บทที่ 284 ตั้งครรภ์เป็นโขยง

ระหว่างเดินทางกลับฉีเฟยอวิ๋นนึกเรื่องของไป๋ซู่ซู่ตลอดการเดินทางเลย อาอวี่ก็รู้สึกได้ว่าวันนี้พระชายาโกรธมาก

เมื่อก่อนเวลาที่โกรธ ก็ไม่เคยเห็นเธอไม่เอ่ยปากเลย

รถม้าเดินทางมาถึง ฉีเฟยอวิ๋นลงมาจากรถม้า เพิ่งจะเดินลงมาก็เห็นมู่เหมียนจวิ้นจู่ยืนอยู่หน้าประตูของจวนอ๋องเย่

วันนี้มู่เหมียนจวิ้นจู่แตกต่างกับที่ผ่านมา เพราะว่าเห็นฉีเฟยอวิ๋นแล้วนางทำตัวไม่ถูก

นางหันไปมองฉีเฟยอวิ๋นแล้วกล่าวว่า “พระชายาเย่”

ครั้งนี้ฉีเฟยอวิ๋นเห็นมู่เหมียนจวิ้นจู่แล้วอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง นึกถึงความรักความห่วงใยกันของมู่เหมียนจวิ้นจู่กับไป๋ซู่ซู่แล้ว คนที่สามารถเป็นสหายที่ดีของไป๋ซู่ซู่ได้ ก็ยิ่งทำให้ฉีเฟยอวิ๋นเชื่อว่า มู่เหมียนไม่ใช่จวิ้นจู่ที่ธรรมดาหรอก

“มีเรื่องอะไรถึงมาหาข้า?”ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากพูดพร่ำทำเพลงเลยกล่าวถามไปอย่างตรงไปตรงมา

มู่เหมียนรู้สึกไม่สบายใจลังเล อ้าปากค้างอึกอักอยู่สักพักหนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นนางไม่กล่าวอะไร เลยกล่าวว่า “เข้าไปด้านในกันเถอะ ไม่รู้ว่าท่านพี่ของท่านกลับมาหรือยัง?”

“ข้าไม่ได้มาหาเขาหรอก”

มู่เหมียนชอบหนานกงเย่มากจริงๆ หากไม่ชอบนางก็ไม่มีทางที่จะแต่งงานกับเขาหรอก

แต่ฉีเฟยอวิ๋นพูดเช่นนี้ นางก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่สบายใจและไม่พอใจ

“ท่านรู้อยู่แล้วว่าข้าไม่ได้มาเพราะเขา พูดเช่นนี้คือคิดที่จะฉีกหน้าข้าหรือ?”มู่เหมียนกล่าวถามออกมาอย่างคนปากไวตามใจคิด

พ่ายมาแล้วหนึ่งครั้งที่จวนอ๋องตวน เธอก็ทำตัวสูงส่งแล้วอย่างนั้นหรือ?

แต่ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก ก็แค่ขี้เกียจที่จะพูดอะไรมากมายกับนางก็แค่นั้น

ฉีเฟยอวิ๋นชำเลืองมองมู่เหมียน จากนั้นกล่าวว่า “ท่านอยากเข้ามาก็เข้ามา ไม่อยากเข้ามาก็แล้วแต่ใจต้องการเลย ข้าไม่ได้เป็นคนเชื้อเชิญท่านมา บอกว่าท่านพี่ของท่านอยู่หรือไม่นั้นเป็นคำกล่าวที่เกรงใจเป็นตามมารยาท ท่านโตขนาดนี้แล้ว หรือว่าฟังไม่เข้าใจหรือ?

ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบก็เดินเข้าไปในจวน มู่เหมียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่พอนึกถึงไป๋ซู่ซู่ที่เป็นสหาย นางก็ไม่สามารถสนใจอะไรได้แล้ว เลยเดินตัดสินใจเดินตามเข้าไปด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นไปที่หลังเรือน พอพ่อบ้านเห็นมู่เหมียนมา ก็คิดว่ามาก่อความวุ่นวายที่จวน เลยรีบห้ามปรามไว้ ประมาณว่าหนานกงเย่ไม่อยู่ ขอเชิญนางกลับไปเสีย

“หลีกไป ข้ามาหาฉีเฟยอวิ๋น”มู่เหมียนไม่ใช่คนที่ยอมคน ในสายตาของนางคือฉีเฟยอวิ๋นนับว่ากลั่นแกล้งคนมาก

พ่อบ้านอาวุโสรั้งไว้อีก ฉีเฟยอวิ๋นเปลี่ยนชุดออกมาจากทางด้านหลัง เห็นว่ามู่เหมียนถูกรั้งไว้อยู่เลยนึกขึ้นได้

พ่อบ้านอาวุโสคิดมากไปเสียแล้ว เธอเลยเดินไปกล่าวว่า “ท่านพ่อบ้าน ท่านอ๋องเป็นท่านพี่ลูกพี่ลูกน้องของมู่เหมียน ที่นี่เป็นเรือนของมู่เหมียน อนาคตข้างหน้ามู่เหมียนมาที่นี่ ก็เป็นเจ้านายของที่นี่ ท่านไม่ต้องห้ามไว้ อีกอย่างจัดเตรียมเรือนด้านหลังที่สะอาดเอี่ยมไว้ให้มู่เหมียนจวิ้นจู่ด้วย หากบางเวลาที่นางจะมาที่นี่ก็สามารถพักได้”

“ขอรับ”

พ่อบ้านอาวุโสแปลกใจ และก็ไม่แน่ใจว่าพระชายาคิดอะไรอยู่ แต่วันนี้ทุกอย่างในจวนอ๋องเย่เป็นฉีเฟยอวิ๋นจัดการ เขาเพียงแค่ฟังและจัดการตาม

ไม่มีอะไรที่ในจวนนี้ที่ฉีเฟยอวิ๋นไม่เป็นใหญ่ ขนาดท่านอ๋องยังต้องฟังพระชายา

เมื่อก่อนท่านอ๋องเย่ผู้เป็นคนไม่สนใจและไม่เข้าใจเหตุผล วันนี้เป็นแค่เพียงเสือตัวหนึ่งที่อยู่ใต้เท้าของพระชายาแล้ว

และก็ซื่อสัตย์ซื่อตรงอย่างมาก

พ่อบ้านเดินออกไปแล้วฉีเฟยอวิ๋นชำเลืองมองกล่าวกับมู่เหมียนว่า “มาเถอะ พวกเราเข้าไปคุยด้านในเรือนกัน”

ฉีเฟยอวิ๋นหมุนตัวเดินไปที่สวนดอกกล้วยไม้ หงเถาลี่ว์หลิ่วเตรียมชุดชาไว้ หนานกงเย่ไม่ได้กลับมา ฉีเฟยอวิ๋นนำอาหารเย็นย้ายมาในเรือน

อาหารสี่อย่างมีซุปร้อนด้วย บวกกับผักดอง นับว่าเป็นการเลี้ยงเชิญมู่เหมียนด้วย

“เชิญเลย”

มู่เหมียนนั่งลง นางกินไม่ลงเลย

ฉีเฟยอวิ๋นกินแล้วพูดคุยไปด้วย มู่เหมียนลังเลใจอยู่นานถึงได้กล่าวว่า