บทที่ 249 ฮองเฮาถูกเมินเฉย

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นเช้าตามหนานกงเย่กลับจวน

ท่านอ๋องตวนยังไม่ตื่น อวิ๋นหลัวฉวนก็ยังไม่ตื่นเช่นกัน

ก่อนที่ฉีเฟยอวิ๋นจะจากไปนางได้มองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท พลางครุ่นคิดนี่มันเวลาใดแล้ว หรือว่ายามเช้าตรู่ในจวนกั๋วกงช่างแตกต่างจากจวนอ๋องเย่

จะไม่ออกมาก็ไม่ออกมาเลยเสียอย่างนั้น ฉีเฟยอวิ๋นตามหนานกงเย่ออกจากจวนกั๋วกงโดยที่ยังไม่กินมื้อเช้าสักคำ

ประการแรกทั้งสองคนต้องการเข้าวังไปกราบทูลรายงานเรื่องของท่านอ๋องตวนกับอวิ๋นหลัวฉวน เรื่องความคืบหน้าทั้งสองวังต้องรับรู้

ประการที่สองหลายวันมานี้สีหน้าของฮองเฮาไม่สู้ดีนัก แม้ว่าจะได้รับการตรวจแล้วว่าไม่เป็นไร แต่ก็ยังไม่วางใจ

หลังจากที่ทั้งสองคนออกไปก็ตรงไปราชวังทันที ฮูหยินกั๋วกงกลับวังมาและเอ่ยถามว่า : “นี่มันยามใดแล้ว เหตุใดถึงยังไม่ตื่น ไม่ใช่เพราะท่านอ๋องตวนไม่ประทับอยู่ในห้อง อวิ๋นหลัวฉวนจึงช่วยปิดบังหรอกนะ?”

เดิมทีท่านอ๋องตวนกลับมาแล้วแต่ไม่ได้เข้าห้อง บัดนี้ยังไม่ออกมา มิน่าล่ะฮูหยินกั๋วกงถึงได้คิดมากนัก

เมื่อคืนตงเอ๋อร์หลับไปแล้ว นางมีบาดแผลตามร่างกาย จึงกลับไปฟื้นตัว ในจวนจึงไม่มีผู้ใด ย่อมไม่รู้เรื่อง

ตงเอ๋อร์ทูลรายงาน : “ตงเอ๋อร์เองก็ไม่ทราบเช่นกัน เดี๋ยวบ่าวจะไปดูให้เพคะ”

ครั้นตงเอ๋อร์หมุนตัวและเดินไปตรงหน้าประตูห้อง เคาะประตูแต่ก็ไม่มีผู้ใดตอบรับ ตงเอ๋อร์หันกลับมาด้วยความเป็นกังวล หรือจะเป็นดั่งที่ฮูหยินกั๋วกงกล่าว ท่านอ๋องตวนไปแล้ว?

ครั้นเห็นตงเอ๋อร์แสดงสีหน้าเป็นกังวลอย่างมาก ฮูหยินกั๋วกงจึงได้บันดาลโทสะ เดินไปตรงหน้าประตู ยกเท้าข้างหนึ่งถีบไปบนประตู จากนั้นก็สาวเท้าก้าวเข้าไป ตรงไปในห้องด้วยความขุ่นเคือง ก่อนตรงไปตรวจดูบนเตียงนอน

อวิ๋นหลัวฉวนตัวสั่นฉับพลัน ตื่นตกใจสุดขีด

หนานกงเหยี่ยนโอบกอดนางไว้ จากนั้นก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายของอวิ๋นหลัวฉวนที่อยู่ในอ้อมกอด กดเจ้าตัวไว้ในอ้อมกอดเพื่อปกป้อง เขาเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน

เมื่อคืนยังนอนไม่เพียงพอ กระทั่งฟ้าใกล้รุ่งสางจึงได้ผล็อยหลับไป ครั้นตื่นขึ้นมาก็มีคนถีบประตูเข้ามาแล้ว?

“ฮูหยินใหญ่?”

หนานกงเหยี่ยนได้ยินตงเอ๋อร์ส่งเสียงเรียกจึงตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย เพียงแต่ด้วยความง่วงจึงไม่ตอบรับ แต่แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง...

เดิมทีเขาอยากมองดูอวิ๋นหลัวฉวน แต่ด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ไม่เรียบร้อยทำให้เขาไม่สบายใจ กระทั่งเหม่อลอย

ในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นมา ฮูหยินใหญ่ก็ถีบประตูเข้ามาพอดี

ครั้นเห็นทั้งสองคนนอนกอดกันอยู่บนเตียงฮูหยินใหญ่จึงมีสีหน้าแดงก่ำ ความคิดหนึ่งก็บันดาลขึ้นมา และกล่าวว่า : “ตงเอ๋อร์ เจ้าดูสิ เจ้าผลักข้าเข้ามาได้อย่างไร?”

ตงเอ๋อร์อ้าปากค้าง พลางมองไปยังอวิ๋นหลัวฉวนที่แทรกตัวออกมา

เสื้อชั้นในบนหน้าอกของอวิ๋นหลัวฉวนเผยออกเล็กน้อย ไหล่ทั้งสองข้างเปลือยเปล่า มีแขนของบุรุษโอบกอดอยู่บนร่างกายของนาง แน่นอนว่านั้นต้องเป็นแขนของท่านอ๋องตวน

ตงเอ๋อร์เข้าใจและกล่าวว่า : “บ่าวไม่ได้ตั้งใจเพคะ”

กลุ่มคนหน้าประตูทยอยกันชะโงกหน้ามองเข้ามาด้านใน

อวิ๋นหลัวฉวนเป็นสตรี นางไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้จะไม่ดีตรงไหน นี่คือเรือนของนาง

ท่านอ๋องตวนรับไม่ได้ จึงลุกขึ้นก่อนจะนำผ้าห่มมาห่อหุ้มร่างกายของอวิ๋นหลัวฉวนไว้ และกล่าวว่า : “ฮูหยินใหญ่ช้าก่อน ข้าตื่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮูหยินใหญ่ไม่ได้กล่าวอะไร นอกจากหมุนตัวเดินออกไปด้านนอก

ครั้นประตูปิดลงอวิ๋นหลัวฉวนก็มองไปยังหนานกงเหยี่ยน จากนั้นก็เดินไปสวมเสื้อผ้า

ท่านอ๋องตวนมองพิจารณาอวิ๋นหลัวฉวน เขามักรู้สึกว่าดูกว่าเมื่อครั้งอภิเษกสมรสมาก

ทั้งสองคนล้างเนื้อล้างตัวก่อนออกมาพบฮูหยินใหญ่

ฮูหยินใหญ่อ้างว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย ไม่ขอพบพวกเขา ก่อนหน้านั้นท่านย่าไม่ได้ทรงโทสะอวิ๋นหลัวฉวนแต่อย่างใด แค่ไม่อยากเจอหนานกงเหยี่ยนเท่านั้น

นางกินมื้อเช้าแล้วก็ต้องไปส่งหนานกงเหยี่ยน

“ท่านอ๋อง สายป่านี้แล้ว หม่อมฉันขอไม่ไปส่งท่านกลับจวนนะเจ้าคะ เราจากมาไม่ไกลนัก ท่านกลับไปก่อนเถอะ”