บทที่ 21 ใจเป็นกังวล

เมื่อได้โอกาสฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจ รีบเดินเข้าไปอย่างระมัดระวังทันที

ความสูงส่งและแรงกดดันอันหนักอึ้งของพระพันปีอยู่ตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋นแล้ว เธอก้มตัวลง เดินตรงไปที่ข้างหัวเตียงขององค์จักรพรรดิอวี้ตี้ ฮองเฮาเฉินอวิ๋นชูที่กำลังทรงพระกันแสง กั้นผ่านเพียงผ้าม่าน

นางกำนัลสองคนเปิดม่านออก ฉีเฟยอวิ๋นเดินตรงเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิอวี้ตี้

เวลานี้องค์จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงบรรทมอยู่บนเตียง บนพระวรกายห่มด้วยผ้าห่มสีเหลืองสว่าง พระพักตร์ของพระองค์ทั้งเหลืองและซูบไปมาก ใต้ดวงพระเนตรดำคล้ำ พระโอษฐ์ม่วงเขียว

ฉีเฟยอวิ๋นพูดขึ้นว่า : "ถูกพิษเป็นแน่แท้ ให้หมอหลวงตรวจพิษแล้วหรือไม่เพคะ?"

วินาทีที่ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่องค์จักรพรรดิอวี้ตี้ เธอดูออกได้ในทันทีว่าฝ่าบาทถูกยาพิษ จะว่าเป็นโหงวบี่จี้ (ผลไม้ห้ารสในตำนาน) ก็ไม่น่าจะใช่

พระพันปีทรงเข้ามาจากด้านนอก มีคนช่วยประคองพระองค์ พร้อมกับเตรียมพระที่นั่งให้กับพระองค์ พระพันปีทรงประทับลงอย่างช้าๆ และทรงทอดพระเนตรไปทางอื่น ฮองเฮาจึงรีบตรัสขึ้นว่า : "ตรวจแล้ว"

"ขอทูลถามพระองค์ หมอหลวงได้ว่าอย่างไรบ้าง?" น้ำเสียงและท่าทางฉีเฟยอวิ๋นในวันนี้ ทำฮองเฮารู้สึกแปลกพระทัยไม่ใช่น้อย ไม่เหมือนฉีเฟยอวิ๋นคนเดิมที่เคยเป็น

แต่ฮองเฮาก็มิกล้าที่จะเมินเฉย รีบตอบกลับมาว่า : "โดนยาพิษ แต่ตรวจไม่ได้ว่าเป็นพิษอะไร?"

"มีบันทึกหรือไม่เพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นต้องรักษาโอกาสนี้ไว้ ไม่ให้จวนท่านนายพลถูกทำร้ายอย่างเด็ดค่ะ

"มี" ฮองเฮาตอบกลับ และทรงทอดพระเนตรไปอีกทาง หมอหลวงส่งหนังสือมาหนึ่งเล่ม ฉีเฟยอวิ๋นเปิดดูอยู่ครู่หนึ่ง

ด้านบนบันทึกเกี่ยวกับการใช้ยาและอาหารขององค์จักรพรรดิอวี้ตี้ ส่วนด้านล่างบันทึกเกี่ยวกับการถูกยาพิษและบรรยายเกี่ยวกับลักษณะพิษ มีรายละเอียดตั้งแต่เริ่มหมดสติ ตรวจพบยาพิษ องค์จักรพรรดิอวี้ตี้เองใช้ยาด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมาก ผู้คนที่อยู่รอบข้างไม่ว่าจะเป็นนางกำนัลหรือขันที แม้แต่ฮองเฮาเองก็ได้รับการทดสอบพิษด้วย สิ่งที่น่าแปลกก็คือ ไม่มีใครโดนยาพิษแม้แต่คนเดียว

เพราะฉะนั้นการโดนยาพิษขององค์จักรพรรดิอวี้ตี้จึงชี้มาที่ฉีเฟยอวิ๋นคนเดียว ฮองเฮาเองก็ทรงดื่มน้ำโหงวบี่จี้ของฉีเฟยอวิ๋นแล้ว แต่ไม่ทรงเป็นอะไร

คาดว่าองค์จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงดื่มน้ำโหงวบี่จี้มากเกินไป และเป็นเพราะพระวรกายของพระองค์อ่อนแอด้วย

เพราะฉะนั้นความรับผิดชอบทั้งหมดจึงตกอยู่กับฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นวางหนังสือลง พร้อมกับถามขึ้นว่า : "ตรงนี้เขียนซุปบำรุงฤทัยด้วย ไม่ทราบว่ามันคืออะไร?"

