยี่ยนก็ยังไม่จากไป และฉีเฟยอวิ๋นก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี

แต่ในเวลานี้จักรพรรดิอวี้ตี้ลืมไปแล้วว่ากำลังจะทำอะไร และมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างเหม่อลอย

ฉีเฟยอวิ๋นก้มตัวลงอย่างเขินอาย：“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นยืน นางก้มหน้าลงและไม่ยอมเงยหน้าขึ้น

“ตรวจดูแล้วหรือ？” จักรพรรดิอวี้ตี้ถาม

“ทูลฝ่าบาทเพคะ ทั้งสองตำหนักปลอดภัยทั้งมารดาและบุตรเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นกราบทูล

จักรพรรดิอวี้ตี้ลงจากบันไดและเดินไปข้างหน้าฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็มองดูฉีเฟยอวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง：“ช่วงนี้พระชายาเย่คงจะกินดีอยู่ดี ？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นใจคอห่อเหี่ยว นางคงจะอ้วนจริง ๆ

และดูเหมือนลูกของนางจะกินเก่ง แต่ไม่ได้รับเอาไปเลย ไม่ว่าจะกินอะไรก็ไปบำรุงตัวนางหมด

“ทูลฝ่าบาทเพคะ ช่วงนี้หม่อมฉันกำลังทำการทดลองและเตรียมยาบางอย่าง แต่หม่อมฉันไม่พบคนที่เหมาะสมจะทำการทดลอง จึงลองฉีดยากับตัวเองไปสองสามเข็มเพคะ หม่อมฉันไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเช่นนี้ ไม่เพียงแต่กินอะไรแล้วอ้วน แต่ยังอ้วนขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยเพคะ

หม่อมฉันอดอาหารและพยายามที่จะไม่กินอะไร ดื่มเพียงแค่น้ำก็ยังทำให้อ้วนเพคะ

พระชายารองอวิ๋นบอกกับหม่อมฉันว่าหากยังอ้วนอีก หม่อมฉันต้องกลายเป็นลูกบอลแน่ ๆ

หม่อมฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยเพคะ”

ความหมายโดยนัยคือฝ่าบาทอย่าทรงตรัสอะไรอีกเลย

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นอธิบาย จักรพรรดิอวี้ตี้ก็หัวเราะออกมาในทันที：“ที่พระชายารองอวิ๋นกล่าวก็มีเหตุผล ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มไม่ออกและไม่พูดอะไร

จักรพรรดิอวี้ตี้ขบขัน：“ช่วงนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ไปเดินเล่นเป็นเพื่อข้าเถอะ อ๋องตวนรออยู่ที่นี่ ข้ายังมีเรื่องจะพูดกับเจ้า”

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” หนานกงเหยี่ยนเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น ก่อนจะหันหลังกลับ

จักรพรรดิอวี้ตี้เดินออกไปข้างนอก และฉีเฟยอวิ๋นก็เดินตามไป

หลังจากที่ออกมาจากตำหนักบำรุงฤทัยแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ตามจักรพรรดิอวี้ตี้ไปที่ลานกว้างด้านหน้าตำหนักบำรุงฤทัย ในฤดูใบไม้ผลิ ลมจะมีกลิ่นจาง ๆ จักรพรรดิอวี้ตี้ได้กลิ่นหอมของเฉ่ามู่บนร่างกายของฉีเฟยอวิ๋น

จักรพรรดิอวี้ตี้หันกลับมามองใบหน้าที่ไร้การแต่งแต้มของฉีเฟยอวิ๋น และรู้สึกถึงความสดชื่นอย่างน่าประหลาดใจ

สตรีตั้งใจแต่งหน้าเพื่อความพอใจ หรือว่านางไม่มีแม้แต่การแต่งหน้าใด ๆ ？

จักรพรรดิอวี้ตี้ถาม：“กลิ่นหอมอะไร？”

ฉีเฟยอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“หม่อมฉันอยู่กับสมุนไพรทุกวัน มันเป็นกลิ่นของสมุนไพรเพคะ ไม่ใช่กลิ่นหอมใด”

“งั้นหรือ？ข้าได้กลิ่นเหมือนกลิ่นหอมจาง ๆ ของเฉ่ามู่ แต่น่าเสียดายที่นี่ไม่มีเฉ่ามู่ มีเพียงกำแพงวัง”

