บทที่ 313 หนานกงเย่เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิในวัง

หนานกงเย่ต้องพักฟื้นร่างกายหลายวัน ฉีเฟยอวิ๋นเองก็ไม่เคยออกจากจวนท่านแม่ทัพเลยแม้แต่ก้าวเดียว ยังคงทำการวิจัยตำราพิษประหลาดในลานหลังจวนท่านแม่ทัพอย่างขะมักเขม้น

หลังจากพักฟื้นไปหลายวันร่างกายของหนานกงเย่ก็ดีขึ้นมาก แต่เขายังไม่อยากออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นกำลังหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยพิษประหลาด ส่วนเขาก็คอยเฝ้ามองนางอยู่ข้าง ๆ กลับกลายเป็นวันพักผ่อนหย่อนใจไปเลยหลายวัน

หลังจากนั้นสองสามวันฉีเฟยอวิ๋นก็ได้รับเชิญเข้าวัง หนานกงเย่เองจึงตามเข้าวังด้วย

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปยังหนานกงเย่ที่ยืนอยู่หน้าพระพักตร์ พลางกล่าวอย่างน่าเกรงขามว่า “ข้าจำได้ว่าข้าไม่ได้เชิญอ๋องเย่เข้าวัง เหตุใดอ๋องเย่ถึงเข้ามาด้วยเล่า?”

“บัดนี้กระหม่อมรู้สึกว่าร่างกายของตนเองแข็งแรงขึ้นมาก จึงคิดจะใช้โอกาสที่ฝ่าบาทต้องการกำลังคนเข้าวังมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้เมินหน้าไปมองฉีเฟยอวิ๋น : “ในเมื่อเจ้ากำลังตั้งครรภ์ ลุกขึ้นเถอะ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ก้มหน้าลงโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาแต่อย่างใด

จักรพรรดิอวี้ตี้จึงเอ่ยถามขึ้น : “ร่างกายช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันสบายดีเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นชำเลืองมองไปยังคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ด้วยแวบหนึ่ง วันนี้สถานที่ที่จักรพรรดิอวี้ตี้ให้เข้าพบไม่ใช่ตำหนักบำรุงฤทัย แต่เป็นท้องพระโรงของราชสำนัก คงมีเรื่องใหญ่โตกระมัง?

“แม้ว่าจะไม่เป็นไร ก็ถอยไปเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งสังเกตเห็นว่า ในราชสำนักแห่งนี้เดิมที่ไม่มีตำแหน่งให้นางได้ยืน ในขณะที่กำลังคิดจะไปที่ใดนั้น มือของนางก็ถูกหนานกงเย่จับไว้แน่น และลากนางไปด้านข้าง

ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้าเงยหน้า ช่วงนี้ที่แห่งนี้เหี้ยมโหดขึ้นทุกวัน เหล่าขุนนางและทหารชาวแมนจูบนตำหนักใหญ่ก็ล้วนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ด้วย การลากนางไปด้านข้างต้องได้รับการตรัสถามจากฝ่าบาทก่อน เขาเหมือนกับคนที่ไม่มีพิษไม่มีภัย เขาไม่เหี้ยมโหดใครเล่าจะกล้าเหี้ยมโหด!

หนานกงเย่ยืนเชิดหน้ายืดอกอยู่ด้านข้าง แต่กลับปล่อยมือของฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย อย่างเงียบ ๆ

สายตาของจักรพรรดิอวี้ตี้ล้วนไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา พลางเอ่ยถึงเรื่องของอ๋องเซี่ยวจวิ้น

“อ๋องเซี่ยวจวิ้นเกี่ยวพันกับคดีความของหุบเขายา แต่หุบเขายาไม่ได้อยู่ภายในขอบเขตของเมืองต้าเหลียง เรื่องนี้จะต้องยุ่งยากมากเป็นแน่

ประการแรกทำลายเกียรติราชสำนักของเมืองต้าเหลียง ประการที่สองหากไม่ลงโทษสถานหนัก วันข้างหน้าเมืองต้าเหลียงจะสู้หน้าพลเมืองภายในเมืองต่าง ๆ ได้อย่างไร ถึงตอนนั้นไม่เป็นที่น่าขบขันของทุกคนหรอกหรือ?”

“ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้อง หม่อมฉันเห็นด้วยเพคะ”

ผู้คนในตำหนักทยอยกันออกหน้าลงความเห็น ฉีเฟยอวิ๋นทอดถอนใจ จักรพรรดิว่าเช่นไร ขุนนางก็ว่าเช่นนั้น บางทีคงต้องเป็นเช่นนี้แล้วกระมัง?

“ฝ่าบาท กระหม่อมจะเข้าจับกุมหุบเขายาและคนอื่น ๆ อย่างลับ ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่ลงความเห็น เป็นตัวแทนเสนอชื่อตนเอง

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปทางเขาแวบหนึ่ง : “ผู้เฒ่าพิษผู้นั้นไม่ใช่สามัญชนคนธรรมดา เจ้าต้องมีชีวิตรอดที่นั่นให้ได้ ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้า

สำหรับเรื่องของผู้เฒ่าพิษ ข้าคงต้องแล้วแต่การเห็นสมควรของเจ้าแล้ว

เพียงแต่ทุกเรื่องย่อมมีเหตุปัจจัย เมื่อต้าเหลียงไม่มีทางรังแกผู้ด้อยกว่า และไม่มีวันยอมขัดแย้งใด ๆ กับคนทั่วทั้งปฐพีโดยเด็ดขาด

หากผู้เฒ่าพิษไม่ก่อเหตุอาชญากรรมในผืนดินของเมืองต้าเหลียงอีก ข้าจะยอมเมตตาสักครั้ง จะไม่ฆ่าล้างตระกูล”

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!” หนานกงเย่น้อมรับคำสั่ง

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปทางหนานกงเย่แวบหนึ่ง และกล่าวต่อว่า : “แต่ไหนแต่ไรมาเมืองต้าเหลียงไม่เคยไปมาหาสู่กับคนพเนจร ครานี้พวกเขามาเยือนถึงเมืองต้าเหลียง ย่อมมีเหตุผล

นึกได้ว่าไป๋จิ่งหยวนมีชื่อเสียงในด้านหมอเทวดา แต่กลับทำร้ายลูกศิษย์ของตน จัปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด

การปฏิบัติตนของอ๋องเซี่ยวจวิ้นข้าเองก็เคยได้ยินมาบ้าง เครือญาติในเชื้อพระวงศ์ใต้อาณัติเหล่านี้ก็ถึงเวลาที่ต้องเข้าไปควบคุมแก้ไขให้ดีขึ้น

องค์รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนข้าจงรับไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ตั้งแต่วันนี้ ข้าขอสั่งให้เจ้าไปตรวจสอบเรื่องในหุบเขายาอย่างลับ ๆ”

“กระหม่อม น้อมรับพระบัญชา”

“ฉีเฟยอวิ๋นจงรับพระบัญชา”

“เพคะ”