บทที่ 201 ลมปากของบุรุษเชื่อถือไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นตามหนานกงเย่ออกจากวังตรงไปยังศาลพิเศษกลาง ลงจากรถม้าแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็เหลือบมองไปยังหนานกงเย่ พยักหน้าแล้วเข้าไปด้านใน

อาอวี่ไปกับฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นไปไต่สวนจงชินอ๋อง

เห็นฉีเฟยอวิ๋นจงชิงอ๋องขบขันขึ้นมา: “พระชายาเย่คราวนี้มาทำสิ่งใดหรือ?”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปยังฝั่งหนึ่งแล้วนั่งลงมองไปยังสีหน้าอันอ่อนโรยของจงชินอ๋อง จงชินอ๋องหัวเราะเยาะ: "พระชายาเย่เป็นผู้ที่เก่งกาจยิ่งนัก ข้าดูคำให้การวันนั้นแล้วมิได้เป็นเช่นนั้นเลยแต่หลังจากผ่านมือของพระชายาเย่แล้ว ข้ากลายเป็นโจรกบฏไปซะแล้ว

ตอนนี้เกรงว่าทั้งเมืองหลวงรู้กันไปทั่วว่าข้าจะก่อการกบฏ "

จงชินอ๋องลดสายตาลงพร้อมด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า: “ท่านอ๋องแปดห้ามก้าวก่ายงานราชการท่านรู้หรือไม่?”

“รู้สิ” จงชินอ๋องเงยหน้าขึ้นเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น: “เช่นนั้นแล้วอย่างไร? ท่านอ๋องแปดห้ามก้าวก่ายงานราชการแล้วข้าต้องก่อการกบฏหรือ?

ยิ่งกว่านั้นเรื่องของอ๋องตวนเกี่ยวอะไรกับข้า หากว่าข้าเป็นคนทำข้าก็จะรับผิด

แต่ว่าข้าไม่ได้ทำพวกเจ้ากลับให้ร้ายข้าเช่นนี้ ยังมีกฎหมายอยู่หรือไม่ หากข้ามีชีวิตรอดออกไปและได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท ข้าจะไม่มีวันปล่อยผู้ที่ให้ร้ายข้า"

“จงชินอ๋องไม่ต้องให้คำมั่นเช่นนี้หรอก ถูกหรือว่าผิด อย่างไรก็สามารถสืบหาออกมาจนได้”

“ฮึ่ม เช่นนั้นก็สืบสิ!

ทันใดนั้นจงชินอ๋องก็ลุกยืนขึ้นมา เขาใส่กุญแจมือและโซ่ตรวนเหล็กอยู่แล้วลุกขึ้นเกิดเสียงครึกครากครึกครากขึ้น อาอวี่ชักดาบชี้ไปยังจงชินอ๋องทันที

“บังอาจ！”

จงชินอ๋องยืนโมโหโทโสอยู่ตรงนั้น: “อย่างไรข้าก็เป็นชินอ๋อง จะปล่อยให้เจ้ารังแกข้าเช่นนี้ได้หรือ ก็ดี วันนี้ข้าจะตายเพื่อเป็นการยืนยันความบริสุทธิ์ ให้ผู้คนทั่วหล้าได้รู้ว่า อ๋องเย่ พระชายาเย่ บังคับขู่เข็ญข้าเช่นไร"

เมื่อเห็นว่าจงชินอ๋องหมดอาลัยตายอยาก ฉีเฟยอวิ๋นไม่โต้แย้งเลยสักนิดกลับกล่าวขึ้นว่า: “ท่านตายยิ่งดี หม่อมฉันจะบอกกับผู้คนภายนอกว่าท่านล่วงเกินหม่อมฉันจึงถูกหม่อมฉันสังหาร

และวันนี้ทุกคนใต้หล้าก็รู้ว่าท่านจงชินอ๋องไม่ใช่คนดีอะไร ท่านต้องการแย่งชิงราชบัลลังก์เช่นนั้นก็ไม่ต้องสนใจเรื่องนี้แล้ว

ถึงตอนนั้น ผู้คนทั่วหล้าจะร้องเพลงสรรเสริญให้แก่หม่อมฉัน"

จงชินอ๋องชะงักแล้วหันไปมองยังฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นยังคงเฉยชา: "จงชินอ๋องท่านกล้าพูดว่าเรื่องของอ๋องตวนไม่เกี่ยวข้องกับท่าน หม่อมฉันก็กล้าสังหารเสด็จพ่อของท่าน!"

