บทที่ 197 ในวังมีงู

จักรพรรดิอวี้เห็นฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้ามา ฉีเฟยอวิ๋นกำลังเคลื่อนย้ายไปด้านข้าง และจะหาของบางอย่างมาเพื่อป้องกันตัว เพราะเข็มเงินที่นำติดตัวมา นางก็ใช้หมดแล้ว

แต่ยังไม่ทันจะเดินไปด้านข้าง จักรพรรดิอวี้ตี้ก็เข้ามาใกล้แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีเวลาได้คิด ดังนั้นนางจึงกระโจนเข้าไป แล้วกอดจักรพรรดิอวี้ตี้ไว้ นางบีบปากของเขาแล้วใส่ยาลูกกลอนที่ช่วยฟื้นสติเข้าไป จากนั้นกดปากของจักรพรรดิอวี้ตี้ เพื่อให้เขากลืนมันลงไป

จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ยอมและบีบคอของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นหายใจไม่ออกและไม่ยอมปล่อยมือ

จักรพรรดิอวี้ตี้รอดูฉีเฟยอวิ๋น และฉีเฟยอวิ๋นก็ต่อยเขา จักรพรรดิอวี้ตี้หายใจหอบและกลืนยาในปากลงไป และเมื่อยาออกฤทธิ์ จักรพรรดิอวี้ตี้ก็สะดุ้งในทันที และกำลังจะล้มลงบนเตียง

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าจักรพรรดิอวี้ตี้กำลังจะล้มลง นางก็ช่วยเข้าไปรับไว้

ทั้งสองล้มลงบนเตียงด้วยกัน ฉีเฟยอวิ๋นถูกทับจนอึดอัด จากนั้นก็ลุกขึ้นและลมหายใจหอบ

หลังจากที่นางลุกขึ้น จักรพรรดิอวี้ตี้ก็ลืมตาตื่นขึ้น

ฉีเฟยอวิ๋นรีบออกห่างจักรพรรดิอวี้ตี้ นางถอยออกไปและก้มหน้าลง：“ฝ่าบาท”

จักรพรรดิอวี้ตี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และมองไปที่รอบ ๆ ด้านในตำหนักด้านข้างอย่างงุนงง จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและกล่าวว่า：“เงยหน้าขึ้น”

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและมีโคมไฟอยู่ด้านข้าง เมื่อจักรพรรดิอวี้ตี้เห็นฉีเฟยอวิ๋นก็ตะลึง

“เจ้าเป็นอะไรไป ？”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นรีบลุกจากเตียงและลงไปคุกเข่า：“หม่อมฉันมีความผิดเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้น：“เจ้าลุกขึ้น ข้าเคยบอกแล้วว่าเวลาที่ไม่มีใคร เจ้าไม่ต้องคุกเข่า ลุกขึ้นเถิด”

ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้น จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง：“ข้าทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่？”

“ฝ่าบาททรงเดินละเมอเพคะ และหม่อมฉันเห็นเขาพอดี”

ฉีเฟยอวิ๋นอธิบาย จักรพรรดิอวี้ตี้เดินเข้ามาหาฉีเฟยอวิ๋น และก้มลงยกโคมไฟบนพื้นขึ้นมา เพื่อดูใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋น สีหน้าและริมฝีปากของฉีเฟยอวิ๋นซีดขาว

“ดูเหมือนว่าข้าจะทำร้ายเจ้า”

จักรพรรดิอวี้ตี้จะช่วยพยุงฉีเฟยอวิ๋นเดินไปข้าง ๆ ฉีเฟยอวิ๋นรีบออกห่าง นางนั่งลงและยืนขึ้นอีกครั้ง

จักรพรรดิอวี้ตี้นั่งลง：“นั่งลงเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นจึงนั่งลงและกล่าวว่า：“ฝ่าบาท หม่อมฉันจะตรวจดูพระอาการให้เพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้ยื่นมือให้ฉีเฟยอวิ๋น แล้วฉีเฟยอวิ๋นก็เริ่มใช้สมาธิ

หลังจากนั้นไม่นาน ฉีเฟยอวิ๋นก็มองไปที่จักรพรรดิอวี้ตี้：“หม่อมฉันยังคงดูไม่ออกว่าเป็นพิษอะไรเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันไร้ความสามารถเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้ดึงมือของเขากลับมา：“เจ้าได้รับบาดเจ็บ เจ้ารักษาตัวเองก่อนเถิด”

“ฝ่าบาททรงไม่ต้องกังวลเพคะ หม่อมฉันไม่เป็นอะไร เพียงแค่ฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น พรุ่งนี้เช้าก็จะดีขึ้นเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและเดินไปหยิบมีดออกมา จากนั้นก็กรีดข้อมือของตัวเองและให้เลือดหยดลงไปในถ้วย

ฉีเฟยอวิ๋นพันข้อมือ แล้วเดินถือถ้วยไปหาจักรพรรดิอวี้ตี้：“ฝ่าบาท นี่เป็นวิธีเดียว พระองค์ทรงลองดูนะเพคะ ถ้าหากไม่ได้ผล หม่อมฉันค่อยหาวิธีอื่น”

จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ปฏิเสธ เขาหยิบถ้วยไปโดยไม่ถาม และดื่มเลือดของฉีเฟยอวิ๋น

หลังจากที่ดื่มแล้ว จักรพรรดิอวี้ตี้ก็รู้สึกว่าสมองโล่งปลอดโปร่ง

“เลือดนี่？” จักรพรรดิอวี้ตี้งุนงง

ฉีเฟยอวิ๋นอธิบายว่า：“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฝ่าบาททรงดื่มมันเพคะ ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในที่ตำหนักบำรุงฤทัยก็ทรงเคยดื่ม เพียงแต่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เพคะ”

“ดูเหมือนว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเจ้าจะไม่ใช่แค่ความชำนาญในหลาย ๆ ด้าน”

“ฝ่าบาทเพคะ ในช่วงที่พระองค์ประทับอยู่ที่ตำหนักบำรุงฤทัย พระองค์อย่าทรงเสวยอาหารที่ผู้อื่นนำมาให้นะเพคะ และจะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่มาที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ หม่อมฉันจะตรวจสอบตำหนักเฟิ่งอี๋ต่อไปเพคะ

หากหม่อมฉันแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ฮองเฮา หม่อมฉันจะไปพบฝ่าบาทเพคะ”

“เจ้าก็ระวังตัวด้วย ข้าควรจะกลับได้แล้ว”

“หม่อมฉันน้อมส่งเสด็จฝ่าบาทเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น และหันหลังเดินออกไป

หลังจากที่จักรพรรดิอวี้ตี้จากไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินโซเซไปนอนลงที่เตียง และพักผ่อนทั้งคืน

ก่อนที่ฉีเฟยอวิ๋นจะหลับนางก็กังวลเรื่องลูกในท้องของนาง แต่เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้านางก็รู้สึกสดชื่นและท้องของนางก็ดีขึ้น จากนั้นนางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปล้างหน้าล้างตา

หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ออกมา

เมื่อป้าซีเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็รีบถอนสายบัว：“บ่าวคารวะพระชายาเย่เพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวทักทายและหันไปคารวะเฉินอวิ๋นชู