บทที่ 218 ตกใจกลัวแทบแย่

มีคนที่อยู่ข้าง ๆ หยิบนิ้วขึ้นมา ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหน้ามืด เมื่อมองดูสิ่งนั้นที่อยู่ในมือของพระชายาเฉิงชินอ๋อง และนางก็ไม่สามารถทนดูได้ แถมยังมีเสียงร้องของพระชายาเฉิงชินอ๋อง ทำให้ฉีเฟยอวิ๋นนรู้สึกไม่สบายใจและแก้วหูจะแตก

ในที่สุดพระชายาเฉิงชินอ๋องก็เจ็บปวดจนหมดสติไป

จากนั้นก็มีคนมาพาพระชายาเฉิงชินอ๋องออกไป ฉีเฟยอวิ๋นรู้จักความร้ายกาจขององค์หญิงใหญ่แล้ว

ต่อไปนางจึงจะต้องระมัดระวัง

มิน่าล่ะ ทุกคนถึงได้เกรงกลัวองค์หญิงใหญ่ นี่มันนางมารปีศาจชัด ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถนั่งเฉย ๆ ได้อีกต่อไป นางลุกขึ้นและถอยออกไป

“เสด็จอาใหญ่เพคะ หม่อมฉันยังมีเรื่องที่ต้องกลับวังไปจัดการ”

“ไปเถอะ”

องค์หญิงใหญ่ไม่ได้ทำให้ฉีเฟยอวิ๋นลำบากใจ ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินที่องค์หญิงใหญ่พูดแล้วก็ขนพองสยองเกล้า และนางก็ไม่กล้าที่จะอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นยกกระโปรงขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู และจากไปในทันที หากไม่ใช่เพราะนางตั้งครรภ์อยู่ นางจะวิ่งกลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปที่ที่พักของหนานกงเย่ และรีบเข้าไปหาหนานกงเย่ เมื่อหนานกงเย่เห็นว่านางเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลน เขาก็ลุกขึ้นมานั่งและกล่าวอย่างขบขัน：“ใครไล่ตามเจ้ามาหรือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของหนานกงเย่ และร่างกายของนางก็สั่นสะท้านด้วยความตกใจ และทำให้หนานกงเย่ตกใจไปด้วย เขากอดคนที่ตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนทันที

“เป็นอะไรไป？ใครรังแกเจ้า？”

ทันใดนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็ก หนานกงเย่ร้อนใจ เขาผลักฉีเฟยอวิ๋นออกและมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา เขากังวลใจและสงสาร：“ใครรังแกเจ้า？”

ฉีเฟยอวิ๋นร้องไห้จนคัดจมูกเหมือนเด็ก：“เสด็จอาใหญ่น่ากลัวมาก！”

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นพูด หนานกงเย่ก็ตกตะลึงอยู่นาน และจากนั้นก็ตอบสนอง

“เหอะ……” จู่ ๆ หนานกงเย่หัวเราะขึ้นมาทันที และฉีเฟยอวิ๋นก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

“ท่านยังจะหัวเราะอีกหรือ？”

หนานกงเย่จับใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นและจูบนาง ฉีเฟยอวิ๋นแน่นจมูก และกอดหนานกงเย่ไว้

ตอนที่นางสู้รบ นางไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน นางเคยเห็นมันสมองไหลออกมา แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างเช่นตอนนี้

นรกบนดินไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นและตบเบา ๆ ：“นี่สิจึงจะเหมือนผู้หญิง ต้องมีความกลัวบ้าง ข้าจึงจะสามารถปกป้องเจ้าได้ ไม่เช่นนั้นข้าก็คงจะไม่มีโอกาส”

