บทที่ 274 ขอร้องให้ช่วยรักษาโรค

“พระชายาเย่ เชิญเสด็จเพคะ จวิ้นจู่อยู่ด้านใน”

ตงเอ๋อร์เชิญฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปด้านใน ราวกับกลัวว่าฉีเฟยอวิ๋นจะหนี

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไป ราวกับว่าเข้าไปท่ามกลางผู้ชายที่จ้องมองมาที่นาง

เมื่อเข้าไปด้านในแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเดินไปหาอวิ๋นหลัวฉวน

อวิ๋นหลัวฉวนกำลังแต่งตัว นางนอนตื่นสาย นางง่วงมากและกินเยอะ

เมื่อแม่นมเว่ยเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็รีบคำนับ：“พระชายาเย่”

“แม่นมเว่ยไม่ต้องมากพิธี”

“ท่านพี่เสียนเฟย” อวิ๋นหลัวฉวนเหมือนนกนางแอ่นที่แทบรอไม่ไหวที่จะบินไปมาหาฉีเฟยอวิ๋นอย่างมีความสุข

“เจ้าช้าลงหน่อย ข้าจะนั่งสักเดี๋ยว เจ้าจัดการตนเองให้เรียบร้อยเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นอยากจะรีบออกไป และไม่อยากอยู่ต่อ

อวิ๋นหลัวฉวนรีบแต่งตัวและเดินไปหาฉีเฟยอวิ๋น นางนั่งลงและถามว่า：“เหตุใดท่านพี่เสียนเฟยถึงมีเวลามาหาข้าได้？”

“ข้ากลับไปทานอาหารที่บ้านท่านพ่อแล้วผ่านมา จึงเข้ามาดูหน่อย อีกเดี๋ยวข้ายังมีเรื่องที่ต้องรีบไปทำ” ฉีเฟยอวิ๋นพูดดักไว้ก่อนว่านางไม่สามารถอยู่ได้นานนัก

อวิ๋นหลัวฉวนไม่เห็นด้วย：“แม่นมเว่ย พวกเราจะกินหม้อไฟ ข้าขอเชิญท่านพี่เสียนเฟยอยู่กินด้วยกันก่อน”

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นได้ยินคำว่าหม้อไฟ นางก็ตระหนักได้ว่าที่นี่ก็มีหม้อไฟด้วย

“ข้าคงจะกินหม้อไฟด้วยไม่ได้ กว่าจะกินเสร็จคงต้องใช้เวลา ไม่ต้องห่วงข้า ข้ายังมีเรื่องต้องไปทำ” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและกำลังจะจากไป แต่อวิ๋นหลัวฉวนก็รั้งฉีเฟยอวิ๋นไว้ นางมีเรื่องจะขอร้องฉีเฟยอวิ๋น

“ท่านพี่เสียนเฟย ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้อง” อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นและยกมือขึ้นพนมไว้บนหัว

ฉีเฟยอวิ๋นดูหวาดกลัวเล็กน้อย ในสถานที่แห่งนี้มีมารยาทมากมาย มารยาทแต่ละอย่างก็เหมือนกัน แต่นี่เป็นมารยาทที่ยิ่งใหญ่ในยุคปัจจุบัน และการยกมือขึ้นพนมเหนือหัวเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ท่านพี่เสียนเฟยโปรดช่วยข้าด้วย”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นตกใจ

“มีอะไรเจ้าก็ว่ามาเถอะ ไม่ต้องทำเช่นนี้” ฉีเฟยอวิ๋นดึงแขนเสื้อของอวิ๋นหลัวฉวน และอวิ๋นหลัวฉวนก็นั่งลง

“แม่นมเว่ย พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะพูดคุยกับท่านพี่เสียนเฟยสักสองสามคำ”

แม่นมเว่ยพยักหน้าและพาผู้คนออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นรอให้คนออกไป จากนั้นนางก็ถาม：“เจ้าว่ามาเถอะ”

“ท่านพี่เสียนเฟย ข้าอยากให้ท่านช่วยตรวจดูอาการมดลูกเย็นของพระชายาตวน ได้หรือไม่เพคะ？” เมื่ออวิ๋นหลัวฉวนกล่าวเช่นนั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกประหลาดใจ

“เหตุใดเจ้าถึงต้องการให้ข้าช่วยนาง” ฉีเฟยอวิ๋นไม่เข้าใจ

อวิ๋นหลัวฉวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง：“ก่อนหน้านี้ตอนที่ท่านอยู่ข้างนอก ข้าอาเจียนอย่างรุนแรง เป็นพระชายาตวนที่ช่วยข้าไว้ ข้าไม่รู้จักบุญคุณก็จะเป็นคนเนรคุณ

ตอนที่ข้าอาเจียนอย่างรุนแรง ข้าทรมานมากจริง ๆ เป็นนางที่ช่วยข้าไว้ มิเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ข้าจะเป็นอย่างไร "

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าควรจะเมตตาอวิ๋นหลัวฉวน หรือว่าเป็นกังวลเรื่องความคิของนาง

“นางช่วยเจ้า นางย่อมมีจุดประสงค์ของนาง เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าหากใครมีบุตรก่อนก็จะได้เป็นพระชายาตวน？”

“ข้าจำได้ แต่ข้าไม่ได้อยากเป็นพระชายาตวน ประการแรกคือท่านอ๋องตวนไม่ได้ชอบข้า ประการที่สองคือการเป็นพระชายานั้นเหนื่อยเกินไป และวันข้างหน้าก็จะมีนางสนมมากมายเข้ามา ข้าไม่ยอมที่จะยิ้มต้อนรับพวกนาง กล่าวอีกนัยหนึ่งได้ว่ามาเพื่อชิงบุรุษ ข้าไม่ได้สมองกลวงถึงจะได้ยอมรับพวกนาง？

แต่จะว่าไปแล้วหากข้าไม่ใช่พระชายาตวน แต่เป็นเพียงแค่พระชายารอง อย่างมากข้าก็อยู่ที่เรือนเซี่ยวเฟิงและไม่ออกไปไหน หากไม่เห็นก็ไม่วุ่นวายใจ

มีเด็กคนนี้อยู่ ข้าจะสอนศิลปะการต่อสู้ให้เขา ให้เขาปกป้องฝ่าบาทและจงรักภักดีต่อต้าเหลียง ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องดีหรือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้าในทันที：“เป็นเรื่องที่ดีมาก”

นางอดไม่ได้ที่จะถามตัวเองในใจว่าเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ดูจิตใจที่มุ่งมั่นของผู้อื่นสิ เหตุใดจวินฉูฉู่จึงไม่มี？

ช่างเถอะ ลองช่วยดูสักครั้ง