บทที่ 245 เข้าวังไกล่เกลี่ย

อ๋องตวนลุกขึ้นเดินตามไป เขาพยายามจะหยุด แต่ที่จวนกั๋วกงมีผู้มีความสามารถมากมาย ในไม่ช้าพวกเขาก็เอาชนะอ๋องตวนได้ ท้ายที่สุดเมื่อสู้ไม่ได้ อ๋องตวนจึงต้องถอยกลับที่ห้องของอวิ๋นหลัวฉวน

ในขณะนั้นเอง ฉีเฟยอวิ๋นมองใบหน้าที่เดือดดาลราวกับกำลังจะระเบิดของอ๋องตวนด้วยความงุนงงสุดขีด “ท่านอ๋องตวน ข้าไม่เข้าใจ ในเมื่อท่านไม่ชอบพระชายารองอวิ๋น แล้วเหตุใดจึงยังยึดมั่นถือมั่นไม่ยอมปล่อย

จะมีประโยชน์กับพวกท่านทั้งคู่มิใช่หรือหากพวกท่านได้มีชีวิตที่แยกจากกัน”

อ๋องตวนหันมา “พระชายาเย่คงมีความสุขละสิที่เห็นความวุ่นวายเช่นนี้”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอ๋องตวนอย่างเย็นชา “ท่านอ๋องตวน ข้าหวังดีนะ ไม่ได้จะกวนโมโหท่าน ถ้าท่านกับพระชายาตวนไปด้วยกันได้ดีย่อมเป็นเรื่องดี ถ้าทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ พระสนมรองอวิ๋นเป็นคนจิตใจดี พวกท่านไม่รู้สึกผิดบ้างหรือที่ทำร้ายนาง”

อ๋องตวนไม่ตอบ เขาเดินไปนั่งที่ข้างเตียงและมองอวิ๋นหลัวฉวนที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ

มองลำคอของนางซึ่งถูกเขากัดจนเป็นรอย นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาบีบบังคับนางอยู่ท่ามกลางสายฝนด้วยความไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย

เหตุใดเขาจึงสับสนเช่นนี้ นางยังเด็กอยู่แท้ๆ!

“พระชายาเย่ ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง ท่านช่วยไปเหนี่ยวรั้งให้ข้าที ขอแค่ทำให้เรื่องนี้สงบลงได้ ข้ายินดีจะมอบเงินหนึ่งแสนตำลึงให้ท่าน”

อ๋องตวนแน่ใจว่าฉีเฟยอวิ๋นเห็นแก่เงิน

และเขาก็มีเงินมากมาย!

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอวิ๋นหลัวฉวนที่กำลังหลับอยู่บนเตียง “ข้าไม่ทำอะไรที่เป็นการทำร้ายผู้อื่น”

“พระชายาเย่วางใจได้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะปฏิบัติต่อพระชายารองอวิ๋นอย่างดี” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสะเทือนอารมณ์กับคำพูดของอ๋องตวน

ไม่ว่าอย่างไรการเลิกราก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าพอใจของทั้งสองตำหนัก ดังนั้นหากแยกทางกันไม่ได้และเกิดการเร่งรัด ทั้งสองตำหนักจะต่อต้านและแยกทางกันไม่ได้อยู่ดี

ในตอนแรกนางเคยก่อเรื่องวุ่นวายขนาดหนักเพราะอยากจะเลิกรา แต่สุดท้ายก็ต้องยุติไป

จะดูหมิ่นพระราชอำนาจอันสูงส่งได้หรือ ท่านอ๋องหย่ากับพระชายาได้ แต่จะถูกสั่งให้เลิกราได้อย่างไร!

