บทที่ 258 ลูกของใคร

หนานกงเย่ไปหาอ๋องตวน “จำได้หรือไม่ว่าเป็นวันไหนของเดือนที่แล้ว”

“...วันที่สองที่พวกเจ้าสองสามีภรรยาอยู่ที่จวนกั๋วกง”

หนานกงเย่ชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองหนานกงเหยี่ยน “ท่านแน่ใจนะว่าวันนั้น”

“แน่ใจ”

หนานกงเย่ลองนับ “เช่นนั้นก็คือช่วงต้นเดือนหนึ่งใช่หรือไม่”

“อืม” อ๋องตวนตอบรับ

“แน่ใจนะว่าพวกเขาเจอกัน”

“เดิมทีข้ากลับไปที่จวนอ๋อง คิดว่าฉวนเอ๋อร์จะอยู่ที่จวนกั๋วกง ไม่คิดเลยว่าเมื่อข้ากลับไป จะมีคนมาบอกว่าพวกเขาพบกันบ่อยๆ ทั้งยังบอกด้วยว่าพวกเขาพบเจอกันบ่อยมากตั้งแต่จงชินอ๋องถูกปล่อยตัวออกจากคุก เดิมทีข้าคิดจะอบรมเสียหน่อย

นึกไม่ถึงว่าฉวนเอ๋อร์จะถูกล่อลวงให้เข้าไปในห้องของจงชินอ๋อง ข้าผิดงั้นหรือ”

“แค่กๆ...”

หนานกงเย่ที่ดื่มน้ำอยู่สำลัก

“เจ้าไม่เคยดื่มชารึอย่างไร” อ๋องตวนไม่พอใจ แค่ดื่มชาก็ยังสำลัก

หนานกงเย่จึงวางถ้วยชาและถามว่า “พี่รอง ท่านไม่คิดจะให้พระชายารองอวิ๋นให้กำเนิดบุตรให้ท่านจริงหรือ”

“...ข้ามีจวินฉูฉู่อยู่แล้ว ไม่ควรจะคิดถึงสตรีอื่นอีก ข้าคิดจะซื่อตรงต่อคนคนเดียวไปจนตาย” เวลานี้น้ำเสียงของอ๋องตวนผ่อนคลายลงมาก เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหนานกงเย่ตรงๆ

หนานกงเย่เองก็ไม่อยากมองอ๋องตวน แต่กลับเกลี้ยกล่อมว่า “ในเมื่อท่านไม่ต้องการให้พระชายารองอวิ๋นให้กำเนิดบุตรให้ท่าน ท่านก็หย่ากับนางเสียดีกว่า แม้ว่าจงชินอ๋องจะไม่ดีก็จริง แต่ท่านดูท่าทางของพระชายารองอวิ๋นสิ ท่านทนได้อย่างไร”

“จงชินอ๋อง? เจ้าไปได้ยินอะไรมาใช่หรือไม่ ช่วงนี้ข้าไม่ได้ยินเรื่องของจงชินอ๋องเลย เจ้า...” ทันใดนั้นอ๋องตวนก็หยุดพูดและลุกขึ้นยืน

“จงชินอ๋องน่าจะไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วไม่ใช่หรือ ฉวนเอ๋อร์มาร้องขอความเมตตาให้แล้ว นางกล้าหาญมิใช่น้อย นางกล้าไปขอให้พวกเจ้าช่วยเรื่องหย่างั้นหรือ”

อ๋องตวนจ้องมองหนานกงเย่ด้วยความเย็นชา

หนานกงเย่ลุกขึ้นยืน “พี่รอง ท่านไม่ชอบพระชายารองอวิ๋นมิใช่หรือ หรือท่านอยากให้พระสนมรองอยู่จนแก่ตายเหมือนพวกแม่นมในวัง

อภิเษกกับท่านแล้วมีชีวิตเสมือนหญิงม่ายน่ะหรือ”

สีหน้าของอ๋องตวนเคร่งขรึมกว่าเดิม “นางอภิเษกกับข้าแล้วก็ต้องเป็นคนของข้า ให้ข้าหย่ากับนางแล้วจะดีต่อนาง นางจะไม่เป็นหญิงม่ายงั้นสิ

ต่อให้หย่าไปแล้ว ใครจะมาแต่งงานด้วย

แต่งงานรับนางเป็นพระชายาเอก? คิดหรือว่านางจะได้รับความรักจากสามี

ใครจะไปรักสตรีที่เคยหย่าร้างมาแล้วลง”

อ๋องตวนโมโหเป็นอย่างมาก

หนานกงเย่ถามกลับ “แล้วถ้ามีล่ะ”

“ถึงมีก็ไม่ได้” อ๋องตวนปัดถ้วยชาทิ้งอย่างโกรธเกรี้ยว อาอวี่ที่ยืนอยู่ข้างนอกเหลือบมองเข้ามาและเห็นถ้วยชาแตกกระจายอยู่เต็มพื้น

หนานกงเย่กล่าวว่า “เช่นนั้นท่านดูพระสนมรองอวิ๋น ไม่ช้าก็เร็วก็คงตายในมือของท่าน”

“ถึงตายก็เป็นคนของข้า มีลูกผู้ดีมีชาติตระกูลในเมืองหลวงคนไหนบ้างที่มีภรรยาแค่คนเดียว ทำไม เจ้าไม่มีอะไรทำเลยมาก้าวก่ายเรื่องของข้างั้นรึ หรือเป็นเพราะข้าพูดถึงการแต่งงานของเจ้ากับมู่เหมียน ทันทีที่ฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมานางคงจะมาเอาคืนข้าละสิ”

หนานกงเย่จนปัญญา “ดูเหมือนท่านโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้ ข้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กับคนรู้ใจ ดื่มกันพันจอกยังว่าน้อย คุยไม่ถูกคอ แค่ครึ่งคำก็มากเกิน พี่รองกลับไปเถิด ข้ายังมีสิ่งอื่นต้องทำอีก

อาอวี่ ส่งแขก!”

หนานกงเย่ก้าวออกไป แต่มีหรือที่อ๋องตวนจะยอม “หนานกงเย่ ข้าจะไม่ยอมไปจนกว่าเจ้าจะคืนฉวนเอ๋อร์มาให้ข้า”

หนานกงเย่เอ่ยโดยไม่หันกลับไปมอง “อาอวี่ ตามคนมาส่งท่านอ๋องตวนกลับไป ถ้าเขาวุ่นวายนักก็ทำให้สลบซะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

อาอวี่รีบไปตามคน จากนั้นคนประมาณสิบคนพร้อมเชือกและอาวุธก็กรูกันมา อ๋องตวนกัดฟันกรอดเพราะรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงต้องออกไปจากจวนอ๋องเย่เท่านั้น

หนานกงเย่ไปที่จู๋อวิ๋นไจ อวิ๋นหลัวฉวนกำลังงุนงงอยู่ในนั้น ใบหน้าเล็กๆ ของนางซีดเผือดไร้สีเลือด

ฉีเฟยอวิ๋นถาม “ท่านไม่ได้อยู่กับใครเลยจริงๆ หรือ”

“ไม่เลย ข้าท้องจริงๆ งั้นหรือ” อวิ๋นหลัวฉวนสับสนเล็กน้อย ฉีเฟยอวิ๋นทำได้แค่นิ่งเงียบ

ท่านแม่ทัพฉีออกไปข้างนอกแล้ว เรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี อวิ๋นจิ่นคอยเฝ้าประตูอยู่ข้างนอก ไม่ยอมให้ใครเข้ามาได้