บทที่ 280 เข้าร่วมการชุมนุมและพบมู่เหมียน

พระมเหสีหวายืนมองอ๋องตวนอยู่ที่หน้าตำหนักหวาหยาง หลังจากที่ได้ยินแม่นมกราบทูลแล้วก็ตรัสอย่างจนปัญญาว่า：“เด็กคนนี้ซื่อสัตย์ภักดีมาตั้งแต่เด็ก เพื่อจวินฉูฉู่แล้วจึงยอมทำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาชอบมากจริง ๆ แต่ข้าก็ไม่สามารถทนดูเขาตายในมือของจวินฉูฉู่ได้”

“นายท่าน เช่นนั้นตอนนี้？”

“ช่างเถอะ เจ้าไปบอกอ๋องตวนว่าข้าจะให้โอกาสอีกครั้ง ให้ท่านราชครูจวินอบรมให้ดีแล้วค่อยส่งกลับมา ส่วนตำแหน่งพระชายาของพระชายาตวนก็ให้ดูจากการกระทำของนางในช่วงนี้ จวนกั๋วกงเข้าใจและมีเหตุผล คงจะยังไม่รีบร้อนในช่วงนี้ แล้วข้าจะอธิบายกับผู้อาวุโสของจวนกั๋วกงเอง”

“แล้วพระชายารองอวิ๋นล่ะเพคะ？”

“ให้นางพักอยู่ที่จวนกั๋วกงชั่วคราวก่อน แล้วค่อยวางแผนกันในภายหลัง”

……

เมื่อจวินฉูฉู่ได้รับคำสั่งจากพระมเหสีหวาแล้ว นางก็โล่งใจ นี่เป็นไปตามที่นางคาดการณ์ไว้จริง ๆ แต่คราวนี้ฉีเฟยอวิ๋นเกือบจะแท้ง นางถูกสงสัยและยังมีความผิดอยู่ การลงโทษเช่นนี้ สำหรับนางแล้วถือว่าเบามาก

“หม่อมฉันขอบพระทัยเสด็จแม่ที่ทรงเมตตาเพคะ” จวินฉูฉู่ลุกขึ้นและขอบคุณ

แม่นมเหลือบมองจวินฉูฉู่และกล่าวว่า：“พระชายาตวนรักษาตัวด้วยเพคะ”

จากนั้นแม่นมก็จากไป ฮูหยินรองของตระกูลจวินมองไปที่แม่นมเแล้วพยักหน้า แม่นมถอนสายบัว：“บ่าวไปก่อนนะเพคะ”

“ท่านแม่ช้าก่อน ช่วยกราบทูลพระมเหสีหวาด้วยว่าาตระกูลจวินจะอบรมให้ดี”

“ได้เจ้าค่ะ”

หลังจากที่แม่นมจากไป ฮูหยินรองของตระกูลจวินก็เหลือบมองไปที่จวินฉูฉู่ และกล่าวอย่างเฉยเมยว่า：“พาตัวนางไปแล้วนางคุกเข่าลง เมื่อใดที่ได้สติแล้วเมื่อนั้นค่อยลุกขึ้น”

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นได้ยินเรื่องของจวินฉูฉู่แล้ว นางก็ตกตะลึงอยู่นานก่อนที่จะตอบสนอง และคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้：“คิดว่าจวินฉูฉู่จะสูญเสียตำแหน่งพระชายาไปแล้วเสียอีก”

มนตอนนี้หนานกงเย่กำลังอ่านหนังสืออยู่ ด้านหลังของเขาเป็นเก้าอี้ไท่ซือ เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉีเฟยอวิ๋น แล้ววางหนังสือในมือลง

“สูญเสียตำแหน่งพระชายาตวน เกรงว่าจะต้องมีการนองเลือด แต่นางเฉลียวฉลาด นางไม่น่าจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

พระมเหสีหวามองไปที่ใบหน้าของพระชายารองอวิ๋น และระงับเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว โดยหวังว่าจะไม่มีอะไรขึ้นกับเด็ก”

ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจ：“หมายความว่าอย่างไร？”

“ตำแหน่งพระชายาเป็นเรื่องเล็กน้อย นางมีเจตนาที่จะฆ่านั้นเป็นความจริง ตามความเข้าใจของข้า นางจะไม่ต้องกล้ำกลืนอย่างแน่นอน หากนางมีความมั่นคงของจวินเซียวเซียว นางก็คงไม่เป็นอย่างทุกวันนี้

ดังนั้นตำแหน่งพระชายานี้ นางจะต้องทำทุกวิถีทางอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นบุตรของพระชายารองอวิ๋นจะอยู่อย่างไร”

เมื่อพูดถึงจวินเซียวเซียว ฉีเฟยอวิ๋นก็พยักหน้า：“จวินเซียวเซียวสงบนิ่งมากกว่าจวินฉูฉู่ หลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ นางเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ไร้ที่พึ่งพิงในวัง”

“คิดไม่ออกก็มองไม่เห็น เพียงแต่นางเข้าใจดีว่าตระกูลจวินไม่ได้คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังนาง หากนางต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป นางก็ทำได้เพียงใช้ความฉลาดให้เหมาะสม”

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า：“เจ้ารู้เรื่องราวมากมาย เช่นนั้นเจ้ารู้เรื่องของจวินเซียวเซียวมากน้อยเพียงใด？ตอนที่ซู่จิ่นตาย ป้าซีก็พูดเรื่องของนางออกไป เป็นความจริงอย่างที่ป้าซีพูดหรือไม่ว่าซู่จิ่นชอบเฉินอวิ๋นเจี๋ย？”

หนานกงเย่กำมือและเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟยอวิ๋น：“อวิ๋นอวิ๋น เจ้าต้องการจะพูดอะไร？”

“ท่านอ๋องต้องเก็บคำให้การไว้อย่างแน่นอน แต่เรื่องของซู่จิ่นยังไม่ได้ไต่สวนอย่างละเอียด ในท้ายที่สุดนางก็กลายเป็นคนร้ายที่ถูกไต่สวน แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากถามมาโดยตลอด ซู่จิ่นถูกป้าซีข่มขู่จริงหรือไม่？

จากสิ่งที่ข้ารู้เกี่ยวกับป้าซีและซู่จิ่น หากความจริงเป็นเช่นนั้น ซู่จิ่นไม่มีทางที่จะขอร้องป้าซีและพูดเช่นนั้น

เบื้องหลังนั้น ป้าซีกำลังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่”

มุมปากของหนานกงเย่ยกขึ้น：“อวิ๋นอวิ๋นพูดต่อสิ”

“หากข้าเดาไม่ผิด ซู่จิ่นเป็นผู้ที่ทำร้ายจวินเซียวเซียว เพราะพวกนางเป็นนายกับบ่าวที่ชอบคนคนเดียวกัน และเป็นเพราะความอิจฉาริษยาที่ก่อให้เกิดหายนะ

เมื่อซู่จิ่นนึกเสียใจต่อสิ่งที่ได้กระทำลงไปก็สายไปเสียแล้ว ล้วนเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของนางที่ทำร้ายคนทั้งครอบครัว ใช่หรือไม่？”