ตอนที่ 202
บทที่ 202 ยืมเงินจวนท่านราชครู
October 22, 2026
“ท่านอ๋อง หรงชินอ๋องคือท่านอ๋องของตระกูลใดหรือเพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวถึงคนผู้นี้ และเป็นเพราะหรงชินอ๋องกล่าวว่าวันนั้นเขาออกมาจากจวนอ๋องเย่ และหนานกงเซวียนเคยบอกเขาเรื่องที่จะไปที่จวนกั๋วกง
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและหล่อเหลาของหนานกงเย่เริ่มเคร่งขรึม
“เขาเป็นพระโอรสของเสด็จอาเจ็ด มีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊มาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นหนึ่งในผู้ปรีชาสามารถที่หาได้ยาก แต่จักรพรรดิองค์ก่อนไม่อนุญาตให้อ๋องแปดแทรกแซงงานราชการของแผ่นดิน พวกเขาจึงทำได้แค่อยู่เฉย ๆ ในจวน” หนานกงเย่อธิบายและพาฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในคุก
เขาชี้ไปที่ชายหนุ่มในวัยยี่สิบปีกว่าเพื่อให้ฉีเฟยอวิ๋นดู：“เขาคือหรงชินอ๋อง”
ฉีเฟยอวิ๋นสังเกตอย่างละเอียด：“ช่างดูเป็นผู้ที่ที่มีความสามารถจริง ๆ”
“น่าเสียดาย”
ฉีเฟยอวิ๋นไม่เข้าใจ：“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเพคะ？”
หนานกงเย่พาฉีเฟยอวิ๋นออกไปก่อน ในขณะที่เดิน เขาก็อธิบายให้ฉีเฟยอวิ๋นฟังว่า：“อวิ๋นอวิ๋นคงไม่คิดว่าหรงชินอ๋องทำเรื่องนี้จริง ๆ หรอกนะ？”
“แล้วยังมีผู้อื่นอีกหรือเพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่ค่อยเข้าใจ นางเป็นเพียงหมอทหาร กล่าวได้ว่าเป็นผู้ที่อยู่ในแวดวงการแพทย์ และการจัดการคดีก็ไม่ใช่ความสามารถพิเศษของนาง
“เรื่องนี้ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถสังหารอ๋องแปดได้ แต่ข้าก็จะไม่ปล่อยให้คนผู้นี้เป็นอันตรายต่อพวกเขา
พวกเขาต้องการใครสักคนที่ออกมาเพื่อให้ข้าเชือด และรอดูว่าข้าจะทำอย่างไรก็เท่านั้น”
“เข้าใจแล้วเพคะ ท่านอ๋องต้องการจะเขียนเสือให้วัวกลัว ดังนั้นขอแค่มีคนออกมายอมรับ ก็จะสามารถปล่อยคนได้ แต่การที่จะยอมรับได้นั้นยังต้องค้นหาเบาะแสบางอย่าง ท่านอ๋องตวนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น ไม่อาจมองข้ามได้”
“ถูกต้อง”
หนานกงเย่เดินออกมานอกคุกและกล่าวว่า：“เรียกไต่สวนหรงชินอ๋อง หากเขาไม่พูดก็ใช้วิธีการทรมาน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกชื่นชมท่าทีในการออกคำสั่งของหนานกงเย่ ช่างเข้าท่าเสียจริง
“ท่านอ๋องเพคะ พระองค์ทรงเรียกไต่สวนอยู่ที่นี่ เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปที่ตลาด หม่อมฉันจะไปดูร้านค้า และถือโอกาสกลับไปที่จวนอ๋องเพคะ”
“ไปเถอะ เดินทางระมัดระวังด้วย อาอวี่ เจ้าไปเป็นเพื่อนพระชายา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากบอกกล่าวแล้ว ทั้งสองก็แยกกันไป ฉีเฟยอวิ๋นไปที่ตลาดก่อน ไม่นานทังเหอก็ได้รับข่าว และไปรอฉีเฟยอวิ๋นที่ร้านค้าแล้ว
แม้ว่าจะรู้สึกเสียดาย ที่ปรึกษาที่สง่างามของเขาที่ไม่ได้ทำ แต่ต้องสอนเด็กกลุ่มหนึ่งให้เล่าเรียนอยู่ที่ลานหลังจวนอ๋อง แม้ว่าจะจัดตั้งสถาบันสอนหนังสือ แต่ก็ยังต้องดูแลร้านค้า
เขาค้าขายข่าวสาร ช่างทำให้เขาลำบากเสียจริง
ไม่นานฉีเฟยอวิ๋นก็มาถึงตลาด ร้านแรกเป็นร้านที่ฉีเฟยอวิ๋นต้องการทำเสื้อผ้า รองเท้า และหมวก ทุกอย่างในร้านได้เตรียมพร้อมแล้ว หญิงปักผ้าก็มาแล้ว แต่ยังไม่ได้เปิดกิจการ
ทังเหอรอฉีเฟยอวิ๋นอยู่ที่หน้าร้าน ฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้าและมองดู นางค่อนข้างพอใจ
ทังเหอรีบก้าวมาข้างหน้า：“พระชายา”
“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปดู ในร้านมีหญิงปักผ้าและผู้ช่วย ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปดูรอบ ๆ และซักถามทีละคน
หากสามารถทำได้ก็อยู่ หากไม่สามารถทำได้ก็ไปอยู่ในจวนก่อน
“คุณชายทัง ช่วงนี้ลำบากท่านแล้ว”
“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ”
ทังเหอจะกล้าพูดว่าลำบากได้อย่างไรกัน
ฉีเฟยอวิ๋นเรียกหญิงปักผ้ามาปักผ้า และนางก็ดูด้วยตนเอง เมื่อนางรู้สึกพอใจแล้วก็จะมอบหมายให้พวกนางทำ ในร้านค้ายังมีช่างตัดเสื้ออีกประมาณสามสิบคน ลานหน้าร้านและหลังร้านก็กว้างขวางมาก
ทังเหอเดินตามฉีเฟยอวิ๋นไปสักพักก่อนที่จะกล่าวว่า：“พระชายา ผู้น้อยมีเรื่องบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ”
“พูดมาเถอะ”
ฉีเฟยอวิ๋นยังต้องจะไปที่ร้านอื่นอีกสองร้าน และต้องการเชิญคนมาพูดถึงร้านนั้น ซึ่งก็ยุ่งมากเช่นกัน