บทที่211 ซาบซึ้งบุญคุณ

ฉีเฟยอวิ๋นสูดจมูกและเล่าเรื่องที่มีคนในวังต้องการฆ่านางก่อน สีหน้าหนานกงเย่เริ่มแย่ลง : “กลับกัน ข้าไว้หน้าพวกมัน แต่พวกมันกลับคิดอยากสังหารข้าโดยเร็ว!”

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่ายังมีหวังและรู้ว่าชายคนนี้สามารถพุ่งเข้าไปโดยไม่มีข้อขัดแย้งใดๆ พยายามอย่างไม่ลดละ : “แต่ภายหลังเฉินอวิ๋นเจี๋ยเข้ามาช่วยหม่อมฉันไว้ ซึ่งเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงนักเพคะ”

“เฉินอวิ๋นเจี๋ยงั้นรึ?”

หนานกงเย่เป็นคนขี้หึง เพียงแค่ฉีเฟยอวิ๋นฝันถึงเขาก็เกลียดชังนักหนาแล้ว นับประสาอะไรกับเฉินอวิ๋นเจี๋ยที่เป็นศัตรูอันดับต้นของเขากัน

สีหน้าของหนานกงเย่เย็นชาลงพร้อมกับถามว่า: “เหตุใดเขาถึงปรากฏตัวที่นั่นได้?”

ฉีเฟยอวิ๋นสับสนไปครู่หนึ่ง เพียงแค่หนานกงเย่สามารถออกไปได้ การใส่ร้ายใครนางก็ไม่สนใจ

“เคยพบกันวันนั้นที่วังเพคะ แล้วเขาก็ตามหม่อมฉันไป หม่อมฉันจึงบอกไปว่ายังมีธุระต่อไม่ว่างเสียเวลาด้วย เขาถามว่ามีธุระอันใด หม่อมฉันจึงพลั้งปากพูดออกไปว่าหม่อมฉันติดตั๋วเงินองค์หญิงใหญ่ จากนั้นเขาก็เดินจากไปเลยเพคะ

หม่อมฉันเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดเขาจึงเดินจากไป แต่พบกันเมื่อวานขณะที่หม่อมฉันถูกลอบสังหาร เขาให้ตั๋วเงินแก่หม่อมฉันเพคะ”

“ให้ตั๋วเงินแก่เจ้างั้นรึ?” หนานกงเย่ได้ยินเช่นนี้ก็โกรธมาก สีหน้ายิ่งแย่กว่าเดิม

“แต่หม่อมฉันมิได้รับไว้เพคะ หม่อมฉันตกใจมาก”

“หากข้ายังไม่ออกไปอีก เขาคิดจะดูแลทั้งจวนอ๋องเลยงั้นรึ?” หนานกงเย่มองไปที่ประตู มีความคิดอยากออกไปนัก

ฉีเฟยอวิ๋นร้องไห้อีกครั้ง หนานกงเย่จึงดึงนางไว้ : “เจ้าร้องไห้ทำไมกัน? ข้ายังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?”

ฉีเฟยอวิ๋นสูดจมูก : “ท่านอ๋อง ท่านไม่อยู่ข้างนอกมีภัยอันตรายอยู่ทั่ว เดิมทีหม่อมฉันอยากออกมา แต่ก็ออกมาไม่ได้ กลับไปหม่อมฉันก็ต้องเข้าวังอีก ครั้งนี้เพราะว่าอ๋องตวนยืนยันที่จะออกมา มิเช่นนั้นหม่อมฉันเองก็ไม่รู้ว่าหม่อมฉันจะเป็นอย่างไรต่อไปเช่นกัน?”

