บทที่ 282 ร่างกายของนางเต็มไปด้วยกลิ่นยาพิษ

ในแววตาของนางดูราวกับได้รับการปล่อยวาง นางกำลังรอ รอที่จะได้พบเจอกับมู่เหมียน แต่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร นางไม่ได้พบเจอเช่นเดียวกับตอนนี้ที่ได้พบเจอ

นางสามารถจากไปอย่างสงบสุขแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อยจึงกล่าวว่า "อีกไม่นานมู่เหมียนจะต้องแต่งงานแล้ว"

แววตาที่สงบนิ่งของพระชายาเซี่ยวแต่เดิมนั้นสั่นเทา นางมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและกล่าวว่า "เจ้าพูดอะไรนะ?"

เพื่อให้พระชายาเซี่ยวยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกตื่นตระหนก "อีกไม่นานนางจะแต่งงานแล้ว วันนี้ที่มาที่นี่ก็เพื่อต้องการพูดเรื่องนี้กับเจ้า"

พระชายาเซี่ยวรู้สึกกลับตัวไม่ได้ แต่นางยังถามต่อ "แต่งงานกับใครหรือ?"

พระชายาเซี่ยวหลับตาลงและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาว่าเรื่องจะแต่งงานกับท่านอ๋องเย่ และเป็นพระชายารอง หรือว่าเป็นท่านอ๋องเย่หรือ?"

"ไม่ใช่ แต่เป็นท่านอ๋องตวน"

"......" พระชายาเซี่ยวมือสั่นและสีหน้าก็เปลี่ยนไป

ฉีเฟยอวิ๋นดูออกว่าพระชายาเซี่ยวกลัวที่มู่เหมียนจะแต่งงานกับท่านอ๋องตวน นางจึงกล่าวต่ออีกว่า "อันที่จริงก็ไม่มีอะไร ถึงแม้ว่าท่านอ๋องตวนจะมีพระชายารองแล้ว แต่ข้ารู้จักกับอวิ๋นหลัวฉวน ก็พอจะพูดคุยกันถูกคอดี และเข้ากันได้ง่าย หากแต่งงานกับท่านอ๋องตวน นางก็จะเป็นพระชายารอง วันข้างหน้าก็ยังพอมีหนทางร่ำรวยมีชื่อเสียงได้"

"พระชายาเย่ เจ้าพูดเช่นนี้จริงใจหรือไม่?" พระชายาเซี่ยวถามฉีเฟยอวิ๋น ดวงตาของนางสงบนิ่งและยังคงเย็นชาในเวลานี้

ในทางตรงกันข้าม ฉีเฟยอวิ๋นกลับรู้สึกประหลาดใจมากขึ้น เป็นเพราะอะไรที่ทำให้ผู้หญิงฉลากคนหนึ่งต้องมาอยากตาย

"ข้าจริงใจอย่างแน่นอน หรือว่าท่านอ๋องตวนไม่ดีงั้นหรือ? แต่ให้เจ้าไม่เคยเห็นท่านอ๋องตวนและไม่เคยอยู่กับท่านอ๋องตวน แต่ก็ควรจะรู้ว่าท่านอ๋องตวนเป็นคนเช่นไร คนภายนอกต่างก็ร่ำลือว่าท่านอ๋องตวนเป็นคนดีซื่อสัตย์ หรือว่าแต่งงานกับท่านอ๋องตวนไม่ดีงั้นหรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างจริงจัง

พระชายาเซี่ยวกลับรู้สึกหัวเราะขึ้นมา "เจ้าพูดถึงแต่ท่านอ๋องตวน แต่เจ้าไม่พูดถึงพระชายาตวน เจ้าพูดถูกที่พระชายารองอวิ๋นนั้นเข้ากับคนอื่นง่าย แต่เรื่องที่คนภายนอกร่ำลือกัน เจ้าบอกกับข้ามามากน้อยแค่ไหนกัน พระชายาตวนยังปล่อยให้พระชายารองอวิ๋นอยู่อย่างอดอยาก นางจะยอมปล่อยมู่เหมียนงั้นหรือ?

พระชายารองอวิ๋นกำลังตั้งครรภ์และอาศัยอยู่ที่จวนกั๋วกงไม่กล้ากลับไป หากมู่เหมียนแต่งงานกับท่านอ๋องตวน นางจะมีวันเวลาดีๆ ได้อย่างไรกัน?

พระชายาตวนก่อขึ้นตั้งมากมายแต่ก็ยังหลุดพ้นไปได้ และความลับของนางนั้นช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่า มู่เหมียนเป็นคนจริงใจตรงไปตรงมาคนหนึ่ง จะไปเป็นคู่ต่อสู้ของนางได้อย่างไร"

"ทำไมเจ้าถึงไม่เชื่อว่าแต่งงานกับท่านอ๋องตวนแล้วจะดีล่ะ?"

"เชื่อไม่ได้ และก็ไม่อยากจะเชื่อ"

พระชายาเซี่ยวเบือนหน้าหลบสายตา มองไปที่มู่เหมียนและจู่ๆ ก็สงบลงและถาม "นี่คือเรื่องจริงหรือ หรือว่าพระชายาเย่พูดเพื่อโกหกข้า ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินจวิ้นอ๋องเคยพูดเรื่องนี้เลย?"

"จวิ้นอ๋องไม่พูด นั่นเป็นเพราะเขาก็ไม่รู้ คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่มากนัก แต่ท่านอ๋องเย่รู้และท่านอ๋องตวนก็รู้

และขณะนี้ก็รอเพียงมู่เหมียนตอบตกลง และพอดีว่าข้าก็มาพูดเกลี้ยกล่อม"

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างมั่นใจ อย่าพูดถึงพระชายาเซี่ยวเลย เธอเองก็ยังเชื่อและในขณะนี้ก็รู้สึกเป็นกังวลว่าสุดท้ายแล้วเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร

สีหน้าของพระชายาเซี่ยวยิ่งดูไม่ดีนัก แต่หลังจากนั้นพระชายาเซี่ยวก็สงบนิ่งมากขึ้น

"พระชายาเย่พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน เจ้าพูดเช่นนี้อย่างไรข้าก็ไม่เชื่อ"

ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สนใจมากนัก "ข้าเพียงแค่พลั้งปากเผลอพูดออกไปเท่านั้น ส่วนเรื่องเจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อข้านั่นไม่สำคัญ"

และขณะนี้ผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังไปที่อื่น และมีคนจำนวนหนึ่งกำลังจากที่นี่ไปเพื่อไปที่อื่น

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ดีว่ายังมีส่วนสำคัญของการชุมนุม ทุกคนมารวมตัวกัน มีการกินดื่ม ท่องบทกวี มีการชุมนุมกันเพื่อแต่งบทกลอน เขียนพู่กันและฝนหมึก

ในขณะนี้มีคนจำนวนมากกำลังมองไปที่แห่งหนึ่ง มีเพียงน้อยนิดเท่านั้นที่จากไป

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะขึ้นมา "คนที่เจ้าพูดถึงไม่ได้มา"

พระชายาเซี่ยวกล่าว "คงใกล้แล้วล่ะ"

"เช่นนั้นข้าก็ไม่รีบร้อนและจะรออยู่ที่นี่"

พระชายาเซี่ยวเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น "ทำไมพระชายาเย่ถึงชอบช่วยเหลือผู้คนเช่นนี้?"