บทที่ 196 พบกับฝ่าบาทกลางดึก

ระหว่างที่เดินกลับ ฉีเฟยอวิ๋นก็ยังคงใจลอย พิษของจักรพรรดิอวี้ตี้กลายเป็นหินก้อนใหญ่ที่อยู่ในใจของนาง วันทั้งวันไม่สามารถถอนพิษ นางก็กระสับกระส่ายไปทั้งวัน

“มีอะไรหรือ？เดินก็ไม่ลืมตามองไปข้างหน้า เดี๋ยวเจ้าก็ชนกำแพงหรอก” เฉินอวิ๋นเจี๋ยเตือนฉีเฟยอวิ๋นอย่างไม่สบอารมณ์ ฉีเฟยอวิ๋นไม่ทันได้ระวังและเกือบจะชนกำแพงที่อยู่ข้างหน้า เมื่อมองไปก็ถึงกำแพงแล้ว แต่ถูกเฉินอวิ๋นเจี๋ยดึงไว้ นางจึงไม่หัวแตก

ฉีเฟยอวิ๋นกลั้นหายใจ และทุบหน้าอกตัวเอง นางเงยหน้าขึ้นมองเฉินอวิ๋นเจี๋ยด้วยความตกใจเล็กน้อย

หลังจากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ถอยหลังออกไปและก้มศีรษะลงเพื่อขอบคุณ：“ขอบใจ”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความประหลาดใจ：“เจ้าเป็นอะไรหรือ？”

“จวนอ๋องเย่เป็นหนี้จำนวนหนึ่ง และไม่รู้ว่าจะจ่ายคืนอย่างไร” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าว และในตอนนี้เงินห้าหมื่นตำลึงได้กลายเป็นโล่ของฉีเฟยอวิ๋นโดยสมบูรณ์

เมื่อใดก็ตามที่มีอะไรเกิดขึ้นก็สามารถหยิบยกขึ้นมาขวางกั้นได้

เฉินอวิ๋นเจี๋ยพูดไม่ออก：“จวนอ๋องเย่เป็นจวนที่ใหญ่และมั่งคั่ง ไม่มีเงินแล้วหรือ？แถมยังเป็นหนี้อีก？”

ฉีเฟยอวิ๋นใจคอห่อเหี่ยว：“เป็นจวนที่ใหญ่และมั่งคั่งก็ย่อมมีค่าใช้จ่ายสูง เมื่อจวนอ๋องเย่เปิดประตูก็ต้องจ่ายสองสามร้อยตำลึงทุกวัน เทียบไม่ได้กับคนธรรมดาทั่วไป ท่านอ๋องมีเงินหลายร้อยตำลึงต่อเดือน เขามีเงินมากที่สุดในเมืองหลวงแล้ว

แต่ก่อนหน้านี้มีการขอรับบริจาค และจวนอ๋องเย่ก็บริจาคเงินไปห้าหมื่นตำลึง และยังมีใบแสดงหนี้อีกห้าหมื่นตำลึง

เมื่อวานทำให้องค์หญิงใหญ่ทรงไม่พอพระทัย พระองค์ต้องการเงินจากข้า แล้วข้าจะไปหาที่ไหน？”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยตกตะลึงอยู่นาน และกล่าวว่า：“ข้าจะไปหาเงินมาให้เจ้า”

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงงและกำลังจะปฏิเสธ แต่เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็หันหลังและจากไปแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองเฉินอวิ๋นเจี๋ย และกำลังจะบอกเขาว่าไม่ต้องไปหาเงินมาให้นาง แต่ เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็เดินหายไปแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นจึงต้องกลับไปที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ก่อน

ระหว่างทางฉีเฟยอวิ๋นก็คิดถึงเรื่องพิษของจักรพรรดิอวี้ตี้ และลืมเรื่องของเฉินอวิ๋นเจี๋ยไปแล้ว

เมื่อกลับมาถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ ฉีเฟยอวิ๋นก็ยืนอยู่ที่หน้าตำหนักสักพัก นางไม่อยากจะออกไปหาเรื่องวุ่นวายข้างนอก จึงเข้าไปในตำหนักเฟิ่งอี๋

ป้าซีดูเหมือนจะเป็นคนที่คอยจับตาดูนาง เมื่อฉีเฟยอวิ๋นก็เห็นป้าซียืนอยู่ที่หน้าประตู

“พระชายาเย่”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้าและกำลังจะเข้าไป

หลังจากเดินเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็นึกบางอย่างขึ้นได้และถามป้าซีว่า：“ป้าซี ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นท่านเลย ท่านอยู่ที่ตำหนักไหนหรือ？”

ป้าซีกล่าวว่า：“ก่อนหน้านี้บ่าวก็อยู่ในวังเพคะ เพียงแต่พระชายาเย่ไม่เคยเห็นบ่าว”

ป้าซีพูดอย่างระมัดระวัง ฉีเฟยอวิ๋นจึงไม่ได้ถามอะไรมากนัก

เมื่อกลับมาถึงห้องนางก็เริ่มวางแผนว่าจะตรวจสอบฮองเฮาได้อย่างไร

หลังจากทานอาหารเย็นแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็พักผ่อน พอตกดึกนางก็ลุกขึ้น

คืนนี้หนานกงเย่ไม่ได้เข้ามาในวัง ดังนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงสามารถไปดูได้

หลังจากที่ออกมาแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เหลือบมองที่ประตูของตำหนักเฟิ่งอี๋ ในเวลานี้นางกำนัลสองคนและขันทีอีกสองคนได้หลับไปแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปที่ประตูตำหนัก แต่ประตูตำหนักถูกปิดไว้ นางจึงแทรกตัวเข้าไป ขอเพียงแค่ทหารองครักษ์ไม่ออกมาลาดตระเวนที่นี่ก็จะไม่พบความผิดปกติใด ๆ

แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ต้องเร่งรีบ หากถูกพบเข้าคงไม่ใช่เรื่องดี

เมื่อกลับมาที่หน้าตำหนักเฟิ่งอี๋ ฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าไปในตำหนัก นางเตรียมการไว้ล่วงหน้า

นางใส่ยาลงไปในน้ำและอาหารของตำหนักเฟิ่งอี๋ และทำให้ผู้คนหลับใหล

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นคนในตำหนักเฟิ่งอี๋กินและใช้มัน นางจึงวางใจและไปพักผ่อน

ในเวลานี้ตำหนักเฟิ่งอี๋สงบเงียบ แม้แต่เข็มเล่มหนึ่งตกลงบนพื้นก็ได้ยิน

ฉีเฟยอวิ๋นถือโคมไฟและเดินเข้าไปในห้องโถงที่เงียบสงัดด้วยความตื่นตระหนก