บทที่ 220 ไปหาคน

พระพันปีจับที่ประทับศีรษะหงส์แน่น "ข้าไม่เคยทำเช่นนั้น แต่เรื่องของท่านอ๋องเย่ทำให้องค์หญิงใหญ่โกรธ เรื่องนี้ต้องถามท่านอ๋องเย่

หากเขาเกิดเรื่องขึ้นที่ภายนอกศาลพิเศษ เรื่องนี้ก็จะไม่มีอะไร แต่กลับเกิดเรื่องขึ้นภายในศาลพิเศษกลาง นั่นเป็นสถานที่ขององค์หญิงใหญ่ นางจะปล่อยไปง่ายๆ หรือ?"

พระพันปีตรัสด้วยเสียงเรียบ เมื่อจักรพรรดิอวี้ตี้เข้าใจความหมายดีแล้วจึงลุกขึ้นและออกไป "ข้ากลับก่อน เสด็จแม่พักผ่อนเถอะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้หันหลังเดินกลับออกไป พระพันปีตรัสว่า "ฝ่าบาทไม่ได้ไปที่พระสนมเซียวนานมากแล้ว ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ ฝ่าบาทต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ นางถึงจะได้คลอดองค์ชายที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง"

"ข้ารู้แล้ว"

จักรพรรดิอวี้ตี้ออกไปและเสด็จไปตำหนักสุ่ยฮัว

เฉินอวิ๋นชูอยู่ที่ศาลบรรพชนคนเดียวมาโดยตลอดเป็นเพราะวังหลวงเกิดเรื่องขึ้น จักรพรรดิอวี้ตี้ได้รับคำสั่งไม่ให้พบกับฮองเฮา และไม่ได้เจอกับเฉินอวิ๋นชูมาหลายวันแล้ว

ไม่นานภายในวังหลวงก็ถูกพูดกันออกไปว่าเฉินอวิ๋นชูถูกลงโทษให้อยู่ในศาลบรรพชนเพียงลำพัง และจักรพรรดิก็เสด็จไปหาพระสนมเซียว จวนเสนาบดีต่างก็ตื่นตระหนกด้วยความไม่ปลอดภัย

ฮูหยินเสนาบดีนั่งอยู่ภายในห้องและไอกระอักเลือดออกมา เมื่อยื่นมือออกไปดูก็รีบเช็ดออก

เฉินอวิ๋นชูเห็นท่านแม่ของนางกระอักเลือด นางตกใจจนหน้าซีดเซียวและรีบเรียกหมอจวนเข้ามา เมื่อหมอในจวนมาถึงฮูหยินเฉินก็เป็นลมหมดสติไปบนโต๊ะ

หมอในจวนวินิจฉัยว่าไม่มีวิธีแล้ว

"ฮูหยินหัวใจวายที่เกิดจากการวิตกกังวล และฮูหยินก็เป็นวัณโรคปอด เกรงว่าจะไม่รอดแล้วขอรับ"

หมอในจวนรีบคุกเข่าลง เฉินอวิ๋นชูโกรธจนยกเท้าถีบ "ออกไป ไสหัวออกไป!"

เสนาบดีเฉินกลับมาจากข้างนอกและเดินเข้าประตูมาอย่างเร่งรีบ เขาดุว่าเฉินอวิ๋นเอ๋อร์จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปและหยุดลงเมื่อเห็นฮูหยินเฉิน "ฮูหยิน เจ้าอย่าทิ้งข้าไปเช่นนี้"

เสนาบดีเฉินหลับตาลงและไม่กล้าลืมตาขึ้นมา ตระกูลเฉินแทบจะหมดเรี่ยวแรงลง

เสนาบดีเห็นฮูหยินเป็นเช่นนี้จึงสั่งให้ใช้ยา และไล่คนออกไปข้างนอก หลังจากนั้นจึงนั่งลงและกุมมือของฮูหยินเฉิน

"ฮูหยิน เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?"

"ข้าเกรงว่าจะไม่รอดแล้ว" น้ำตาของฮูหยินเฉินไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

เสนาบดีเฉินกล่าว "ลูกยังไม่คลอดลูกเลย หากคลอดออกมาเป็นองค์ชาย เราก็ยังมีความหวัง"

ฮูหยินเสนาบดีส่ายหน้า "ไม่ทันแล้ว มีคนตั้งมากมายพูดว่าไม่เจอ จะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ เพียงแค่ไม่มีใครพูดเท่านั้น

ตอนนี้พระพันปีตรัสให้ฝ่าบาทไปหาพระสนมเซียว นี่ก็ชัดเจนแล้ว?"

