บทที่ 250 เรื่องการแต่งตั้งพระชายารอง

ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังกลับและเดินไปที่ตำหนักหวาหยาง คิดในใจว่าแม้ว่าเป็นเรื่องวางยาพิษก็ไม่สามารถทำให้จักรพรรดิเมินเฉยต่อฮองเฮาได้ หรือเป็นเพราะเธอจึงทำให้เมินเฉยต่อฮองเฮา

หลังจากกลับมาจากตำหนักหวาหยาง ฉีเฟยอวิ๋นรออยู่ที่ด้านหน้าพระที่นั่งบำรุงฤทัย

ต่อคนที่รอมาพบกับเธอคือสวีกงกงที่เดินมารายงานเธอ "พระชายาเย่เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ"

สวีกงกงเดินมาจากตำหนักข้างและโค้งตัวพูดกับเธอด้วยเสียงเบา ฉีเฟยอวิ๋นมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นว่ามีใคร ฉีเฟยอวิ๋นจึงเดินตามสวีกงกงไปตำหนักข้าง

ระหว่างทาง ฉีเฟยอวิ๋นถามสวีกงกง "กงกง หลายวันมานี้จักรพรรดิได้ไปที่ฮองเฮาบ้างหรือไม่?"

"ไม่ได้ไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ทรงประทับอยู่ที่พระสนมเซียวตลอดเวลา อีกทั้ง......" สวีกงกงมองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนจึงกระซิบกับฉีเฟยอวิ๋น "หลายวันมานี้จักรพรรดิตื่นสายมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งในการเข้าเฝ้าช่วงเช้า ฝ่าบาทแทบไม่อยากเสด็จไปเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"จริงหรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นไม่เชื่อว่าเรื่องนี้หนานกงเย่จะไม่รู้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร

หรือว่าจะเป็นอย่างที่เขาพูด เรื่องหลังบ้านของคนอื่น เขาไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้

แต่ตอนนี้เรื่องความวุ่นวายของท่านอ๋องแปดยังไม่สามารถจัดการได้ และจักรพรรดิอี้ตี้ก็ละเลยต่อเรื่องในราชสำนัก หรือว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องของพระสนมเซียว เช่นนั้นตระกูลจวินไม่พูดอะไรบ้างหรือ?

เมื่อมาถึงตำหนักข้าง สวีกงกงปิดประตูลงและถอยออกไป

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้ามาก็พบกับจักรพรรดิอวี้ตี้ที่ประทับอยู่บนแท่นข้างบนซึ่งอยู่ตรงหน้า เธอเดินเข้าไปอีกไม่กี่ก้าวและคุกเข่าลง

"หม่อมฉันคารวะฝ่าบาทเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าเธอคุ้นชินกับการคุกเข่าลงแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยยินยอมเท่าไรนัก

"ลุกขึ้นเถอะ" จักรพรรดิอวี้ตี้เสด็จลงมาจากแท่นประทับข้างบน ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้น

จักรพรรดิอวี้ตี้ยื่นมือให้ฉีเฟยอวิ๋น "ลองดูสิ หลายวันมานี้ข้าอยู่แต่ที่พระสนมเซียวทางนั้น"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกลังเลแต่ก็พอเข้าใจได้ จักรพรรดิอวี้ตี้กำลังใช้วิธีของพระองค์ในการตรวจสอบเรื่องยาพิษ โดยอาศัยเรื่องของเธอ

ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มทำการตรวจสอบชีพจร และไม่นานจึงวางมือของจักรพรรดิลง "ไม่มีการเพิ่มความรุนแรงเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้หัวเราะ "พูดเช่นนี้ก็คงเป็นฮองเฮาจริงหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ตอบ เพราะเรื่องนี้ซับซ้อนไม่ง่ายเลย หากเป็นฮองเฮาตามที่คิด ก็ช่างชัดเจนมากเหลือเกิน และดูเป็นการใส่ร้ายเกินไป

จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่เห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นจะพูดอะไร เขาก็ไม่พูดอะไร

แต่ในที่สุดฉีเฟยอวิ๋นก็อดไม่ได้ "หม่อมฉันคิดว่าไม่ใช่ฮองเฮาเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้หัวเราะเยาะ "เช่นนั้นแล้วจะเป็นใครหรือ?"

"หม่อมฉันสงสัยสองคนเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นพูดสิ่งที่อยากจะพูดในใจออกมาและรู้สึกเหนื่อยจนแทบอยากจะเอาศีรษะชนเสา

แม้ว่าร่างกายของเธอจะถูกทรมานทุกวันในชาติที่แล้ว แต่บางครั้งเธอก็รู้สึกเจ็บปวดแทบตายจากการที่ผิวของเธอถลอก แต่เธอไม่คิดว่าเป็นการทรมาน

แต่มาวันนี้ เธอรู้สึกจริงๆ ว่าการเข้าไปพัวพันกับอย่างอื่นอย่างต่อเนื่องเป็นการทรมานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

"บอกมาให้ข้าฟังหน่อย" จักรพรรดิอวี้ตี้เดินเข้ามาใกล้ฉีเฟยอวิ๋น เสื้อคลุมลายมังกรส่องแสงเป็นประกายของเขาทำให้คนที่อยู่ข้างๆ ตกใจ

แม้ว่าฉีเฟยอวิ๋นฝืนทนอย่างสงบ แต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานต่อพลังอำนาจที่มาจากจักรพรรดิอวี้ตี้ได้

ฉีเฟยอวิ๋นทำได้เพียงก้มศีรษะลง และแอบชื่นชมตัวเอง เพราะอย่างไรเขาก็คือจักรพรรดิ

และมีเพียงจักรพรรดิเท่านั้นที่จะมีอุปสรรคเช่นนี้

"ฝ่าบาท หม่อมฉันเคยสงสัยในสวีกงกง เขาเป็นคนที่พบเจอกับฝ่าบาทบ่อยที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ก็มีเขาเป็นคนคอยจัดการดูแล หากฝ่าบาทถูกวางยาพิษ เขาจะต้องถูกยางพิษก่อนอย่างแน่นอน หลายวันก่อนที่ฝ่าบาทเดินละเมอ หม่อมฉันได้ถามสวีกงกงว่า ฝ่าบาทเดินละเมอในตอนกลางคืนแล้วฝ่าบาทเสด็จไปที่ไหน สวีกงกงกล่าวว่า เขานอนหลับลึกมาก หม่อมฉันได้ทำการตรวจสอบชีพจรให้เขา เขาก็ถูกคนวางยาพิษ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง หม่อมฉันเห็นว่าเขากลัว จึงให้เขาทำตามวิธีการที่หม่อมฉันบอกโดยสังเกตคนรอบๆ ตัว แต่กลับไม่ได้ความคืบหน้าอะไรจากเขาเลย

หม่อมฉันจึงยังรู้สึกสงสัยอยู่เล็กน้อย แต่หากเป็นสวีกงกง ก็สามารถลดปัญหาลงไปได้เยอะ และสามารถมั่นใจได้ว่าคนที่ทำร้ายจักรพรรดิคือคนในวังหลวง เพราะถึงอย่างไรสวีกงกงก็มีการติดต่อสื่อสารกับคนภายนอกน้อยมาก และคนที่สามารถสั่งการให้สวีกงกงวางยาพิษได้ หากไม่ใช่แค่จับความผิดพลาดของสวีกงกงได้ เช่นนั้นก็คงเป็นผู้มีพระคุณของสวีกงกง ถึงจะสามารถสั่งการสวีกงกงได้

และคนที่สองที่หม่อมฉันสงสัยก็คือฝ่าบาทพระองค์เองเพคะ

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ แต่หากอยากจะวางยาหรือไม่วางยา ก็คงมีเพียงแค่ฝ่าบาทเอง ไม่มีใครที่สามารถทำเรื่องนี้ได้อย่างสะดวกไปกว่าฝ่าบาทเองแล้วเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้พยักหน้า "ใช่ คนที่น่าสงสัยที่สุดคือข้าเอง"