บทที่ 244 ฮูหยินใหญ่ต้องการให้เลิกรา

พ่อบ้านไม่มีความสามารถในการต่อสู้ ครู่เดียวก็ถูกจู่โจมจนหน้าบวมไปครึ่งซีก

ตงเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับอวิ๋นหลัวฉวน นางร้องเรียก “จวิ้นจู่ เขาสั่งให้คนมาทำร้ายข้า พวกนั้นคิดจะทรมานเพื่อบีบให้ข้ายอมรับผิด คิดจะตีข้าให้ตาย”

อวิ๋นหลัวฉวนได้ยินก็นึกโกรธทันที นางมีทักษะทางการต่อสู้ดีอยู่แล้ว เมื่อโมโหขึ้นมาจึงทุบตีจนพ่อบ้านอาวุโสลงไปฟุบและกรีดร้องอยู่บนพื้น

คนรับใช้ในลานคิดจะลงไม้ลงมือ แต่เมื่ออ๋องตวนหันไปมองจึงไม่มีใครกล้าขยับ

หลังจากจัดการสั่งสอนเรียบร้อย อวิ๋นหลัวฉวนจึงยืนขึ้น ร่างกายของนางซวนเซเล็กน้อยทว่านางจับกระบองและเอนตัวพิงมันไว้

อ๋องตวนเดินไปหานาง โดยไม่รอให้ใครพูดอะไร จวินฉูฉู่ก็รีบปราดเข้าไปหาทันที

“ท่านอ๋อง!”

อ๋องตวนหันกลับไปมอง จวินฉูฉู่รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านอ๋อง”

อ๋องตวนไม่พูดอะไรและหันไปมองอวิ๋นหลัวฉวน

ไม้กระบองในมือของอวิ๋นหลัวฉวนมีเสียงหักดังเป๊าะ นางจึงโยนมันทิ้งไป

ตงเอ๋อร์ร้องไห้อย่างตกใจเมื่ออวิ๋นหลัวฉวนเป็นลมหมดสติตอนที่เดินออกมาถึงประตูจวน

ฉีเฟยอวิ๋นเดินผ่านมาและไม่เดินไปต่อเพราะเห็นความชุลมุนในจวนอ๋องตวน

ฉีเฟยอวิ๋นตกใจเล็กน้อยที่อวิ๋นหลัวฉวนเป็นลม นางรีบเดินไปดูอวิ๋นหลัวฉวนที่หมดสติไปแล้ว ในขณะที่ตงเอ๋อร์ตกใจจนพูดไม่เป็นศัพท์

“อาอวี่...”

ฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะให้อาอวี่อุ้มอวิ๋นหลัวฉวนขึ้นมา แต่อ๋องตวนออกมาถึงพอดี

“ไปให้พ้น” อ๋องตวนมีสีหน้าบึ้งตึง เขาโน้มตัวลงมาอุ้มอวิ๋นหลัวฉวนกลับไป ตงเอ๋อร์ยกมือขึ้นหวังจะทุบตีและเกือบจะโดนอ๋องตวนเข้าจริงๆ

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นมองด้วยความงุนงงเล็กน้อย

อ๋องตวนคำรามลั่น “ไม่เจียมตัว!”

“ทั้งหมดเป็นเพราะพวกท่าน ทุกๆ วันพวกท่านไม่เคยให้จวิ้นจู่ได้กินข้าว ให้พวกเรากินแต่น้ำข้าวต้มจนจวิ้นจู่ไร้เรี่ยวแรง ถ้าท่านพาจวิ้นจู่ไป ข้าจะสู้กับท่านจนสุดชีวิต ท่านคืนจวิ้นจู่ให้ข้าเสียดีๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะนำเรื่องนี้กลับไปบอกฮูหยินใหญ่ที่จวนกั๋วกงว่าทุกคนที่จวนอ๋องตวนรังแกเราสองนายบ่าว ไม่ยอมให้เรากินข้าว ทั้งยังกล่าวหาว่าเราแอบขโมยเงินไปหกหมื่นตำลึง

หกหมื่นตำลึง!

เราจะแอบซ่อนเอาไว้ได้อย่างไร”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองอาอวี่ อาอวี่ยิ้มเยาะ “ที่แท้ก็ทำเงินหาย!”

คนนอกไม่รู้ แต่มีเหตุผลหรือที่อาอวี่จะไม่รู้? เห็นได้ชัดว่าเงินประคองบัญชีไว้ไม่ได้ มันคือการยัดของกลางให้ร้ายผู้อื่น!

สีหน้าของอ๋องตวนดูแย่มาก เขาเหลือบมองอวิ๋นหลัวฉวนที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน เขาจะละทิ้งความสง่าน่าเกรงขามได้อย่างไร “นายของเจ้าเป็นแบบนี้ เจ้ายังจะไปไหนอีก”

“ข้าจะกลับจวนกั๋วกง”

เมื่อตงเอ๋อร์เข้าไปหา อ๋องตวนก็อุ้มอวิ๋นหลัวฉวนหันไปอีกทาง “ข้าอุ้มเอง เจ้าเดินนำไป”

ตงเอ๋อร์ไม่ยอม ฉีเฟยอวิ๋นจึงเอ่ยว่า “ท่านอ๋องตวนกล่าวขนาดนี้แล้ว เจ้ายังไม่ยอมลดราวาศอกอีกรึ”

ตงเอ๋อร์เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น นางเชื่อใจสตรีผู้นี้

ตงเอ๋อร์หลีกทางและจ้องมองอ๋องตวนเขม็ง อ๋องตวนอุ้มอวิ๋นหลัวฉวนตรงไปยังจวนกั๋วกงโดยมีฉีเฟยอวิ๋นตามไป

จวนกั๋วกงอยู่ถัดจากจวนอ๋องตวนไปทางด้านหลังซึ่งต้องเดินไปไม่ไกลนัก พวกเขาเดินไปทางด้านหลังเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครพบเห็น

ประตูใหญ่ของจวนกั๋วกงเปิดกว้าง เมื่อคนใช้เห็นอวิ๋นหลัวฉวนถูกอุ้มเข้ามาก็ตกใจและพากันปรี่เข้ามาหา

ในไม่ช้าก็มีคนมารายล้อมอยู่รอบๆ อ๋องตวน

ฮูหยินบางคนเห็นแล้วทำท่าราวกับว่ากำลังจะตาย ต่อให้ยามปกติจะเข้มแข็งแค่ไหน แต่เวลานี้ก็ทำตัวให้เข้มแข็งไม่ไหว ต่างคนต่างหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาป้อย

เห็นแบบนี้แล้วยิ่งน่าเป็นห่วง

ตงเอ๋อร์เห็นแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลย นางร้องไห้บรรยายถึงการกระทำอันชั่วร้ายต่างๆ จากในจวนอ๋องตวนไปด้วย

เหล่าฮูหยินได้ยินแล้วรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาอย่างสุดจะทน ท้ายที่สุดแล้วน้ำตาจึงแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเคือง สายตาที่มองอ๋องตวนเต็มไปด้วยความถมึงทึง บางคนถึงกับหยิบกระบี่ออกมา