บทที่ 312 พวกเขาไม่เหมือนกัน

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นตระหนก และล้มลงไปกอดหนานกงเย่：“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง……”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้ นางกอดหนานกงเย่และร้องไห้

“ฮือฮือ……”

ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นกำลังร้องไห้ ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นและเห็นจิ้งจอกหางสั้นออกมาจากพงหญ้า ฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบเรียกมัน：“เจ้าจิ้งจอกน้อย！”

จิ้งจอกหางสั้นรับรู้และรีบไปมาที่ข้าง ๆ ฉีเฟยอวิ๋น มันมองไปที่หนานกงเย่ แล้วนอนลงข้าง ๆ หนานกงเย่

ในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นจึงสงบสติอารมณ์ลง และถอนหายใจด้วยความโล่งอก：“เป็นข้าที่ตื่นตระหนกจนเกินไป ขอบใจเจ้านะ！”

ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มใช้สมาธิและตรวจดูอาการหนานกงเย่

พิษเข้าสู่หัวใจแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นทำจิตใจให้มั่นคง นางหยิบมีดออกมาแล้วกรีดข้อมือของตัวเอง จากนั้นก็บีบปากของหนานกงเย่และให้เขาดื่มเลือดของนาง

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหนานกงเย่ค่อย ๆ ดีขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนว่าพิษของไป๋ซู่ซู่จะเข้ากันได้กับเลือดของนาง และแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น สามารถถอนพิษของผู้เฒ่าพิษได้นั้นต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เมื่อกลับไปแล้ว คงต้องไปลองใช้กับจักรพรรดิอวี้ตี้ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์

ฉีเฟยอวิ๋นจับข้อมือของหนานกงเย่ และรู้สึกว่าพิษของหนานกงเย่ค่อย ๆ ถูกกำจัดออกไป ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่จิ้งจอกหางสั้น：“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร？”

จิ้งจอกหางสั้นยกเปลือกตาขึ้น มันพูดไม่ได้ แล้วมันจะพูดอะไร？

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปรอบ ๆ และถามว่：“เจ้ามานานแล้วหรือ？”

จิ้งจอกหางสั้นกระดิกหู ซึ่งหมายความว่านางพูดถูก

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงถามต่อ：“เจ้าตามพวกเราออกมาหรือ？”

จิ้งจอกหางสั้นไม่ตอบสนอง คงต้องถามอีกสักหน่อยมันถึงจะเข้าใจ

เมื่อจิ้งจอกหางสั้นรู้ว่าฉีเฟยอวิ๋นออกมา มันก็เดินตามมา แต่เมื่อมาถึงประตูเมือง มันก็ได้กลิ่นและรออยู่ในเมือง

ต่อมามันรู้ว่ามีงู จึงหลบซ่อนและไม่ได้ออกมา

หลังจากที่ถามจบแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“ต้องขอบใจเจ้า มิเช่นนั้นข้าคงจะร้องไห้จนขาดใจตาย！”

จิ้งจอกน้อยกระดิกหูอย่างยินดีปรีดา

แต่ฉีเฟยอวิ๋นกลับรู้สึกเศร้าใจ

เห็นได้ชัดว่ารักตัวกลัวตายและไม่ยอมออกมาจากที่ซ่อน

หลังจากที่หนานกงเย่นอนอยู่สักพัก เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นเขาฟื้นแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ท่านอ๋อง ท่านฟื้นแล้ว？”

หนานกงเย่สูญเสียพลังชีวิตไปมาก เขามองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางจึงเริ่มใช้สมาธิเพื่อตรวจดูอาการของหนานกงเย่อีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าหนานกงเย่ไม่เป็นอะไร ฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“กลับไปแล้ว ข้าจะปรับสมดุลให้ท่านอ๋อง อีกไม่กี่วันก็จะดีขึ้นแล้ว”

หนานกงเย่จับมือของฉีเฟยอวิ๋น：“ดูเหมือนข้าจะเห็นประตูไปสู่นรกแล้ว”

“……ท่านอ๋อง ประตูนรกอยู่ข้างหน้า ไม่ได้อยู่ที่ท่าน” ฉีเฟยอวิ๋นหวาดกลัว เมื่อครู่หากไม่ใช่จิ้งจอกหางสั้นตามมา นางก็คงจะลืมถอนพิษให้หนานกงเย่

หากสายเกินไปก็คงช่วยไว้ไม่ทัน

ภาพที่หนานกงเย่ใกล้ตายก็คงจะเป็นเพียงภาพลวงตา

เธอเป็นหมอและรู้เรื่องนี้ดี

“ต่อไปท่านอย่าทำเช่นนี้อีกนะ ข้าตกใจแทบแย่！” ฉีเฟยอวิ๋นจับมือของหนานกงเย่ เขายังไม่สามารถลุกขึ้นได้ จึงทำได้เพียงจับมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้

“ข้าไม่สามารถทำให้ต้าเหลียงขายหน้าได้ ปล่อยพวกเขาไปเช่นนี้ จะมีหน้ากลับไปพบฝ่าบาทได้อย่างไร？”

ฉีเฟยอวิ๋นจนปัญญา：“เช่นนั้นหากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน แล้วข้ากับลูกเล่า？”

“ข้าไม่มีทางเป็นอะไรหรอก จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“ท่านอ๋อง แต่หากไม่มีข้า ไม่แน่ว่าตอนนี้ท่านอาจจะ……”

“ข้าเชื่อใจอวิ๋นอวิ๋น……”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีอะไรจะพูด นางก้มหน้าลงและจูบริมฝีปากของหนานกงเย่ และไม่ให้เขาพูดอะไรอีก

หนานกงเย่ค่อย ๆ ยกมือขึ้นกอดฉีเฟยอวิ๋น

ทั้งสองกอดกัน จิ้งจอกหางสั้นนอนลงและมองไปรอบ ๆ หลังจากที่พวกเขาไม่จูบกันแล้ว จิ้งจอกหางสั้นก็ลุกขึ้นยืนขึ้นแล้วจากไป

จิ้งจอกหางสั้นเฉลียวฉลาดและว่องไว

หนานกงเย่เหลือบและถามว่า：“มันไปทำอะไร？”

“กลับไปหาคนแล้ว ท่านขยับได้หรือไม่？”