“ฝ่าบาททรงงานอย่างหนักเพื่อประชาชน สวรรค์ย่อมเห็นและประชาชนชาวต้าเหลียงก็ย่อมเห็นเช่นกันเพคะ” ช่วงนี้ฉีเฟยอวิ๋นอ่านบันทึกประวัติศาสตร์ เพื่อความอยู่รอด นางยอมทำทุกอย่าง

จักรพรรดิอวี้ตี้ขบขัน：“ให้มันน้อย ๆ หน่อย ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก เจ้าคงจะเรียนรู้มาจากอ๋องเย่ล่ะสิ ？”

ฉีเฟยอวิ๋นรีบก้มหน้าลง：“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็เอามือไพล่หลังและตรัสว่า：“ข้ารู้สึกปีติยินดีเป็นอย่างยิ่งเรื่องการระดมทุนเพื่อตู้ฟางจุน พวกเจ้าและจวนอ๋องเย่ทำได้ดีมาก ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ดูเหมือนองค์หญิงใหญ่จะให้ความสำคัญกับเจ้ามาก เจ้าจัดการคดีได้เป็นอย่างดีและชนะใจผู้คนมากมาย”

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉัน……” ฉีเฟยอวิ๋นยกเสื้อคลุมขึ้นและต้องการจะคุกเข่าลง แต่ถูกจักรพรรดิอวี้ตี้หยุดไว้

“ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่ต้องคุกเข่า ลุกขึ้นเถิด”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงไปชั่วขณะ นางเหลือบมองจักรพรรดิอวี้ตี้แล้วอธิบายว่า：“หม่อมฉันเพียงแต่ทำแทนฝ่าบาท และไม่ได้ต้องการที่จะชนะใจผู้คนเพคะ”

“แม้ว่าจะไม่ได้คิด แต่ก็สามารถชนะใจผู้คนได้จริง ๆ ”

“ฝ่าบาท หม่อมฉันหวาดกลัวเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นท้อแท้ นางเหนื่อยกับการเจรจากับฝ่าบาท

จักรพรรดิอวี้ตี้ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง：“อันที่จริงข้าก็เป็นคน และไม่มีอะไรต่างกัน เพียงแต่พวกเจ้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูด”

“ฝ่าบาททรงถือมีดอยู่ในมือ และพร้อมที่จะตัดหัว” ฉีเฟยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะพูด จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่โกรธและกลับยิ้ม

จักรพรรดิอวี้ตี้หันกลับมาตรัสว่า：“นี่เป็นการตำหนิข้าหรือ？”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

“ไม่เป็นไร เจ้าพูดคุยเป็นเพื่อนข้า ไม่จำเป็นต้องกลัว เจ้ายิ่งทำเช่นนี้ข้าก็ยิ่งไม่พอใจ ตรงกันข้าม หากปล่อยวางได้ ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกงุนงง ฝ่าบาททรงกินยาผิดหรือไม่ ？

ฉีเฟยอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จักรพรรดิอวี้ตี้มองมาที่นางแล้วหันกลับมา：“ข้าพอใจมากเรื่องตู้ฟางจุน และข้าก็รู้เรื่องพระชายารองอวิ๋นแล้ว บุตรสาวสกุลจวินนั้นไม่ได้ธรรมดา ในเมื่อเจ้าเป็นปฏิปักษ์กับอ๋องตวน เจ้าก็ควรจะรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น”

“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะเป็นปฏิปักษ์กับท่านอ๋องตวนเพคะ เดิมทีหม่อมฉันไม่ต้องการจะเข้าไปยุ่งเรื่องของพระชายารองอวิ๋น เรื่องกระทำความผิดถูกส่งมอบมาให้หม่อมฉัน หรือว่าไม่มีใครในต้าเหลียงสามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้ ？

พูดตามตรงว่าหม่อมฉันถูกใช้จนคิดว่าเป็นคนโง่

ชื่อเสียงของหม่อมฉันไม่ค่อยดีนัก หากเกิดอะไรเกิดขึ้น หม่อมฉันจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้ว การเหยียดหยามของผู้คนไม่ได้ทำให้ใครตาย และท่านพ่อของหม่อมฉันก็ไม่มีทางที่จะไม่สนใจหม่อมฉัน