บทที่ 281 เพื่อนของมู่เหมียน

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เฉินอวิ๋นเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า：“เป็นเพราะเรื่องที่จวิ้นจู่ได้รับเลือกให้เป็นพระชายารอง ท่านป่วยมาหนึ่งเดือนแล้ว เหตุใดถึงได้หายดีอย่างรวดเร็ว”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน：“ข้าไม่ได้ป่วยเพราะเรื่องที่จวิ้นจู่ได้รับเลือกให้เป็นพระชายารอง และคุณหนูเฉินก็ได้รับเลือกให้เป็นพระชายารอง เช่นเดียวกันกับจวิ้นจู่ หรือว่าคุณหนูเฉินไม่รู้？”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง มู่เหมียนหันกลับมา：“ท่านว่าอย่างไรนะ？”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เฉินอวิ๋นเอ๋อร์และไม่พูดอะไร มู่เหมียนจวิ้นจู่เหลือบมองเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ แม้ว่านางจะไม่ได้ถามต่อ แต่แววตาของนางก็เฉียบคม ราวกับว่านางไม่พอใจเรื่องที่เฉินอวิ๋นเอ๋อร์จะแต่งงานกับคนคนเดียวกัน

และหันหลังเดินจากไปด้วยความไม่พอใจ เฉินอวิ๋นเอ๋อร์กำลังจะตามไป แต่ก็ถูกมู่เหมียนดุเสียงดังว่า：“ไม่ต้องตามข้ามา”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์หยุดชะงัก ในตอนนี้ตระกูลเฉินกำลังตกอยู่ในอันตราย และอาจจะไม่สามารถรักษาจวนเสนาบดีไว้ได้ นางจึงไม่กล้าที่จะตามไป

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่ามู่เหมียนจวิ้นจู่ไปที่ด้านหน้า นางก็เดินตามหลังไป

มู่เหมียนจวิ้นจู่เดินไปยังที่ที่มีคนน้อย และหยุดมองดูคนเหล่านั้นเพียงลำพัง

เมื่อเห็นว่าเข้ากับคนเหล่านั้นไม่ได้ มีคนผู้หนึ่งเดินมาหามู่เหมียนจวิ้นจู่และพูดคุยกับนาง เพียงแต่พูดคุยกันไปมาแล้วคนผู้นั้นก็ร้องไห้！

ไม่รู้ว่ามู่เหมียนจวิ้นจู่ได้ยินอะไร นางถูกผู้หญิงคนนั้นรั้งไว้และบอกว่าไม่ให้ไป จากนั้นก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

จะว่าไปแล้วมู่เหมียนจวิ้นจู่ก็ไม่ใช่คนที่อารมณ์ดี นางโกรธจนสีหน้าเปลี่ยน ละบอกว่าอยากจะไปหาอะไรสักอย่าง แต่ก็ยังถูกรั้งไว้

ในที่สุดก็เห็นผู้หญิงคนนั้นรีบจากไป

หลังจากที่เห็นว่าคนไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินเข้าไป ในเวลานี่มู่เหมียนตาแดงก่ำและจ้องไปยังที่ที่อยู่ตรงหน้า

ฉีเฟยอวิ๋นมาถึงด้านข้างของมู่เหมียนและมองตามสายตาของนางไป ผู้หญิงคนเมื่อครู่เดินผู้ชายคนหนึ่งไปอย่างเชื่อฟัง ผู้ชายคนนั้นแต่งกายเหมือนคนราชนิกุล

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า：“เพื่อนของเจ้าหรือ？”

มู่เหมียนจวิ้นจู่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและพูดอย่างเย็นชาว่า：“ท่านไม่ต้องมายุ่ง”

“เจ้าไม่ต้องการให้ข้ายุ่งก็ไม่เป็นไร แต่ข้าเห็นสีหน้าเพื่อนของเจ้าและมือที่เขียวช้ำของนาง มันต้องมีอะไรผิดปกติอย่างแน่นอน？”

“……ท่านรู้อะไร？” มู่เหมียนจวิ้นจู่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอาอวี่：“เจ้ารู้จักหรือไม่？”

อาอวี่ไตร่ตรองอย่างละเอียด：“รู้จักพ่ะย่ะค่ะ เขาคือท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นของจวนอ๋องหก เขาเป็นลูกภรรยาเอก จัดเรียงตามความอาวุโสแล้วอยู่ลำดับที่สี่พ่ะย่ะค่ะ”

“อืม” ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองมู่เหมียนจวิ้นจู่：“อะไรที่ควรรู้ก็ต้องรู้ ตามหลักแล้วเจ้าควรจะเรียกข้าว่าพี่สะใภ้ แม้ว่าเจ้ากับข้าจะเคยประลองฝีมือกัน แต่เมื่อเทียบกับที่นี่ สิ่งเหล่านั้นก็เป็นเพียงการประจบประแจงผู้คน พวกเราดีกว่าพวกนางและราคาก็สมจริง

มีบางเรื่องที่ผู้อื่นรู้แล้วจะต้องหัวเราะเยาะเจ้า ข้ารู้และจะช่วยเจ้า”

มู่เหมียนจวิ้นจู่ยิ้มเยาะและไม่พูดอะไร

แต่ในเวลานี้ผู้หญิงคนที่พบกับนางยืนไม่อยู่และล้มลงไปที่พื้น คนรอบ ๆ ต่างก็หลบหลีก ใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้นบวมแดง และปีนขึ้นมาจากพื้น แต่ผู้ชายคนนั้นที่นางเดินตามไป หลับมองอย่างไม่แยแสและหันหลังเดินตามผู้หญิงอีกคนไป

ดูเหมือนผู้หญิงคนก่อนจะถูกทำร้าย แต่คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก

มู่เหมียนจวิ้นจู่อยากจะไปที่นั่น และในที่สุดก็ทนไม่ไหว

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า：“พ่อของท่านบอกท่านใช่หรือไม่？อย่ามายุ่งเรื่องของตระกูลจงชิน ”

มู่เหมียนจวิ้นจู่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นและไม่พูดอะไร ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปช่วยพยุงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา และก้มลงไปปัดฝุ่นออกจากร่างกายของนาง

ผู้หญิงคนนั้นขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมาก

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและเห็นท่าทางที่เจ็บปวดของนาง จากนั้นก็คุกเข่าลงและมองไปที่เท้าของนาง เท้าของนางเคล็ดจริง ๆ ด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นยืนและพยุงนางไปนั่งลง และบีบเท้าของนางด้วยตนเอง และบอกให้อาอวี่นำยามา จากนั้นก็พันแผลให้นางแล้วลุกขึ้น

ผู้หญิงคนนั้นรีบขอบคุณ：“ขอบคุณท่านที่ช่วยข้า ข้าเป็นพระชายาของท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้น ท่านเรียกข้าว่าพระชายาเซี่ยวก็ได้ ไม่ทราบว่าผู้มีพระคุณคือ？”

“ไม่เป็นไร ข้าชื่อฉีเฟยอวิ๋น เป็นพระชายาของท่านอ๋องเย่ และเป็นพี่สะใภ้ของเพื่อนเจ้า เป็นเพื่อนของเจ้าที่บอกให้ข้ามา”