ทั้งราชวงศ์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ถ้านางออกหน้า อย่างน้อยก็ได้เอาใจพระพันปีและพระมเหสีหวา

ที่สำคัญคือนางจะได้เงินด้วย

ใครบ้างที่ไม่ชอบเงินเยอะๆ

หนึ่งแสนตำลึงไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ แต่เป็นกำไรมหาศาลเลยทีเดียว

“หนึ่งแสนห้าหมื่น” ฉีเฟยอวิ๋นเอ่ยโดยไม่ต้องคิด จะให้ก็ให้ ไม่ให้ก็ไม่ให้ ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว

“ก็ได้ หนึ่งแสนห้าหมื่น” อ๋องตวนตอบตกลงทันทีจนฉีเฟยอวิ๋นอดกังวลไม่ได้ ถ้าเขาหลอกนางล่ะ

“ลงนามไว้ด้วยเพคะ นอกจากนี้ยังต้องลงมัดจำไว้ก่อนด้วยหนึ่งแสนตำลึง” ฉีเฟยอวิ๋นเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ ทั้งหมดทั้งมวลก็คือนางไม่คิดจะช่วยโดยไม่ได้ผลประโยชน์

อ๋องตวนลุกขึ้นไปหยิบพู่กัน หมึกและกระดาษ จากนั้นจึงเขียนข้อความให้ฉีเฟยอวิ๋นว่า “ที่สำนักการเงินฮุ่ยเฟิงในเมืองหลวง ตั๋วเบิกเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึง ข้ามีเงินและไม่ได้ติดหนี้เจ้า”

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบมาดู บนตั๋วเงินมีเขียนไว้ว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงพร้อมกับลงชื่อคำว่าตวนเอาไว้

ฉีเฟยอวิ๋นส่งให้อาอวี่ “เราไปกันเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่คิดว่าหนานกงเหยี่ยนจะมีเงินมากมายขนาดนี้ นางสอบถามอาอวี่เกี่ยวกับเรื่องสำนักการเงินฮุ่ยเฟิงไปตลอดทาง แต่อาอวี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเองก็รู้แค่ว่าอ๋องตวนทำการค้าและไม่เคยเสียเงินเลย ดังนั้นคนทั้งเมืองหลวงจึงรู้ว่าอ๋องตวนเป็นคนร่ำรวย

ฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้าเมื่อมาถึงหน้าสำนักการเงินฮุ่ยเฟิง จากนั้นจึงเดินเข้าไปด้านในอย่างไม่รีบร้อน

เถ้าแก่ของสำนักการเงินฮุ่ยเฟิงเข้ามาต้อนรับฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นเรียกอาอวี่ให้นำตั๋วเงินมาให้ เถ้าแก่อ่านโดยไม่พูดอะไร จากนั้นจึงส่งตั๋วเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นกลัวว่าตั๋วเงินจะเป็นโมฆะจึงถามไปว่า “เถ้าแก่ ถ้าข้าโอนแล้วฝากไว้ พวกท่านจะรับหรือไม่”

“รับขอรับ” เถ้าแก่เป็นมิตรมาก

ฉีเฟยอวิ๋นถามอีกว่า “เช่นนั้นถ้าต้องการเบิกออกไปเป็นตัวเงิน ไม่ใช่แบบตั๋วเงิน พวกท่านต้องใช้เวลาเตรียมตัวนานแค่ไหน”

“ไม่ต้องเตรียมล่วงหน้าขอรับ เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเราใช้เวลานับเสร็จภายในครึ่งชั่วยาม”

“.....” ฉีเฟยอวิ๋นอิจฉาจวินฉูฉู่เหลือเกิน นี่นางเก็บของมีค่าอะไรมาได้เนี่ย

ใครว่าอ๋องตวนไร้ประโยชน์ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง

มีเงินแล้วจะต้องกลัวอะไร

“งั้นก็เอาเช่นนี้ ข้าจะฝากเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นไว้ ข้าคือพระยาชาเย่ ฉีเฟยอวิ๋นแห่งจวนท่านอ๋องเย่” ฉีเฟยอวิ๋นบอกที่มาที่ไปของตนเองเพื่อให้เถ้าแก่เปิดต้นขั้วตั๋วเงินของพระชายาแห่งจวนอ๋องเย่ เพื่อจะได้รับประกันว่าจะไม่เกิดความผิดพลาด ถึงจะอยากปฏิเสธความผิดพลาดก็ยังมีชื่อจวนอ๋องเย่มาอ้าง

แม้ว่าเถ้าแก่จะฉงนเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก นอกจากนี้ยังถ่ายโอนเงินให้ฉีเฟยอวิ๋นทันที