“เจ้าพูดสิ่งใด?” จงชินอ๋องตะลึงใบหน้าตกใจ: “ฉีเฟยอวิ๋นเจ้ากล้าสังหารเสด็จพ่อของข้าหรือ?”

“สังหารท่านอ๋องห้านั้นค่อนข้างลำบาก แต่หม่อมฉันจะจัดการให้เรียบร้อยไร้รอยต่อ จุดนี้จงชินอ๋องสามารถวางใจได้”

“ฉีเฟยอวิ๋น” จงชินอ๋องโมโหจนถึงกับกัดฟันกรอด

“จงชินอ๋อง หากท่านต้องการจากไปท่านต้องบอกสิ่งที่ท่านรู้ออกมาเสียก่อน เช่นนั้นท่านถึงจะล้างมลทินได้ ท่านทนทุกข์อยู่ที่นี่ทุกคนต่างคิดว่าท่านก็คือผู้ที่ต้องการแย่งชิงราชบัลลังก์ก่อการกบฏ แต่เหตุใดท่านถึงไม่ลองคิดดูว่าเกิดเหตุกับอ๋องตวน เหตุใดถึงต้องเกิดในเวลาสำคัญนี้ด้วย

ท่านอยู่ภายนอกตลอดมิได้อยู่บ้านมาหลายปีแล้ว

หากคนเหล่านั้นต้องการลอบสังหารอ๋องตวน เหตุใดพวกเขาถึงไม่ลงมือทำก่อนหน้านี้ มาถึงเวลานี้ถึงคิดจะลงมือ อ๋องตวน......ท่านไม่รู้สึกหรือว่า เรื่องนี้มีคนจงใจโยนความผิดให้ตั้งแต่แรกแล้ว? "

จงชินอ๋องหันหลังกลับนั่งลงและเหม่อไปเนิ่นนาน

อาอวี่เก็บดาบลงในฝัก จงชินอ๋องเหลือบมองอาอวี่แล้วมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น: "เจ้าต้องการจะพูดสิ่งใดกันแน่?"

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังหน้าประตูมีคนส่งชาเข้ามา ฉีเฟยอวิ๋นจึงรินชาให้กับจงชินอ๋อง: "นี่ถือเป็นการขอโทษจากหม่อมฉัน ก่อนหน้านี้ทำให้ท่านขุ่นเคืองหวังว่าจะอภัยให้"

“ฉีเฟยอวิ๋น ข้าไม่หลงกลเจ้ามีสิ่งใดก็รีบพูดมา”

ในที่สุดจงชินอ๋องก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ฉีเฟยอวิ๋นจัดเสื้อคลุมตัวหลวมในตัวอย่างไม่รีบร้อนแล้วถอนหายใจกล่าวว่า: "จงชินอ๋อง ท่านเกิดมาไม่ธรรมดา ตามหลักแล้วเรียนรู้ตำราและบทกวี แม้ว่าจะไม่กล้าพูดว่าท่านรู้เรื่องทุกอย่างทั้งบนท้องฟ้าและพื้นดิน แต่ท่านต้องเคยอ่านตำราประวัติศาสตร์มาก่อนเป็นแน่ ขอถามหน่อยเถอะ ราชวงศ์ที่ผ่านๆมาห้ามพระญาติเป็นผู้สำเร็จราชการไว้อย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นพวกท่านห้ามก้าวก่ายงานราชการ”

จงชินอ๋องครุ่นคิดอย่างละเอียดรอบคอบ: "แล้วอย่างไร?"