“อย่าร้องไปเลย ข้าจะออกไป”

หนานกงเย่ก้มลงอุ้มฉีเฟยอวิ๋นไปที่เตียง นั่งลงและถามเรื่องราวต่างๆจากฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นจึงเล่าอีกครั้ง หนานกงเย่กล่าว : “ข้าไม่ดีเอง อวิ๋นอวิ๋นเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะตามกลับไปทีหลัง”

“ท่านอ๋อง ท่านคิดหาวิธีออกไปได้แล้วหรือเพคะ?” ฉีเฟยอวิ๋นคาดไม่ถึง

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋นครู่หนึ่ง : “ถึงอวิ๋นอวิ๋นจะไม่มา ข้าก็ตั้งใจจะออกไปอยู่แล้ว เพียงแค่คาดคิดไม่ถึงว่าพวกมันจะรีบร้อนเช่นนี้ ข้าเข้ามาได้เพียงไม่กี่วัน พวกมันก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นนอนทับอยู่ในอ้อมกอดของหนานกงเย่ หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นไปครู่หนึ่ง : “ข้าคิดไม่ถี่ถ้วนเอง

ไม่ต้องกลัว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้พวกมันทำร้ายอวิ๋นอวิ๋นและลูกได้”

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้ามองหนานกงเย่ รู้สึกผิดนักที่โกหกหนานกงเย่เช่นนั้น จึงจุมพิตที่ปากของหนานกงเย่ไปทีหนึ่ง

หนานกงเย่ขมวดคิ้วมองหญิงสาวในอ้อมกอดคนนี้ มีความคิดที่ไม่ดีขึ้นมา

“ข้าต้องการนัก”

หนานกงเย่หัวเราะเบาๆ ฉีเฟยอวิ๋นมองค้อนไปทีหนึ่ง : “ท่านอ๋องมาที่นี่ก็ไม่บอกหม่อมฉันก่อน ปล่อยให้หม่อมฉันเป็นห่วงแทบแย่”

“ข้าผิดไปแล้ว คราวหน้าข้าจะบอกอวิ๋นอวิ๋นก่อนเป็นแน่” หนานกงเย่จูบลงไป แต่ฉีเฟยอวิ๋นผลักออก

“……” หนานกงเย่เองก็รู้สึกได้ว่าหลายวันที่ไม่ออกไป ไม่ได้ล้างหน้าจัดผม ส่วนอื่นๆก็ไม่สะอาดเช่นกัน

“อวิ๋นอวิ๋นออกไปก่อน ข้าจะออกไปช้าสุดคือพรุ่งนี้เช้า”

“ท่านอ๋องแน่ใจปานนี้เชียวรึ?” ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากเชื่อ คิดจะออกก็ออกได้เลยงั้นหรือ?

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นสงสัย หนานกงเย่ไม่อยากเสียเวลา จึงจูบนางไปหลายที : “ ไปเถิด หากเจ้าอยู่จะทำให้ข้ายิ่งอยากออกไปประเดี๋ยวนี้ เช่นนั้นจะยิ่งทำให้เกิดเรื่องไม่ดีนัก”

หนานกงเย่พูดอยู่ก็ดึงฉีเฟยอวิ๋นขึ้น เตรียมส่งฉีเฟยอวิ๋นออกไป ฉีเฟยอวิ๋นไม่เต็มใจนัก หันไปกอดหนานกงเย่และจูบเขาไปสองที ถูกหนวดเคราทิ่มแทงรู้สึกไม่สบายนัก ฉีเฟยอวิ๋นถึงได้จากไป

ทั้งสองพูดคุยกัน ฉีเฟยอวิ๋นออกจากประตู หนานกงเย่ก็พูดขึ้นมาว่า : “เจ้าติดตามอ๋องตวน ฝากขอบคุณเขาแทนข้าที”

“เพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้ารับปาก จึงได้จากไปอย่างไม่เต็มใจนัก

จงชินอ๋องตื่นแล้ว เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่แปลกใจนัก หากนางไม่เข้ามานั้นสิควรแปลกใจ

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่จงชินอ๋องครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินจากไป

ออกจากประตู อ๋องตวนกำลังนั่งอยู่บนพื้น ส่วนอวิ๋นหลัวฉวนก็อยู่ข้างๆอ๋องตวน เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นออกมา อ๋องตวนถึงได้คิดลุกขึ้น