บทที่ 219 นางอันดับที่เท่าใด

“นี่คือสิ่งใด?” หนานกงเย่หยิบมีดทหารมาเปิดออก ฉีเฟยอวิ๋นหยุดรั้งไว้แล้วมือของเขาก็มีเลือดไหลออกมาในทันที พอปล่อยมือออกมีดก็ตกลงบนพื้นพร้อมกับเกิดเสียงกระทบกับพื้นขึ้น

ฉีเฟยอวิ๋นกุมมือของหนานกงเย่ทันที แล้วนำสิ่งของที่ใช้ฆ่าเชื้อออกมาฆ่าเชื้อให้เขาพร้อมทั้งพันแผลเอาไว้ด้วย

หนานกงเย่จดจ้องไปยังมีดบนพื้นอย่างเอาจริงเอาจัง มีดสามารถฉายประกายต่อคนซะแล้ว

ขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นพันแผลให้หนานกงเย่ หนานกงเย่ก็ก้มลงไปหยิบขึ้นมาแล้วมองซ้ำไปซ้ำมาและถามว่า: “นี่คือสิ่งใด?”

"มีดทหาร"

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างจนใจ เมื่อมองไปยังใบหน้าของหนานกงเย่ก็รู้ว่าเขาชื่นชอบ

อย่างไรแล้วสถานที่นี้ไม่มีของสิ่งใดประณีตเช่นนี้

มีดชนิดนี้อยู่ที่นางทางโน้นก็พบเจอได้น้อย มาถึงที่นี่ก็ยิ่งขาดแคลน

“ใช้ทำสิ่งใด?” หนานกงเย่นั่งลง ไม่ได้สนใจอาการบาดเจ็บที่นิ้วของเขาตั้งนานแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลง: "ของสิ่งนี้ที่พวกข้าทางโน้นในทีมของพวกข้ามีกันทุกคน แต่ว่าก็มีเพียงพวกเราแค่ไม่กี่สิบคนเท่านั้น

"เล่มนี้เป็นของซูมู่หรง"

“ซูมู่หรง?” สีหน้าของหนานกงเย่หม่นหมอง: “ฮึ่ม!”

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าคืนหนานกงจะโยนมีดในมือทิ้ง แต่เขาไม่ได้ทิ้งกลับกล่าวขึ้นมาว่า: "เช่นนั้นข้ายิ่งมอบให้เขาไม่ได้"

"......" ฉีเฟยอวิ๋นชื่นชมคุณสมบัติอันธพาลอันน่าเกรงขามของหนานกงเย่ แย่งชิงยังแน่วแน่เช่นนั้น

“ท่านชอบก็เก็บไว้เถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวด้วยความจริงใจ

หนานกงเย่มองอย่างแน่วแน่: "ไม่เคยเห็นมาก่อนว่ามีอยู่?"

“พูดไปท่านก็ไม่แน่ว่าจะเชื่อ” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

“ไม่พูดแล้วข้าจะรู้ได้เช่นไรว่าเชื่อได้หรือไม่?” หนานกงเย่ยิ่งรู้สึกไม่พอใจราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ รู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบายนัก

ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวถึงเรื่องราวที่พบมีดทหารในวันนั้นออกมา

หนานกงเย่แปลกใจ: "เจ้าหมายถึงว่าเจ้าฝันว่าซูมู่หรงขึ้นเป็นองค์ชายหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า: “ก่อนหน้านี้ข้าฝันว่าเขาสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวและยังฝันว่าเขาตายไปแล้ว ต่อมาก็ฝันอยู่หลายครั้งราวกับว่าเขามาแล้วจริงๆ”

สีหน้าของหนานกงเย่ดูไม่ได้เลย: "เขามาแล้วก็ไม่รอดอยู่ดี"

ฉีเฟยอวิ๋นกรอกตาขาว: "แต่ว่าเหตุใดถึงมีมีดอยู่ด้ามหนึ่งหล่ะ?"

หนานกงเย่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน แต่เขาก็มองไปมองมาแล้วหยิบฝักมีดขึ้นมา ทำมาจากหนังสัตว์แต่แตกต่างจากหนังสัตว์ที่นี่ของพวกเขา

"นี่คือสิ่งใด?"

"นี่คือหนังสัตว์ที่ขัดแล้ว ขัดแล้วยิ่งทนทานมากขึ้น"

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบมีดแล้วใส่เข้าไปด้านในแล้วนำหนังไว้บนร่างกาย: "มีดเป็นใบมีดน้ำแข็ง ช่วงฤดูหนาวนำติดตัวไว้จะรู้สึกหนาวพวข้าจะวางไว้ตรงนี้"

ฉีเฟยอวิ๋นวางมีดทหารไว้ตรงขากางเกงตบๆแล้วหยิบขึ้นมา: "มีซองหนังอยู่ภายในรองเท้าและมีซองหนังอยู่ด้านนอกด้วย เพื่อมิให้เป็นการทำให้ข้อเท้าได้รับบาดเจ็บ หากเป็นโลหะก็คือเหล็ก ทองแดง ซึ่งจะรู้สึกเย็นนักและไม่สะดวก ทั้งสามารถตกลงไปได้ การเสียดสีจะได้มิถูกที่ร่างกาย

นอกจากนี้เมื่อดึงฝักโลหะออกจะเกิดเสียงขึ้น ในภารกิจบางอย่างพวก-ข้าไม่สามารถออกเสียงได้ "

หนานกงเย่นำมีดมาใส่ยังข้อเท้า ศึกษาอยู่ครู่หนึ่งยิ่งชื่นชอบมากขึ้นยิ่งนัก

“หลักแหลมยิ่งนัก” หนานกงเย่กล่าวด้วยความจริงใจ

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้ม: “อืม ใช่”

“ข้าชอบยิ่งนัก” หนานกงเย่เห็นสัญลักษณ์สามตัวบนมีด: “นี่คือสิ่งใด?”

“เลขอารบิก ศูนย์ไม่มีความหมาย หนึ่งหมายถึงหนึ่ง อันดับหนึ่ง” ฉีเฟยอวิ๋นอธิบายอย่างตั้งอกตั้งใจ

"หมายถึงสิ่งใด?"

“ในกลุ่มของพวกข้ามากสุดก็ไม่เกินหนึ่งร้อยคน ศูนย์ศูนย์นั้นหมายความว่าไม่มีใครอยู่ข้างหน้า หนึ่งคืออันดับหนึ่งและเก่งกาจที่สุด”

หนานกงเย่ถามว่า: "นี่คือชื่อแทนตัวของซูมู่หรง เป็นมีดของเขา เขาเก่งกาจที่สุดหรือ?"

“อืม” ฉีเฟยอวิ๋นเต็มใจที่จะอยู่กับคนฉลาด และหนานกงเย่ก็เป็นคนฉลาด

หนานกงเย่ถามว่า: "แล้วเจ้าหล่ะ อันดับที่เท่าใด?"

"ท่านเดาดูสิ!"

“อันดับยี่สิบเก้า?”

“ฮ่าฮ่า.....” ฉีเฟยอวิ๋นอยากจะหัวเราะ