บทที่ 273 บุรุษที่อยู่ท่ามกลางเหล่าสตรี

“ท่านพ่อ ท่านไม่เสียใจสักนิดเลยหรือ หากบุตรเขยของท่านได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เช่นนั้นก็น่าเกรงขามมากเลยนะเจ้าคะ？”

แม่ทัพฉีหัวเราะเยาะ：“อะไรจะน่าเกรงขามกัน เขาก็ไม่ได้รับเงินเดือนมากไปกว่าพ่อ และเขาไม่ได้รับการปฏิบัติดีเท่าพ่อด้วย สิ่งที่ทำข้างนอกล้วนแต่ทำให้ผู้คนไม่พอใจ หากพ่อเป็นเจ้า พ่อจะบอกเขาว่าไม่ทำแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่แม่ทัพฉีอยู่ครู่หนึ่ง และเข้าใจขึ้นมานิดหน่อย ท่านพ่อของนางเป็นคนฉลาดที่ไม่แสดงตนออกมา

เจ้าของร่างเดิมช่างโชคไม่ดีเสียจริง ท่านพ่อที่ดีเช่นนี้กลับไม่หวงแหน

เช่นนั้นนางจะหวงแหนเอง

ฉีเฟยอวิ๋นพูดคุยกับแม่ทัพฉีอยู่สักพัก และอยู่ทานอาหารเที่ยง แม่ทัพฉีถามว่าหนานกงเย่ไปไหน ในเมื่อเขาถูกถอดออกจากตำแหน่งแล้ว เหตุใดเขาถึงไม่มาเยี่ยมพ่อตา ฉีเฟยอวิ๋นจึงบอกว่าไม่ง่ายเลยที่เขาจะว่างเช่นนี้ หลังจากที่ว่างแล้วเขาจึงไปตกปลา

แม่ทัพฉีรู้สึกขบขัน：“พ่อก็ชอบตกปลา หากพรุ่งนี้เขาจะไปตกปลาอีกก็พาพ่อไปด้วยสิ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าใจ：“ท่านพ่อ ท่านอายุมากแล้ว จะไปเที่ยวเล่นกับเขาทำไมเจ้าคะ สู้หาแม่เลี้ยงมาให้ข้าจะดีกว่า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ทัพฉีก็ไม่พอใจ เขาไม่ไปตกปลาและเดินจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นจึงออกจากจวนแม่ทัพแล้วกลับไป

ระหว่างทางก็ผ่านหน้าประตูจวนอ๋องตวน นางเห็นตงเอ๋อร์ออกมาจากด้านใน และมาหยุดอยู่ตรงหน้า

ตงเอ๋อร์รีบถอนสายบัว：“คารวะพระชายาเย่เพคะ”

“นายของเจ้าล่ะ？” ฉีเฟยอวิ๋นถามอย่างเป็นกันเอง โดยไม่รู้ว่าตงเอ๋อร์เป็นสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ และคิดว่าฉีเฟยอวิ๋นมาหาตงเอ๋อร์ นางจึงลากฉีเฟยอวิ๋นและบอกว่าต้องการให้ ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปนั่งข้างใน ฉีเฟยอวิ๋นถูกลากเข้าไปราวกับเป็นเป็ดไล่ทุ่ง ในขณะที่ถูกตงเอ๋อร์ลากไปนางก็บอกให้ตงเอ๋อร์ปล่อยมือ

ลี่ว์หลิ่วตามไปด้วยความกังวลใจ

“แม่นางตงเอ๋อร์ เจ้าใจเย็น ๆ พระชายาของข้าทรงตั้งครรภ์อยู่” ลี่ว์หลิ่วขวางตงเอ๋อร์ไว้ ตงเอ๋อร์จึงปล่อยมือ

ลี่ว์หลิ่วรีบกล่าวว่า：“พระชายาทรงตั้งครรภ์อยู่ แค่ตามเจ้าไปก็พอ เจ้าไม่ต้องฉุดกระชากลากถู！”

ลี่ว์หลิ่วกล่าวอย่างโกรธเคือง ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกชื่นชม

ตงเอ๋อร์ก็ไม่แปลกใจ จวิ้นจู่ของนางก็ตั้งครรภ์ และไม่ทำอะไรเช่นนี้

“ข้าไม่ดึงแล้วก็ได้ เช่นนั้นเราไปกันเถอะ” ตงเอ๋อร์มองดูฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปราวกับว่ากำลังมองนักโทษ

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูกและเดินเข้าไป

เมื่อมาถึงข้างใน ฉีเฟยอวิ๋นก็ถูกพาไปที่เรือนเซี่ยวเฟิง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉีเฟยอวิ๋นมาที่นี่ นางรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี

มีทหารหญิงสองคนสวมชุดทหารยืนอยู่ที่หน้าประตู และอายุยังน้อย น่าจะอายุประมาณสิบห้าสิบหก ในมือของพวกนางถือหอก และเมื่อเห็นตงเอ๋อร์ก็รีบทำความเคารพ：“ทหารตง”

“อืม นี่คือพระชายาเย่” ตงเอ๋อร์แนะนำ

เมื่อทหารหญิงทั้งสองได้ยินว่านี่คือพระชายาเย่ ดวงตาของพวกนางก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และรีบคำนับด้วยความเคารพ：“ผู้น้อยคารวะพระชายาเย่”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงและไม่ตอบสนองอยู่นาน

ทั้งสองจึงพูดให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น：“ผู้น้อยชื่นชมชื่อชื่อเสียงของพระชายาเย่มานานแล้ว วันนี้โชคดีที่ได้พบ ช่างเป็นโชคดีของข้าจริง ๆ ”

“พวกเจ้าไม่ต้องทำเช่นนี้ ทำเช่นนี้ข้าจะเข้าไปข้างในได้ยาก” ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปด้วยความเขินอาย

จากนั้นตงเอ๋อร์ก็เชิญให้อาอวี่และคนอื่น ๆ เข้ามา ลี่ว์หลิ่วเพิ่งจะรู้ว่าผู้คนในจวนจั๋วกงนั้นมีห้าวหาญมาก อยู่ในจวนอ๋องตวนก็มีทหารของตนเอง

ในเรือนมีผู้คนมากมาย ฉีเฟยอวิ๋นพบว่าจวนกั๋วกงมีแข็งแกร่งมาก พวกนางแออัดมากเกินไป

รวม ๆ แล้วมีคนมากกว่ายี่สิบคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ในเรือน และแต่ละคนก็ยุ่งอยู่กับเรื่องของตนเอง

ตงเอ๋อร์ตะโกน：“พระชายาเย่เสด็จมาแล้ว”