บทที่ 246 แสร้งเป็นลม

ในเวลานี้จวินฉูฉู่คุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาของจวินฉูฉู่ไร้ชีวิตชีวาราวกับตายไปแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นเพียงแค่ชำเลืองมอง และไม่สนใจจวินฉูฉู่

“ลูกคารวะเสด็จแม่ และพระมเหสีพ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่และฉีเฟยอวิ๋นน้อมทักทาย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่แปลกใจที่ไม่เห็นจักรพรรดิอวี้ตี้และฮองเฮาเฉินอวิ๋นชู หลายวันก่อนนางเข้ามาในวังเพื่อตรวจชีพจร แม้ว่าฮองเฮาจะไม่เป็นอะไร แต่สีหน้าของนางดูไม่ค่อยดีนัก น่าจะเป็นเพราะเรื่องของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ส่งผลกระทบต่อนาง และนางควรคิดให้น้อยลงจะดีกว่า หากพระพันปีไม่เรียกพบ นางก็คงจะไม่วิ่งเขามาอย่างไร้เหตุผล

สำหรับจักรพรรดิอวี้ตี้ พระองค์คงจะรำคาญที่ต้องมาเรื่องเช่นนี้

ด้านหนึ่งเป็นฮูหยินกั๋วกงที่มีคุณงามความดีในการปกป้องบ้านเมือง อีกด้านหนึ่งคืออ๋องตวน เขาไม่ได้ออกหน้าแทน จึงถือโอกาสหลบเลี่ยง！

พระพันปีทรงตรัสว่า：“ลุกขึ้นเถิด ล้วนแต่เป็นครอบครัว วันนี้ไม่จำเป็นต้องมีกฎเกณฑ์มากมาย”

พระมเหสีหวาเช็ดน้ำตา：“ท่านอ๋องเย่ โปรดช่วยข้าพูดด้วย ฮูหยินกั๋วกงต้องการจะบังคับกันให้ตาย！”

หนานกงเย่มองไปแล้วถามว่า：“วันนี้มีเรื่องใดกันหรือพ่ะย่ะค่ะ？”

เมื่อหนานกงเย่เอ่ยปาก ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้พูดอะไร

ฮูหยินกั๋วกงกล่าวว่า：“หม่อมฉันต้องการให้ฉวนเอ๋อร์กับท่านอ๋องตวนหย่ากัน ฉวนเอ๋อร์ไม่คู่ควรกับท่านอ๋องตวนเพคะ”

“ฮูหยิน ข้ารู้ดีว่าหญิงสาวที่แต่งเข้าไปในจวนอ๋องแล้ว ไม่สามารถที่จะหย่าร้างได้อย่างเด็ดขาด” สีหน้าของหนานกงเย่ดูเพิกเฉย ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจ มีเรื่องอะไรอีก？

ฮูหยินกั๋วกงมองดูอย่างเคร่งขรึม：“ท่านอ๋องเย่ แม้ว่าท่านจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่หม่อมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าหญิงสาวที่แต่งเข้ามาในจวนอ๋องแล้ว จะไม่สามารถหย่าร้างได้ ？”

“ฮูหยิน ประการแรกคืออ๋องตวนเป็นท่านอ๋องแห่งต้าเหลียง ไม่ว่าสตรีใดที่แต่งกับจักรพรรดิ นอกจากพระสวามีจะตายไปแล้ว และเป็นหญิงม่ายจึงจะหลุดพ้นจากพระสวามีได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถหย่าร้างได้ และไม่เพียงแต่จะไม่สามารถหย่าร้างได้ แม้แต่แยกทางกันกับพระสวามีก็ต้องถูกส่งไปอยู่ที่วัด หรืออยู่ด้านหลังตำหนักเย็น

ลองถามสะใภ้ของราชวงศ์ดูก็ได้ว่าไปอยู่กับชายอื่นได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการดูหมิ่นราชวงศ์”

พระพันปีพยักหน้า：“เป็นความจริง”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหดหู่ใจ ทันใดนั้นนางก็ต้องการเงิน เพื่อที่จะไปช่วยอวิ๋นหลัวฉวน

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการกลั่นแกล้ง และหลังจากได้ฟังสิ่งที่หนานกงเย่พูด ฉีเฟยอวิ๋นก็คิดว่าเขาตั้งใจจะใช้สิ่งนี้กับนางเช่นกัน

ฮูหยินกั๋วกงกระแทกไม้เท้าในมือลงไปที่พื้น

“วันนี้หม่อมฉันจะยอมตายอยู่ที่นี่ และจะไม่ปล่อยให้ฉวนเอ๋อร์ต้องไปทนทุกข์อยู่ในจวนอ๋องตวนอีก คุณงามความดีที่จวนกั๋วกงได้รับใช้อดีตจักรพรรดิและเหล่าบรรพชนด้วยความจงรักภักดี

หม่อมฉันไม่ได้ร้องขอความมั่งคั่งร่ำรวย แต่ก็ไม่อยากจะอดตายอยู่ที่จวนอ๋องตวน

ฉวนเอ๋อร์เชื่อฟังมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ของนางอยู่ที่ชายแดนและไม่ค่อยได้กลับมา หม่อมฉันเลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่

แม้ว่าจะไม่เคยตามใจ แต่ก็ได้ดูแลมาเป็นอย่างดี แต่อยู่ที่จวนอ๋องตวน นางไม่ได้กินอิ่มและมีเสื้อผ้าสวมใส่ให้อบอุ่นเลย

ตั้งแต่ฉวนเอ๋อร์เข้าไปอยู่ในจวนอ๋องตวน นางก็ไม่ได้กินอิ่มหรือสุขสบายใด ๆ และยังถูกกล่าวหาว่าขโมยเงินหกหมื่นตำลึง

จวนกั๋วกงของหม่อมฉันไม่มีเงิน แต่ก็ไม่ได้เห็นแก่เงิน

นี่เป็นเพียงความคิด จึงลองถามดู……

ฉวนเอ๋อร์ใช้ชีวิตอยู่อย่างไร？”

ฮูหยินกั๋วกงโกรธจัดและถามอย่างโกรธเคือง

หนานกงเย่เหลือบมองจวินฉูฉู่ที่อยู่บนพื้น เขายังจำเรื่องครั้งก่อนได้ แม้ว่าเขาไม่อยากจะฉีกหน้าจวินฉูฉู่ แต่เรื่องในวันนี้เป็นเพราะนางทำให้มันเกิดขึ้น จะโทษผู้อื่นไม่ได้

“ฮูหยิน อ๋องตวนไม่รู้เรื่องหลังจวน แม้ว่าอ๋องตวนจะมีความผิด แต่โทษก็ไม่ถึงตาย ท่านให้พวกเขาหย่าร้างกัน มันก็ไม่เป็นผลดีต่อพระชายารองอวิ๋น

เช่นนั้นเป็นความผิดของใคร ผู้นั้นก็ต้องรับผิดชอบ”

จวินฉูฉู่เงยหน้าขึ้นมองหนานกงเย่ สีหน้าของนางซีดเซียวและรู้สึกขบขัน：“ท่านอ๋องเย่ พระองค์จะทนเห็นหม่อมฉันได้ดีบ้างไม่ได้หรืออย่างไรเพคะ？”

“บังอาจ เจ้ายังกล้าปากมากอีก” พระมเหสีหวาชี้ไปที่จวินฉูฉู่อย่างโกรธเคือง จวินฉูฉู่คุกเข่าลงทั้งน้ำตา