บทที่ 20 พระพันปี

หนานกงเย่จะเป็นหรือตาย อันที่จริงแล้วฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้สนใจมากนัก

แต่ทุกครั้งที่นางได้ยินว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับหนานกงเย่ ความกระสับกระส่ายในร่างกายของนางจะปะทุออกมา และนางจะรู้สึกไม่สบายใจ

นางมีความรู้สึกเช่นนี้โพล่งออกมาและรู้สึกไม่ดี

พ่อบ้านเตรียมเตียงนุ่ม ๆ ตามคำสั่งของฉีเฟยอวิ๋นมาวางไว้ในห้องบรรทมของท่านอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นเหนื่อย นางจึงนอนบนเตียงนั้นสักพัก แต่ส่วนใหญ่นางจะยุ่ง ตัวยาชนิดนั้น ตัวยาชนิดนี้ พ่อบ้านที่ดูอยู่เห็นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจมาก

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วย

แต่เข้ากันได้ดีในช่วงนี้ พ่อบ้านรู้ว่าฉีเฟยอวิ๋นไม่ใช่คนที่ไม่มีดีอะไรสักอย่าง เพียงแต่ว่าคนที่อยู่ในจวนไม่รู้

ฉีเฟยอวิ๋นยุ่งทั้งวัน และในที่สุดก็พร้อมที่จะใช้งาน

หลังจากกินอาหารเย็นนิดหน่อย ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปดูหนานกงเย่ เมื่อเห็นเขาไม่เป็นอะไรแล้ว นางจึงไปพักผ่อน

ต่อจากนั้นสองสามวันทุกอย่างก็เงียบสงบ และฉีเฟยอวิ๋นก็เฝ้าดูหนานกงเย่จนอาการค่อย ๆ ดีขึ้น

เพียงแต่การฟื้นตัวนั้นช้ามาก นี่น่าจะเกี่ยวข้องกับการถูกลอบสังหารหลายครั้งติดต่อกัน และน่าจะเกี่ยวข้องกับการถูกวางยาพิษด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูบาดแผลของหนานกงเย่แล้วขมวดคิ้ว

“พระชายา บาดแผลของท่านอ๋องอีกนานแค่ไหนกว่าจะหาย？”

พ่อบ้านเป็นกังวลเล็กน้อย แผลก่อนหน้านี้หายอย่างรวดเร็วมาก แต่หลายวันที่ผ่านมาแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“ร่างกายของเขาน่าจะหายดีเร็วกว่าคนอื่นที่สองสามเดือนแล้วก็ยังไม่หาย แต่เขาพลาดช่วงพักฟื้นที่ดีที่สุด ต่อให้เป็นยาวิเศษก็ช่วยไม่ได้ อีกสิบวันหรือครึ่งเดือนข้างหน้าอาจจะทุกข์ใจบ้าง แต่ก็คงไม่ได้ช้าเกินไป”

ฉีเฟยอวิ๋นใจคอห่อเหี่ยวมากที่เลือดของตัวเองเสียเปล่า

ปากบอกว่าเขาพลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการรักษา แต่ไม่สามารถตัดใจที่จะให้เลือดเขาอีกได้ ในด้านหนึ่งเจ็บปวดและอีกด้านหนึ่งก็ให้อย่างเสียเปล่า และเขาเองก็ไม่เห็นคุณค่า

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วออกไปยืนข้างนอก ผ่อนคลายและสูดอากาศบริสุทธิ์ นางกำลังวางแผนที่จะกลับบ้าน ยาเหลือไม่มากและจะถือโอกาสกลับไปหาพ่อด้วย

ยังไม่ทันจะได้กลับก็มีคนมาที่จวนท่านอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นเห็นแล้วรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย

กงกงมาจากในวัง？

“พระชายาเย่รับราชโองการ” สวีกงกงตะโกนด้วยเสียงแตก ฉีเฟยอวิ๋นจึงคุกเข่าลง

“หม่อมฉันรับราชโองการ”

“ฝ่าบาททรงเสวยโหงวบี่จี้จนหมดสติ ฮวงเฮาให้ท่านรีบเร่งเข้าไปในวัง”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงและเงยหน้าขึ้นมอง：“น้ำโหงวบี่จี้ทำให้หมดสติ？”

สวีกงกงเก็บราชโองการด้วยสีหน้าเย็นชา：“พระชายาเย่ เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจมาก โหงวบี่จี้จะทำให้หมดสติได้อย่างไร ดื่มนี้ไปมากน้อยแค่ไหนกัน？

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่พ่อบ้าน：“ยังมียาอยู่บ้าง ทำตามวิธีของข้าและค่อยทาให้เขา คราวนี้ไม่ว่าใครจะมาก็ไม่อนุญาตให้เข้าไปข้างใน ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและขยับตัวไม่ได้ เจ้าต้องมีวิธีอย่างแน่นอน”

พ่อบ้านเข้าใจในทันทีว่าถ้าครั้งก่อนเป็นเพราะพระชายาตวน งั้นครั้งนี้ที่พระชายาเย่จะต้องเข้าไปในวัง จำเป็นต้องระแวดระวังพระชายาตวน

แม้ว่าพ่อบ้านจะไม่เข้าใจว่าทำไม

พระชายาตวนเคยเป็นพระคู่หมั้นของท่านอ๋อง จะเป็นคนที่เข้ามาทำร้ายท่านอ๋องได้อย่างไร

แต่ในวันนั้นมีเพียงพระชายาตวนที่เป็นคนนอกแล้วเข้ามา แม้ว่าจะแค่เข้ามาพูดคุย แต่หลังจากที่นางจากไป ท่านอ๋องก็เริ่มบาดเจ็บสาหัส พระชายาย่อมไม่รู้ว่าใครมาที่นี่ แต่กลับถามเรื่องถุงหอมนั่น ซึ่งในวันนั้นตัวของพระชายาตวนก็หอมและคนทั้งจวนก็รู้

ฉีเฟยอวิ๋นบอกอย่างชัดเจนว่านางเข้าไปในวังด้วยความเป็นกังวล ตอนที่ขึ้นไปบนรถม้าแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เปิดม่านและชำเลืองมอง：“อย่าลืมเปลี่ยนยานะ”

เป็นจรรยาบรรณขั้นพื้นฐานที่แพทย์ควรยึดถือ ฉีเฟยอวิ๋นถูกพาตัวไป

แม้ว่าตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอด แต่ยังคงนึกถึงหนานกงเย่

เมื่อรถม้าไปถึงพระราชวัง ฉีเฟยอวิ๋นก็ลงจากรถม้าและตรงไปที่ประตูวัง นางถูกค้นตัวหนึ่งรอบและตามสวีกงกงเข้าไป

ฉีเฟยอวิ๋นสงสัยมาตลอดทางว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ดื่มน้ำแล้วจะหมดสติได้อย่างไร

เมื่อนึกถึงความสามารถของฮองเฮา ถ้าฮองเฮาพบอะไรบางอย่างจริง ๆ และจะสังหารจักรพรรดิอวี้ตี้ก็เป็นไปได้

เมื่อมาถึงด้านนอกพระที่นั่งบำรุงฤทัย ฉีเฟยอวิ๋นก็รอให้สวีกงกงข้าไปรายงาน ไม่นานสวีกงกงก็ออกมาเรียกฉีเฟยอวิ๋นไปเข้าเฝ้า