บทที่ 248 อ๋องตวนอดกลั้นไว้

เมื่อรถม้ามาถึงจวนกั๋วกง ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปหาอวิ๋นหลัวฉวน อวิ๋นหลัวฉวนตื่นแล้วและกำลังอาบน้ำอยู่

ประตูถูกปิดสนิทและด้านในมีเพียงอวิ๋นหลัวฉวน

ฮูหยินใหญ่เดินเข้ามาและเห็นว่าอ๋องตวนรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อฮูหยินใหญ่เห็นเช่นนั้นแล้วก็ไม่พอใจ จึงเดินตรงกลับไปที่ที่พักของนาง

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามหนานกงเย่เข้าไปหาอ๋องตวน

“ท่านอ๋องตวน ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านต้องการ การค้าขายเสร็จสิ้นแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างราบเรียบ

อ๋องตวนหันกลับมามองฉีเฟยอวิ๋นและถามว่า：“ฉูฉู่ล่ะ？”

“นางน่าจะตามท่านราชครูจวินกลับไปแล้วเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นต้องการให้อ๋องตวนไปที่จวนราชครู แต่เขาหันกลับไปมองที่ประตูห้องของอวิ๋นหลัวฉวน และจ้องไปที่ประตูอย่างเหม่อลอย

“พวกเจ้าไปได้แล้ว” อ๋องตวนไล่ผู้คนออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมที่จะออกไป แต่ฮูหยินใหญ่ขอให้ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ทานอาหารเย็นก่อนแล้วค่อยจากไป ดังนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงต้องรั้งอยู่ก่อน

อวิ๋นหลัวฉวนนั่งพิงอ่างอาบน้ำ นางปวดเมื่อยไปทั้งตัวและนอนอยู่ในนั้นสักพัก

หลังจากรออยู่ครึ่งชั่วยาม อ๋องตวนก็เรียก：“ฉวนเอ๋อร์”

อวิ๋นหลัวฉวนเผลอหลับไปและไม่รับอยู่นาน อ๋องตวนจึงดันประตู แต่ด้านในไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เขาจึงผลัประตูเข้าไป

อวิ๋นหลัวฉวนขยับตัวและรู้สึกเย็นที่ด้านหลัง นางจึงหันกลับไปมอง และหนานกงเหยี่ยนก็เข้ามา เมื่อเห็นว่านางอยู่ในน้ำ หนานกงเหยี่ยนจึงหันหลังกลับไป

อวิ๋นหลัวฉวนกรีดร้อง

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งด้านนอกและอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแสบแก้วหู

หนานกงเย่นั่งจิบชาอยู่ข้าง ๆ ：“จงใจ？”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่สนใจเขา

แต่ความจงใจนั้นเป็นความจริง นางแค่รู้สึกว่าอ๋องตวนแปลก ๆ

หากบอกว่าเปลี่ยนเป็นรักก็อาจจะเร็วไปหน่อย แสดงว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น！

แต่ในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ดูไม่ออก

จวินฉูฉู่ถูกนำตัวกลับไปที่จวนราชครู และถูกโยนเข้าไปในคุกใต้ดิน

คุกใต้ดินเป็นสถานที่คุมขังนักโทษ จวินฉูฉู่ไม่เคยเข้าไป และครั้งนี้ก็ทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก บนพื้นเต็มไปด้วยหนูแลโครงกระดูกมากมาย

กระดูกเหล่านั้นสยดสยองน่ากลัว และล้วนแต่เป็นโครงกระดูกมนุษย์

จวินฉูฉู่อยู่ในคุกใต้ดิน นางตกที่นั่งลำบากและไม่มีคนช่วยเหลือ

ไม่มีใครในจวนราชครูสนใจความเป็นความตายของจวินฉูฉู่ เมื่อนางถูกโยนเข้าไปในคุกใต้ดินก็ไม่มีใครถามข่าวคราวของนาง

ฉีเฟยอวิ๋นทานอาหารที่จวนกั๋วกง อ๋องตวนและอวิ๋นหลัวฉวนนั่งตรงข้ามกับนาง แต่อวิ๋นหลัวฉวนเอาแต่ก้มหน้า ในขณะที่อ๋องตวนนั้นเป็นปกติมาก

วันนี้มีคนมากินน้อยมาก อ๋องตวนและอวิ๋นหลัวฉวน ฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ ฮูหยินใหญ่และฉีกั๋วกง พวกเขาทานอาหารอยู่ในจวนและไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก แต่วันนี้ค่อนข้างพิเศษ

อวิ๋นหลัวฉวนก้มหน้าตลอดเวลา อย่างกับว่าเป็นภรรยารองที่ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้

แก้มของนางแดงราวกับแอปเปิล และก้มหน้าก้มตาทานอาหาร

อ๋องตวนก็ดูผิดปกติ เขาทานอาหารและคีบเนื้อชิ้นหนึ่งให้อวิ๋นหลัวฉวน

อวิ๋นหลัวฉวนมีหน้าที่กิน และเขามีหน้าที่คีบอาหารให้

หลังจากทานอาหารเย็นแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เตรียมจะจากไป แต่ฮูหยินหญ่ก็รั้งนางไว้ และต้องการจะพูดคุยกับนาง ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอยู่ก่อน

เมื่อจัดการห้องเรียบร้อยแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นกับหนานกงเย่ก็แยกกัน ฉีเฟยอวิ๋นไปพูดคุยกับฮูหยินใหญ่ และหนานกงเย่ก็ไปพูดคุยกับฉีกั๋วกง

กว่าทั้งสองจะได้พักผ่อนก็ดึกมากแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นพักอยู่ที่เรือนของอวิ๋นหลัวฉวน เมื่อเห็นว่าไฟในห้องของอวิ๋นหลัวฉวนยังเปิดอยู่

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องตวนยังไม่จากไป？” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจมาก

อ๋องตวนรักจวินฉูฉู่มากขนาดนั้น แต่กลับไม่ไปที่จวนราชครูและพักอยู่ที่นี่

“อืม”

ฉีเฟยอวิ๋นถูกพาไปที่ห้อง หลังจากที่ขึ้นไปบนเตียงแล้วก็ปิดไฟ