บทที่ 316 อยากให้กำเนิดเป็นโขยง

ทั้งสองออกมาจากจวนกั๋วจิ้วแล้วนั่งบนรถม้า ระหว่างเดินทางกลับฉีเฟยอวิ๋นถามว่า “คล้ายกับว่าท่านอ๋องไม่ชอบคนของครอบครัวต้ากั๋วจิ้วเลยใช่หรือไม่?”

“เหตุใดข้าจะต้องชอบ?”หนานกงเย่ไม่ตอบแต่กลับย้อนถาม แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้รู้สึกว่าแปลกอะไร

เธออิงแอบข้างกายหนานกงเย่แล้วถามว่า “ตามหลักต้ากั๋วจิ้วคือพี่น้องของเสด็จแม่ ท่านอ๋องไม่ควรอคติกับเขา แต่หม่อมฉันเห็นท่านอ๋องไม่ว่าจะเรื่องอะไรล้วนไม่ชื่นชอบ?”

“แม้ว่าต้ากั๋วจิ้วจะเป็นพี่น้องของเสด็จแม่ แต่โดยแก่นแท้แล้วเป็นขุนนาง ข้าคือท่านอ๋อง เขาคือกั๋วจิ้วมีบรรดาศักดิ์เป็นญาติเสด็จแม่ เวลาที่เขาเจอท่านอ๋องอย่างข้าควรที่จะถ่อมตัวบ้าง

แต่เขาไม่ค่อยจะเข้าเฝ้า แถมยังกดข้าระดับหนึ่ง ข้าจะมีความสุขได้อย่างไร?”

“เช่นนั้นท่านอ๋องก็ใจแคบพอสมควร เรื่องเพียงเล็กน้อยยังไม่ไว้หน้าต้ากั๋วจิ้วเลย อาจจะพูดยากสักหน่อยแล้วล่ะ”

“สรุปคือข้าไม่ชอบ การกระทำเลวร้ายของท่านอ๋องกั่วจิ้นนั่น ฮูหยินกั๋วจิ้วเป็นคนสูงส่งเฉิงหยางจวิ้นจู่ ไม่เพียงแต่ไม่ควบคุม ยังอยู่ด้านข้างคอยสนับสนุนหนุนหลัง เมืองต้าเหลียงของข้าหากมีผู้คนประเภทนี้มากมาย ก็ไม่ต้องให้เมืองของเขามาบุกโจมตี มุ่งตรงมาก็สามารถเสียเอกราชได้แล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นนึกถึงเรื่องท่านอ๋องกั่วจิ้น คนเช่นนั้นนำภัยพิบัติมาสู่บ้านเมืองและอาณาประชาราษฎร์ หากเป็นคนทั่วไปก็แล้วไป

พยายามเข้ามาในราชวงศ์ หนานกงเย่ยิ่งเป็นคนที่โอหังและถือดี เขารู้สึกว่าเป็นการทำลายขายหน้าต่อราชวงศ์ของเขามาก

กลับมาถึงจวนอ๋องเย่ฉีเฟยอวิ๋นเลยรีบกลับไปพักผ่อน หนานกงเย่ได้รับคำสั่งให้ไปตรวจสอบเรื่องของผู้เฒ่าพิษ แน่นอนว่าไม่สามารถอยู่นิ่งเฉยโดยไม่ทำอะไร เขาออกไปที่กรมยุติธรรม นับว่าเป็นการทำงานอะไรอยู่บ้าง

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปพักผ่อน เธอนอนหลับพักผ่อนได้ไม่ดีและก็ไร้หนทางที่จะสงบครรภ์ด้วย

ช่วงเย็นหนานกงเย่กลับมาก็รีบไปดูฉีเฟยอวิ๋น พอเจอหน้าก็ถามเรื่องการคลอดลูกว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างของฮูหยินกั๋วจิ้วหรือไม่

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้หลบเลี่ยง แน่นอนว่าเรื่องอาจจะเป็นไปได้เลยกล่าวพูดคุยกับหนานกงเย่ให้เข้าใจชัดเจน

เวลานี้หนานกงเย่กล่าวด้วยความสีหน้าอึมครึมว่า “พูดเช่นนี้ ให้กำเนิดเยอะ ยิ่งเกิดเรื่องมากไม่ใช่หรือ?”