ฉีเฟยอวิ๋นร้องไห้อยู่สักหนึ่ง แล้วทุบหนานกงเย่สองครั้ง

หนานกงเย่ไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เขากอดฉีเฟยอวิ๋นและถอนหายใจด้วยความโล่งอก：“ในตอนนั้นเสด็จปู่ทรงมีบุตรมากมาย แต่มีเพียงเสด็จอาใหญ่และเสด็จพ่อ รวมทั้งเสด็จอาเล็ก ทั้งสามร่วมพระมารดาเดียวกัน ส่วนพระมารดาของท่านอ๋ององค์อื่น ๆ ก็มีคนในตระกูลเดียวกันคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังพวกเขา

เสด็จปู่ทรงลำบากพระทัยที่จะสืบทอดบัลลังก์

เสด็จพ่อไม่ได้โหดเหี้ยมและไร้ความปรานี ไม่เช่นนั้นก็คงจะเขาจะฆ่าพวกเขาจนสิ้นซากไปแล้ว

เสด็จอาเล็กมีนิสัยอ่อนโยน หากเสด็จอาใหญ่ไม่โหดเหี้ยมและไร้ความปรานีก็จะสามารถช่วยให้เสด็จพ่อนั่งบนบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง？”

ฉีเฟยอวิ๋นออกห่างจากหนานกงเย่ด้วยความประหลาดใจ：“หรือว่าเสด็จอาใหญ่ช่วยจักรพรรดิองค์ก่อนปกครอง？”

“ไม่ใช่ว่าเสด็จอาใหญ่ช่วยจักรพรรดิองค์ก่อนปกครอง แต่เสด็จอาใหญ่ทรงมีความสามารถของพระองค์เอง เสด็จอาใหญ่ทรงมีชื่อเสียงในด้านความกล้าหาญ เหตุใดนางถึงกล้าหาญ？เพราะจักรพรรดิองค์ก่อนมีพี่น้องมากมาย นางจึงต้องกล้าหาญ？”

ทันใดนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าใจ และจ้องมองไปที่หนานกงเย่：“อันที่จริงแล้วพวกท่านปรองดองกันมาก เพียงแต่เส้นทางสู่การเป็นจักรพรรดินั้นยากและอันตรายมาก”

“ยากและอันตรายเช่นนั้น ข้าจึงไม่ยอมให้พวกเขาทำแผนชั่วสำเร็จ”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงรู้สึกกลัวและกอดหนานกงเย่ไว้

ดูเหมือนหนานกงเย่กำลังอุ้มกอดเด็กน้อย เขารู้ว่านางกลัวจึงตบนางเบา ๆ และกอดนางไว้ข้างในอ้อมแขน จากนั้นก็เอนตัวพิงเตียง

ฉีเฟยอวิ๋นหลับตาลงเพื่อพักผ่อน หลังจากนั้นไม่นานก็เผลอหลับไป

หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เมื่อเห็นว่านางหลับแล้ว เขาก็เอนตัวลงพักผ่อนตรงนั้น

หลังจากหลับไปครู่หนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นก็สะดุ้ง หนานกงเย่กอดนางไว้และตบเบา ๆ จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็หลับไป หนานกงเย่ลืมตาขึ้นและมองไปที่ประตู เขาอดไม่ได้ที่จะบ่น เสด็จอาใหญ่ก็จริง ๆ เลย ทำให้ฉีเฟยอวิ๋นตกใจกลัว

ฉีเฟยอวิ๋นนอนหลับไป และเมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกดีขึ้นมาก

และนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่หนานกงเย่เฆี่ยนตีคนที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ในตอนนั้นนางรู้สึกว่ามันโหดร้าย แต่ในเวลานี้กลับรู้สึกว่าหนานกงเย่จิตใจดี

ในตอนบ่ายฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ออกไปไหน นางจึงซ่อนตัวอยู่แต่ในห้อง นางคิดว่าหากไม่ออกไปข้างนอกก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตราบใดที่นางไม่ออกไป ปัญหาทุกอย่างก็จะได้รับการแก้ไข

หนานกงเย่ดูออกว่าฉีเฟยอวิ๋นกลัว