หมอหลวงอธิบายว่า : "ซุปยาตัวนี้ถูกคิดค้นและพัฒนาขึ้นเป็นพิเศษโดยหมอหลวงหูสำหรับพระพันปีโดยเฉพาะ ดวงฤทัยของพระพันปีอ่อนแอเป็นบางครั้งบางคราว หลังจากทรงดื่มแล้ว พระอาการก็ทรงดีขึ้น เมื่อองค์จักรพรรดิทรงบรรทมไม่หลับ พระพันปีจึงได้นำมาถวายโดยเฉพาะ"

ฉีเฟยอวิ๋นค่อยๆ หันไปมองพระพันปีที่ทรงพลัง เคร่งขรึมและสง่าผ่าเผย แม่ทำร้ายลูกเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

พระพันปีผู้สูงส่งที่น่าเคารพเกรงขาม แต่เป็นเพราะพระโอรสได้เป็นจักรพรรดิ พระนางจึงทำร้ายพระองค์เหรอ ก็ไม่น่าจะใช่

"ขอข้าดูซุปบำรุงฤทัยได้หรือไม่ ทั้งตัวยาก่อนนำมาต้มและเศษที่เหลือหลังการต้มด้วย"

ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบ หมอหลวงหันหน้าไปมองพระพักตร์พระพันปีอยู่ครู่หนึ่ง พระพันปีจึงตรัสขึ้นว่า : "ไปเถิด"

หมอหลวงจึงรีบไปนำตัวยาและเศษที่เหลือมาโดยทันที

ฉีเฟยอวิ๋นยื่นมือไปสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงนำมาดมกลิ่น

จากนั้นก็เปิดห่อตัวอย่างมาดู ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นจึงพูดขึ้นว่า : "พระพันปี ต้องเรียกตัวหมอหลวงหูมาด้วยเพคะ"

"เรียกตัวมา!"

ไม่นานหมอหลวงหูก็มาถึงที่พระที่นั่งบำรุงฤทัยอย่างรวดเร็ว หมอหลวงหูเองที่ตื่นตระหนกตกใจอยู่แล้ว คุกเข่าลงเหงื่อไหลท่วมตัว พระพันปีทรงทอดพระเนตรไปมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตรัสขึ้นด้วยพระสุรเสียงที่เย็นชา : "ดูเถิด"

"พ่ะย่ะค่ะ"

หมอหลวงหูคุกเข่าต่อหน้าฉีเฟยอวิ๋น เนื้อตัวที่สั่นเทา

ฉีเฟยอวิ๋นพูดขึ้นว่า : "หมอหลวงหู ตัวนี้เป็นส่วนที่ใช้แล้ว ส่วนนี่ยังไม่ได้ใช้ อยากจะถามหมอหลวงหูว่า ตัวยาทั้งสองตัวนี้หมอหลวงเป็นคนจัดยาเองหรือไม่?"

หมอหลวงหูดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นตลกขบขัน

จากนั้นหมอหลวงหูพูดขึ้นอย่างแปลกใจว่า : "ไม่ใช่นี่นา นี่เป็นตัวยาที่กระหม่อมจัดเองไม่ผิด แต่ตัวนี้ไม่ใช่"

ฉีเฟยอวิ๋นพอใจกับคำตอบของหมอหลวงเป็นอย่างมาก แล้วจึงถามต่อว่า : "หมอหลวงหู ท่านดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วหรือไม่"

"กระหม่อมดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนดีแล้ว ห่อที่ยังไม่ได้ใช้เป็นตัวยาที่กระหม่อมจัดเองไม่มีผิด กระหม่อมเป็นคนจัดเองกับมือ วัตถุดิบแต่ละอย่างสัดส่วนไม่มากไม่น้อย แต่ตัวนี้กลับมีกลิ่นแปลกๆ......สองตัวนี้มีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดพ่ะย่ะค่ะ"

หมอหลวงหูยื่นมือไปสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นด้วยความตกใจ : "นี่ไม่ใช่ผงชาดนี่นา!"

หมอหลวงหูรีบดูตัวยาอีกห่อทันที จากนั้นก็หยิบเอาชาติออกมา : "ตัวนี้สิถึงจะเป็นผงชาด นี่มันคนละอย่างกันอย่างเห็นได้ชัด"

ตอนนี้หมอหลวงหูลืมเรื่องความกลัวไปชั่วขณะ เขาเป็นหมอ สุขภาพร่างกายของคนป่วยสำคัญที่สุด

หมอหลวงหูใช้เวลาดูอยู่นานพอควร แล้วจะพูดขึ้นว่า : "นี่เป็นผงถั่วแดง?"

ถั่วแดง?