เธอรู้ว่าหนานกงเย่กังวลใจ ฉีเฟยอวิ๋นเลยนั่งลงกอบกุมมือของหนานกงเย่ จากนั้นกล่าวว่า”ท่านอ๋องไม่ต้องคิดมาก หนึ่งยังไม่แน่ชัดเลยว่ามีกี่คน สองสถานการณ์เช่นนี้พวกเรารีบร้อนก็ไม่มีประโยชน์ มิสู้กับดูแลครรภ์ดีๆ ให้มีความสงบปลอดภัยเป็นดี”

หนานกงเย่กล่าวด้วยแววตาที่อึมครึมว่า “ข้าไม่ต้องการเสี่ยงอันตราย”

“ท่านอ๋อง หากเป็นโขยงห้าคนเล่า หนึ่งในนั้นมีที่ท่านอ๋องเป็นกังวลใจไว้ ขอถามหน่อยว่าท่านอ๋องจะทำอย่างไร?”

หนานกงเย่กอบกุมมือของฉีเฟยอวิ๋น สีหน้าเคร่งขรึมกล่าวว่า “ข้าต้องการให้อวิ๋นอวิ๋นปลอดภัย และก็ตัดใจทิ้งพวกเขาไม่ลงด้วย“

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ใช่คนที่หยาบคายโหดร้าย หากหยาบคายสักนิดหนึ่ง บางทีอาจจะถามท่านอ๋องว่าต้องการลูกหรือต้องการหม่อมฉัน แต่หม่อมฉันต้องการท่านอ๋องและลูกด้วยนี่คือคำตอบของหม่อมฉัน”

หนานกงเย่กำมือแน่น กล่าวว่า”อวิ๋นอวิ๋น พวกเรามีแค่คนเดียวเถอะ"

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างตลกขบขันว่า “ท่านอ๋อง บางทีอาจจะเป็นคนเดียวก็ได้นะ”

“ไอหย๋า!”

หนานกงเย่ทอดถอนหายใจออกมา รู้สึกว่าพอเขาเลอะเลือนก็เปลี่ยนหนึ่งโขยงเป็นหนึ่งคนแล้ว ก็อารมณ์ไม่ดีในทันทีเลย

หนานกงเย่ปล่อยมือแล้วออกไป ทิ้งฉีเฟยอวิ๋นไว้ภายในห้อง

เธอลุกขึ้นไปกินข้าว ดึกดื่นหนานกงเย่ถึงกลับมา

ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินเสียงคนผลักประตูเข้ามา ฟังออกว่าเป็นฝีเท้าของหนานกงเย่ เธอพลิกตัวแล้วไปมองทางด้านของหนานกงเย่

หนานกงเย่เดินผ่านความมืดมาอย่างเชื่องช้า พอเดินมาถึงหน้าเตียงถึงได้ปลดชุดออก

ฉีเฟยอวิ๋นได้กลิ่นเหล้าอ่อนๆ กล่าวอย่างประหลาดใจขึ้นว่า “ท่านอ๋องดื่มเหล้ามาหรือ?”

“ข้าไปจวนท่านแม่ทัพมา ท่านพ่อตากำลังดื่มเหล้าอยู่ก็เลยดื่มหนึ่งจอก ไม่เยอะหรอก”กล่าวจบหนานกงเย่ก็ถอดชุดเสร็จ แล้วแยกผ้าห่มออก

ฉีเฟยอวิ๋นถูกรั้งเข้ามาในอ้อมกอด กลิ่นของเหล้าก็เพิ่มมากขึ้น

เดิมอยากผละออกมาจากอ้อมกอดของหนานกงเย่ แต่แขนทั้งสองข้างของเขาโอบรัดแน่น ฉีเฟยอวิ๋นทำได้เพียงจำยอม

หลังจากนั้นเธอก็ได้ฟังฉีเฟยอวิ๋นพูดพร่ำเพ้อตามประสาคนเมา