บทที่ 283 เธอต้องการฆ่าคน

ทั้งสองพูดคุยกันไปตลอดทาง เป็นครั้งแรกที่ฉีเฟยอวิ๋นได้พบเจอผู้หญิงแบบนี้ เธอสามารถเข้ากับคนคนนี้ได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งอื่นใด

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ยอมทำอะไรเพื่อคนคนเดียว แต่กับไป๋ซู่ซู่นั้นกลับไม่ใช่

เมื่อลงมาจากรถม้าไป๋ซู่ซู่ยังคงต้องการให้ประคอง ฉีเฟยอวิ๋นลงรถม้าไปก่อน และอาอวี่ยังบอกให้เธอระมัดระวัง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าควรต้องระมัดระวัง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงไป๋ซู่ซู่

ไป๋ซู่ซู่จับข้อมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้แน่นขณะเดินลงจากรถม้า ทั้งสองคนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงและไป๋ซู่ซู่ก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน

ทั้งสองมองหน้ากัน ไป๋ซู่ซู่ถาม "เจ้าตั้งครรภ์หรือไม่?"

"เจ้าถูกวางยาพิษหรือ?"

การแสดงออกของทั้งสองต่าก็น่าประหลาดใจ อาอวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกตกใจ พวกนางทั้งสองต่างก็เก่งกาจ

ฉีเฟยอวิ๋นประคองไป๋ซู่ซู่ลงจากรถม้า ครั้งนี้ถึงแม้ว่าขาของไป๋ซู่ซู่จะเดินไม่สะดวกนัก แต่ก็ไม่กล้าให้ฉีเฟยอวิ๋นประคองต่อไป แต่กลับจับรถม้าแล้วประคองตัวเองไว้ เพราะเกรงว่าจะทำให้ฉีเฟยอวิ๋นได้รับอันตรายหรือบาดเจ็บ

แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ปล่อยโอกาสผ่านไป เธอกุมมือของไป๋ซู่ซู่และทำการตรวจจับชีพจร เธอต้องการรู้ว่าไป๋ซู่ซู่ถูกยาพิษประเภทไหนเข้าไป

ต้องมีพิษอย่างแน่นอน แต่ฉีเฟยอวิ๋นตรวจสอบไม่พบว่าเป็นพิษแบบไหน รู้เพียงว่าพิษได้เข้าสู่หัวใจแล้ว และไม่สามารถยับยั้งได้

"เจ้าถูกวางยาพิษได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าเป็นถึงทายาทผู้สืบทอดของตระกูลหมอเทวดา ไม่ควรเป็นเช่นนี้สิ?" ฉีเฟยอวิ๋นนึกไม่ถึงเลยว่าไป๋ซู่ซู่จะเกิดมาน่าสงสารเช่นนี้ เป็นเพราะนางถูกวางยาพิษ แต่ไม่ใช่เพราะเป็นสามีที่ไร้จิตสำนึกของนาง

ไป๋ซู่ซู่จับข้อมือของฉีเฟยอวิ๋นแล้วทำการตรวจชีพจร แต่นางแอบเหม่อลอยเล็กน้อย "เจ้าไม่ได้มีลูกเพียงแค่หนึ่งคนหรือ?"

"อะไรนะ?"

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง "เจ้าว่าอย่างไรนะ?"

ไป๋ซู่ซู่ยิ้มอย่างมีความสุข "และเจ้าก็ไม่ได้เพียงเพียงแค่สองคน"

"ว่าอย่างไรนะ?

ครั้งนี้ฉีเฟยอวิ๋นชักเริ่มไม่กล้าที่จะเชื่อ

ต่อให้เธอไม่อาจแน่ใจได้ว่าเป็นเด็กผู้หญิงหรือเป็นเด็กผู้ชาย และเด็กน้อยก็มีขนาดเล็กเล็กน้อย แต่หนึ่งคนหรือสองคน หรือมีมากกว่านั้น ทำไมเธอจะไม่รู้?

การตรวจจับชีพจรของเธอนั้นมีความแม่นยำมาโดยตลอด เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ว่ามีกี่คน

อีกทั้งหากไม่ใช่หนึ่งคน ไม่ใช่สองคน เป็นไปได้หรือว่าจะมีสามคนสี่คน?

เช่นนั้นคงเป็นแม่หมูไปเสียแล้ว?

แต่เมื่อเทียบกับการตั้งครรภ์กี่คนนั้น ฉีเฟยอวิ๋นกลับยิ่งเป็นห่วงพิษในร่างกายของไป๋ซู่ซู่

"เจ้าบอกข้ามาว่าใครเป็นคนวางยาพิษเจ้า เจ้ารู้ว่าไม่ว่าเป็นพิษอะไร ข้าจะช่วยเจ้าขับพิษออกมาได้อย่างแน่นอน"

ไป๋ซู่ซู่ส่ายหน้า "ไม่จำเป็นหรอก ก่อนหน้าที่จะได้พบเจอกับมู่เหมียน ข้าก็อยากจะมีชีวิตอยู่นานๆ ไม่ได้เป็นเพราะร่างกายที่ไร้ประโยชน์ของข้า แต่เพื่อที่จะได้พบเจอกับมู่เหมียน และขอโทษนาง บอกกับนางว่าข้าขอโทษ

แต่เมื่อได้พบหน้า ข้ากลับรู้สึกว่า แค่คำว่าขอโทษก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหาอะไรได้

ไม่เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ รอให้ข้าตายไป และให้นางโกรธเกลียดข้าไปแบบนี้ก็ดีแล้ว"

"เจ้าพูดจาเหลวไหล หากเจ้าตายมู่เหมียนจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน เจ้าดูว่าปกติแล้วนางเป็นคนรักสันโดษและเย่อหยิ่ง เหมาะกับคนที่ช่างเอาอกเอาใจ แต่หากเจ้าตายไป นางคงอดไม่ได้และอาจไปหาท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้น ถึงตอนนั้นแล้วปัญหาอาจตกไปที่พ่อแม่ของนางจะทำอย่างไร?

เจ้าตายไปเจ้าจะตายตาหลับหรือ?"

"ตายตาหลับหรือไม่ ไม่สำคัญ มู่เหมียนพูดถูกว่าท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นไม่ใช่คนดี เขาโกหกข้า เขาทำร้ายข้า เขาไม่เคยจริงใจต่อข้าเลย แต่ตอนแรกที่มู่เหมียนพูดกับข้าเช่นนี้ ข้ากลับไม่ฟังที่นางพูด และตอนที่นางจากไปก็ได้นึกถึงข้า ข้ารู้แต่ข้ากลับไม่ได้ไปส่งนาง

เป็นความผิดของข้า ข้าไม่อาจมีหน้าใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว"

ไป๋ซู่ซู่พูดถึงเรื่องสะเทือนจิตใจจึงทำให้มีน้ำตาไหลออกมา