ตอนที่ 257
บทที่ 257 อวิ๋นหลัวฉวนตั้งครรภ์
October 22, 2026
เพื่อที่จะลดปัญหา ฉีเฟยอวิ๋นจึงเชิญทุกคนไปที่ห้องโถงด้านหน้า ราวกับว่ากำลังจะลาโลก จากนั้นนางก็ปรากฏตัวขึ้น
มีผู้คนมากันมากมาย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเฟยอวิ๋นพบว่านางเป็นคนสำคัญมาก อ๋องตวนพาอวิ๋นหลัวฉวนและคนจากจวนกั๋วกงมาที่นี่ อันกั๋วจิ้ว เฉินอวิ๋นเจี๋ย อวิ๋นจิ่น ไห่กงกงและสวีกงกงก็มาด้วย ซือคงเซียงก็มาด้วยเช่นกัน
ฉีเฟยอวิ๋นมองดูผู้คนที่มาเต็มห้อง และกล่าวทักทายอย่างสุภาพ จากนั้นเชิญให้ทุกคนนั่งลงและดื่มชา
น้ำตาของอวิ๋นหลัวฉวนร่วงหล่นลงมา และอวิ๋นจิ่นก็ปาดน้ำตา
ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร นางไม่ได้จะโน้มน้าวผู้คน
แต่ดูเหมือนว่าอวิ๋นหลัวฉวนจะซูบผอมลงมาก ผอมจนใบหน้าตอบและซีดเซียวมาก
ฉีเฟยอวิ๋นพูดคุยกับทุกคนอยู่สักพัก แล้วหนานกงเย่ก็ไล่ผู้คนออกไป
“อวิ๋นอวิ๋นเพิ่งจะอาการดีขึ้น กลับกันไปให้หมด” ในขณะที่พูด หนานกงเย่ก็มองไปที่อาอวี่：“ส่งแขก”
ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่อยากจะพูดคุยกับคนเหล่านี้มากนัก เพราะนางไม่มีอะไรจะพูด
ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและต้องการที่จะออกไป ท่านพ่อของนางรออยู่ที่ลานบ้าน
ทุกคนเตรียมที่จะจากไป แต่อวิ๋นหลัวฉวนกับอวิ๋นจินไม่ได้ไป
เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเดินไปที่สวนหลังจวน ทั้งสองก็เดินตามไป เดิมทีหนานกงเหยี่ยนก็เดินตามไปด้วย แต่เขาถูกอาอวี่ขวางไว้เสียก่อน
“ท่านอ๋องตวนโปรดช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องสั่งว่าห้ามมิให้บุรุษจากภายนอกเข้าไปในสวนหลังจวน” อาอวี่กำหมัดแน่น
ต้วนหวางเอามือไพล่หลัง：“ฮึ！”
อองตวนหันหลังกลับไปและไม่สนใจอาอวี่
ฉีเฟยอวิ๋นตรงไปที่เรือนจู๋อวิ๋นใจ เมื่อหนานกงเย่มาถึงเรือนจู๋อวิ๋นใจก็พบฉีเฟยอวิ๋น และไม่ได้ยินเสียงหญิงสาวกำลังนั่งพูดคุยกัน
ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อวิ๋นจิ่นก่อน：“ช่วงนี้การค้าขายเป็นอย่างไรบ้าง？”
อวิ๋นจิ่นกล่าวว่า：“ดีมากเจ้าค่ะ”
“อืม ข้าฟื้นมาแล้ว เจ้าคงผิดหวังมากใช่หรือไม่？” ฉีเฟยอวิ๋นจำสิ่งที่นางพูดได้ หากนางเป็นอะไรไป นางจะยกการค้าทุกอย่างให้กับอวิ๋นจิ่น
อวิ๋นจิ่นยิ้ม：“ข้าไม่เคยอยากจะให้นายท่านตายเลย ข้าเป็นกังวลว่านายท่านจะไม่ฟื้นขึ้นมา ส่วนเรื่องการค้า？
นายท่านบอกว่าต้องการได้กำไร ข้าก็ได้กำไร หากนายท่านไม่อยู่แล้ว อวิ๋นจิ่นก็ไม่รู้ว่ามันยังมีความหมายอะไรอีก？”
ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อวิ๋นจิ่นอยู่ครู่หนึ่ง：“ช่างดื้อรั้นเสียจริง เจ้าไปเถอะ ข้าจะพูดคุยกับพระชายารองอวิ๋น ยากที่เจ้าจะได้กลับมา วันนี้เจ้าก็พักอยู่ที่นี่เถอะ”
“เจ้าค่ะ”
หลังจากที่อวิ๋นจิ่นเข้าไปข้างใน ฉีเฟยอวิ๋นก็วางมือลงบนโต๊ะแล้วใช้สองนิ้วแคะ：“ข้าจะตรวจอาการให้เจ้า”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของอวิ๋นหลัวฉวนไม่ค่อยดีนัก：“หม่อมฉันไม่ได้ป่วย เพียงแค่กังวลเรื่องท่านจนกินอะไรไม่ลง และมีปัญหาเกี่ยวกับทางเดินอาหาร”
“น่าขันเสียจริง เอามือมาสิ”
อวิ๋นหลัวฉวนยื่นมือไปให้ฉีเฟยอวิ๋นและกล่าวว่า：“หม่อมฉันไม่ได้ป่วยจริง ๆ นะเพคะ หม่อมฉันแข็งแรงดีมาตั้งแต่ยังเด็ก และไม่เคยป่วยมาก่อน แต่เมื่อท่านพี่เสียนเฟยล้มป่วยและไม่ฟื้น หม่อมฉันก็กินอะไรไม่ลง แล้วก็เริ่มคลื่นไส้อาเจียนเพคะ”
ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มใช้สมาธิ：“รอบเดือนของเจ้าปกติหรือไม่？”
“รอบเดือน？”
ใบหน้าของอวิ๋นหลัวฉวนมีการแสดงออกบางอย่าง
“มันคือระดู”
“ระดูหรือ？” แววตาของอวิ๋นหลัวฉวนเป็นประกาย นางเงยหน้าขึ้นและครุ่นคิดอย่างละเอียด：“ดูเหมือนว่ามันจะไม่มานานแล้ว”
ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“มืออีกข้าง”
อวิ๋นหลัวฉวนยื่นมือให้ฉีเฟยอวิ๋น และฉีเฟยอวิ๋นก็เริ่มใช้สมาธิเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง
“ไม่ใช่โรคทางเดินอาหาร แต่เป็นการตั้งครรภ์”
ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างเรียบง่าย อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ：“ท่านว่าอย่างไรนะ？”
ฉีเฟยอวิ๋นตกใจมาก และเห็นว่าอวิ๋นหลัวฉวนหน้าซีดเซียว
หนานกงเย่เดินมาข้าง ๆ ของฉีเฟยอวิ๋นในทันที：“อวิ๋นอวิ๋น”
อวิ๋นหลัวฉวนส่ายหัว：“หม่อมฉันจะท้องได้อย่างไร หม่อมฉันยัง……”
อวิ๋นหลัวฉวนหน้าแดงและเบือนหน้าหนี：“หม่อมฉันยังบริสุทธิ์อยู่”
ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปมองหนานกงเย่ที่อยู่ข้างหลังด้วยความประหลาดใจ และมองหน้ากัน
บริสุทธิ์ เช่นนั้นเด็กมาจากไหน？
หนานกงเย่ถามว่า：“เจ้าไม่ได้ตรวจผิดไปใช่หรือไม่？”
“อืม” ฉีเฟยอวิ๋นยืนยันอย่างหนักแน่น
อวิ๋นหลัวฉวนหันกลับมาและร้องไห้ออกมาในทันที：“หรือว่าจะเป็นไฉฝู？”
ใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นทรุดลง：“เจ้าเพิ่งตั้งครรภ์ได้เดือนกว่า ๆ ไม่ใช่ไฉฝู เรื่องของไฉฝูมันสองเดือนมาแล้ว อีกอย่างไฉฝูก็ไม่ได้ทำอะไร และทุกอย่างก็ได้รับการตรวจสอบแล้วไม่ใช่หรือ？”