"ฮูหยินไม่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือ? คนร้ายลอบทำร้ายพระชายาเย่ คนหายไปสามสิบสี่คน พอดีกับมีคนร้ายจำนวนสามสิบสี่คนปรากฏตัวออกมา"

ฮูหยินเสนาบดีดวงตาเบิกกว้าง "อวิ๋นเอ๋อร์เป็นคนทำหรือ?"

เสนาบดีเฉินพยักหน้า "ข้าก็ไม่มั่นใจ"

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมาก็ได้ยินข่าวว่ามีคนรับสารภาพเรื่องที่ลงมือวางยาพิษหนานกงเย่ คือน้องชายคนเล็กสุดของหรงชินอ๋อง หนานกงเฮ่าฉือ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไม่เห็นด้วย มีคนยอมรับผิดก็สามารถปลดปล่อยหรือ

แต่เห็นสีหน้าของหนานกงเย่ไม่ดีนัก เธอจึงถาม "ท่านเป็นอะไรหรือ?"

"หนานกงเฮ่าฉือเพิ่งจะอายุเพียงสิบหกปี เขาเป็นลูกที่เกิดจากนางสนม เขามักจะมีความใฝ่รู้ใฝ่เรียน มีความรู้ทั้งวิชาการและศิลปะการต่อสู้ นับว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์

แต่เขาและหรงชินอ๋องไม่ค่อยจะปรองดองกันนัก เขาเป็นลูกของอี๋เหนียง และอี๋เหนียงก็ถูกประหารชีวิตโดยพระสนมเอกตั้งนานแล้ว ชีวิตของเขาในจวนไม่ค่อยจะสุขสบายนัก

กล่าวว่าเขาแก้แค้นแทนหรงชินอ๋องที่วางยาพิษข้า ใครจะเชื่อ?"

ฉีเฟยอวิ๋นถาม "สิบหกปี?"

"อืม"

หนานกงเย่ก้าวออกไป ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินตามเขาไป

ฉีเฟยอวิ๋นถาม "ท่านอ๋อง ท่านจะออกไปข้างนอกหรือเพคะ?"

"ไปดูเด็กคนนั้น"

ฉีเฟยอวิ๋นถาม "ท่านไม่ชอบหรงชินอ๋องใช่ไหม?"

"นั่นแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่ชอบ ข้าเคยเจอเด็กคนนั้น" หนานกงเย่เดินเร็วมาก ไม่นานฉีเฟยอวิ๋นก็เห็นเด็กคนนั้น

สิบหกปี เขาดูหล่อเหลา ดูเหมือนว่าเขายอมรับเร็วจึงไม่ถูกทุบตี บนร่างกายไม่มีแม้แต่ร่องรอยบาดเจ็บ

เมื่อมาถึงหน้าประตู ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไม่เข้าใจ "ท่านอ๋อง พวกเขาต้องการให้จวนท่านอ๋องเจ็ดเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องหรือเพคะ?"

"หมายความเช่นนี้ แต่เสด็จอาเจ็ดก็เป็นพี่น้องของอดีตจักรพรรดิ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด โทษไม่ถึงประหารชีวิต ลูกชายของเขาเสียชีวิตไปหนึ่งคน ลูกชายคนเล็กก็กลับยอมรับความผิด เช่นนั้นเขาจะสามารถเลวร้ายไปกว่านี้ได้อย่างไร?

เขายังมีลูกชายอีกสามคน ภรรยาสองคนและสนมหนึ่งคน เขายังมีเรื่องที่ต้องกังวลอะไรอีก"

หนานกงเย่มองไปสักพัก และตัดสินใจเดินออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามออกไปและถาม "ท่านอ๋องแค่ดูเท่านั้นหรือ?"

"พอแล้ว ไม่ใช่เป็นความเต็มใจของเด็กคนนั้น ต้องให้เขาออกมา"

ฉีเฟยอวิ๋นถาม "ต่อให้ไม่เต็มใจ แต่ก็ออกมาแล้ว เขาเป็นคนของตระกูลชินอ๋อง ต่อไปก็ไม่มีที่ไป เช่นนี้จะให้เขาใช้ชีวิตอย่างไร?"