บทที่ 212 ถูกพิษจนทำให้ตกใจ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้อธิบาย เมื่ออวิ๋นหลัวฉวนเข้าไปในจวนอ๋องเย่และออกมาอีกครั้ง อ๋องตวนก็สามารถลุกขึ้นนั่งในรถม้าได้แล้ว

เขาเปิดเสื้อผ้าเพื่อดูบาดแผลบนร่างกาย แผลที่เน่าเปื่อยเริ่มหายแล้ว ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย และรอยแผลเป็นก็ค่อย ๆ หายไปทีละเล็กทีละน้อย

อ๋องตวนตกตะลึงและมองดูสีหน้าที่ซีดขาวของฉีเฟยอวิ๋น：“เป็นอะไรไป？”

“ตอนเด็ก ๆ หม่อมฉันเผลอกินยาไป่เป่าหวันของอาจารย์ นั้นเป็นยาที่อาจารย์ของหม่อมฉันหามาจากโพ้นทะเลเพื่อจะกินเอง แต่สุดท้ายก็ถูกหม่อมฉันกินเข้าไป ว่ากันว่าเป็นยาอายุวัฒนะ แต่หม่อมฉันไม่ได้เป็นอมตะ เพียงแต่เลือดของหม่อมฉันมีความวิเศษบางอย่าง

แต่อาจารย์ของหม่อมฉันบอกว่าหากเอาเลือดออกไปหนึ่งถ้วย เลือดก็จะน้อยลงหนึ่งถ้วย จากนั้นสรรพคุณของเลือดหม่อมฉันก็จะค่อย ๆ หมดไป และหม่อมฉันก็จะต้องตายด้วยเหตุนี้”

นางอดไม่ได้ที่จะช่วยอ๋องตวน ผู้คนช่วยเหลือกัน ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นอ๋องตวนหลับไป นางก็ไม่คิดว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา

ในเมื่อเห็นแล้วก็ต้องหาข้ออ้างอยู่เสมอ

อ๋องตวนนอนลงและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อวิ๋นหลัวฉวนก็กลับมาเสียก่อน

ทั้งสองจึงไม่พูดอะไร

ระหว่างทางกลับ ฉีเฟยอวิ๋นก็หั่นโสมเป็นแผ่น ๆ ใส่เข้าไปในปากของอ๋องตวน จากนั้นก็หยิบยาลูกกลอนมาให้อ๋องตวน

“นี่เป็นยาชุบชีวิต หม่อมฉันเก็บไว้ให้ตัวเอง อาจารย์ของหม่อมฉันให้มาเพียงแค่เม็ดเดียว ได้ยินมาว่ามันมีสรรพคุณในการชุบชีวิตคนตาย ท่านกินเถอะ”

อ๋องตวนรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนทำเพื่อให้อวิ๋นหลัวฉวนเห็น และเขาก็ไม่ปฏิเสธ

เมื่อลงจากรถม้าแล้ว อ๋องตวนก็เข้าไปในวัง เขามีกำลังมากขึ้น และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เขารู้ว่าสิ่งที่นางพูดไม่ใช่เรื่องจริง แต่ก็รู้สึกขอบคุณ

ทั้งสามกลับไปที่ตำหนักหวาหยาง และอ๋องตวนก็รีบนอนลงในทันที

เมื่อพระมเหสีหวาเห็นว่าพวกเขากลับมาแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นจึงกลับไปพักผ่อน

ฉีเฟยอวิ๋นไม่อาจพูดได้ ผู้คนในวังนี้เย็นชา และเป็นสิ่งที่นางต้องเจอมากที่สุดในชีวิต

หลังทานอาหารเย็นแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็รอข่าวคราว อย่างช้าที่สุดก็พรุ่งนี้เช้า เช่นนั้นต้องมีผลสรุปภายในวันนี้

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าหนานกงเย่เป็นคนทำ

หลังจากรอนานกว่าหนึ่งชั่วยามก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะหันกลับไป และได้ยินเสียงของขันทีพอดี

“พระชายาเย่พ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและหันไปมองขันทีที่กำลังวิ่งมา

“บ่าวคารวะพระชายาเย่พ่ะย่ะค่ะ สวีกงให้บ่าวมาเชิญเสด็จพระชายาเย่พ่ะย่ะค่ะไปที่หน้าประตูวัง และบอกว่าเขารอคุณอยู่ที่นั่นพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่ามีข่าวของหนานกงเย่ ดังนั้นนางจึงตามไปโดยไม่ถามอะไร

เมื่อมาถึงหน้าประตูวัง ฉีเฟยอวิ๋นก็ประหลาดใจ ไม่ใช่เพียงแค่สวีกงกงเท่านั้นที่มา แต่ยังมีหมอหลวงและไห่กงกงด้วย

“กงกง” ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจ กงกงทั้งสองโค้งคำนับฉีเฟยอวิ๋น

“บ่าวคารวะพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“ผู้น้อยคารวะพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้มองไปที่กงกงทั้งสอง แต่มองไปที่หมอหลวง：“หมอหลวงหู ท่านก็ออกไปนอกวังด้วยหรือ？คงจะไม่ใช่ทางผ่านกระมัง”

“ผู้น้อยไปตรวจดูท่านอ๋องเย่มาพ่ะย่ะค่ะ ผู้น้อยเพิ่งได้รับบัญชาให้ไปถอนพิษให้ท่านอ๋องเย่”

“พิษ？” ฉีเฟยอวิ๋นงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง

หมอหลวงหูกล่าวว่า：“ท่านอ๋องเย่ถูกพิษพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นกระวนกระวายใจ ในเมื่อเขาวางยาพิษตัวเอง เช่นนั้นก็คงจะไม่เป็นอะไร

“เช่นนั้นก็รีบไปเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นรีบออกจากวังในทันที เมื่อรถม้ามาถึงศาลพิเศษกลางแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ลงจากรถม้าและรีบไปหาหนานกงเย่

เว่ยหลินชวนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว และเมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น เขาก็รีบพานางเข้ามาในทันที

ในขณะที่เดิน ฉีเฟยอวิ๋นก็ถามว่า：“ท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง？”

“พระชายาไปดูเอาเองเถอะพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่าจะไม่พ้นคืนนี้”

ฝีเท้าของฉีเฟยอวิ๋นหนักยิ่งขึ้น และเกือบจะล้มลง เว่ยหลินชวนช่วยพยุงฉีเฟยอวิ๋นไว้ ฉีเฟยอวิ๋นจึงไม่ล้ม