บทที่ 317 บังเอิญพบหญิงชรา

ต้ากั๋วจิ้วเป็นคนมีคุณธรรมมาก ฉุนเฉียวง่าย แต่ไม่เคยทำเรื่องชั่วร้าย เพียงแต่ผู้ใต้บังคับบัญชาบางคนของเขาใช้ชื่อกองทัพของเขาสมรู้ร่วมคิดกับคนชั่ว และกล้าที่จะทำกดขี่ข่มเหงประชาชน

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลง มีคนนำซุปโสมขึ้นมาให้ และมีกลิ่นหอมน่าดื่ม

ฉีเฟยอวิ๋นดื่มซุปไปพลางและถามไปพลางว่า：“ท่านพ่อ หากเป็นตามที่ท่านกล่าว เช่นนั้นต้ากั๋วจิ้วก็เป็นคนดีหรือเจ้าคะ？”

“อวิ๋นอวิ๋น คนดีไม่สามารถใช้ความดีความชั่วแยกแยะได้ สำหรับเจ้าแล้วพ่อเป็นคนดี แต่สำหรับทหารของต่างแคว้นที่รุกรานต้าเหลียงของเรา พ่อเป็นคนเลวจนมิอาจให้อภัยได้ คนในแคว้นของพวกเขากล่าวว่าพ่อเป็นปีศาจร้ายที่ออกมาปล้นสะดมของชาวบ้าน และฉุดหญิงสาวชาวบ้าน

คราวนี้พ่อกลับมายังได้ยินว่าในตอนนั้นพ่อลักพาตัวองค์หญิงไป แล้วบีบบังคับองค์หญิง จนในที่สุดก็ทำลายศพจนไม่เหลือซาก ดังนั้นชื่อเสียงของพ่อในต่างแคว้นเรียกได้ว่าฉาวโฉ่มาโดยตลอด แต่อยู่ที่นี่เจ้าเห็นว่าพ่อเป็นคนดี และคนมากมายบอกว่าพ่อเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการ！”

ฉีเฟยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน：“ท่านพ่อ ท่านกล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นข้าสามารถพูดได้หรือไม่ว่าอันที่จริงแล้ว ท่านแม่ของข้าเป็นองค์หญิงต่างแคว้น และข้าก็เป็นพระธิดาขององค์หญิง？”

“……”แม่ทัพฉีเงียบไปครู่หนึ่ง：“อย่าพูดไร้สาระ อวิ๋นอวิ๋น พ่อเจอแม่ของเจ้าระหว่างทางที่ไปสู้รบ”

“อ้อ？” ฉีเฟยอวิ๋นเลิกคิ้วและมองไปที่แม่ทัพด้วยความประหลาดใจ：“ท่านพ่อ หากท่านกล่าวเช่นนั้น ก็เป็นไปได้ที่ท่านแม่จะเป็นองค์หญิงของต่างแคว้น ถึงอย่างไรท่านพ่อก็พบท่านแม่ระหว่างทาง แล้วท่านพ่อรู้ได้อย่างไรว่าท่านแม่ไม่ใช่องค์หญิง？”

“แม่ของเจ้าไม่เคยบอกเลย” แม่ทัพฉีหน้าแดง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ ท่านพ่อของนางปกปิดความลับอะไรไว้กันแน่

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและกล่าวว่า：“ท่านพ่อ ข้าอยากไปดูที่ห้องฝึกซ้อม ท่านพ่อไปกับข้าเถิด”

“เจ้าตั้งครรภ์อยู่ จะไปที่ห้องฝึกซ้อมทำไมกัน？” แม้ว่าจะปากร้าย แต่แม่ทัพฉีก็รักบุตรสาวของเขาดั่งชีวิต และลุกขึ้นเดินตามไป ในขณะที่เดินก็เตือนให้ฉีเฟยอวิ๋นเดินอย่างระมัดระวัง

สองพ่อลูกเข้าไปด้านใน ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปจับอาวุธของทหาร แม่ทัพฉีรู้สึกตกใจราวกับมีอะไรบางอย่าง：“อวิ๋นอวิ๋น เจ้าตั้งครรภ์อยู่ อย่าแตะต้องสิ่งเหล่านี้เลย”

ฉีเฟยอวิ๋นออกไปและไปดูดาบอื่น ๆ นางหยิบขึ้นมาและอยากจะลองดู แต่แม่ทัพฉีก็หยิบไปไว้ข้าง ๆ ในทันที

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าใจ

เดิมทีนางต้องการจะฝึกดาบไร้ใจให้ถึงขั้นสูงสุด แต่ในตอนนี้จะสามารถฝึกอะไรได้

นางจะต้องดูแลร่างกายให้ดี หลังจากที่คลอดบุตรแล้วก็คงจะง่ายขึ้น

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากดาบเหล่านั้นและนั่งลง แม่ทัพฉีโยนดาบขึ้นไปแขวนไว้แล้วมันก็ตกลงมาบน

ฉีเฟยอวิ๋นจ้องมอง：“ท่านพ่อ ท่านเก่งกาจมาก”

ฉีเฟยอวิ๋นยกนิ้วโป้งให้ท่านแม่ทัพฉี

แม่ทัพฉีมีความสุขมาก และเดินไปนั่งลงเป็นเพื่อนฉีเฟยอวิ๋น

“อวิ๋นอวิ๋น ข้าได้ยินบุตรเขยบอกว่าเจ้าเป็นรังนก？” ในที่สุดแม่ทัพฉีก็ทนไม่ไหว แม้ว่าทุกคนจะรู้เรื่องนี้ แต่เขายังไม่เชื่อ คนจะให้กำเนิดบุตรมากมายขนาดนี้ในคราวเดียวได้อย่างไร

แม้ว่าไป๋ซู่ซู่จะเป็นหมอเทวดา แต่ก็อาจจะไม่เป็นความจริง

แต่เมื่อวานบุตรเขยบอกเช่นนั้น และแน่นอนว่าเขาเชื่อ

ฉีเฟยอวิ๋นมองไป：“ท่านพ่อ ท่านอ๋องทรงบอกอะไรเจ้าคะ？”

“เขาบอกว่าอวิ๋นอวิ๋นต้องให้กำเนิดบุตรหลายคนในคราวเดียว เขากลัวว่าร่างกายจะทนไม่ไหว และยังบอกว่าหากกิดอะไรขึ้นกับบุตร เขาก็คงเสียใจมาก

พอเมาแล้วก็พูดไปเรื่อยเปื่อย！”

หลังจากที่พูดจบ แม่ทัพฉีก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเขาเหลือบมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างระมัดระวัง และกลัวว่าจะถูกจับได้

ฉีเฟยอวิ๋นจงใจแสร้งทำเป็นจำไม่ได้ และถามแม่ทัพฉีว่า：ท่านพ่อ ท่านไม่กังวลเรื่องที่ข้าจะมีบุตรหลายคนในคราวเดียวหรือเจ้าคะ？”

“มีอะไรน่ากังวลกัน หากจะเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ การให้กำเนิดบุตรเพียงคนเดียวก็เกิดเรื่องขึ้นได้ แต่หากไม่มีอะไรผิดปกติและสามารถให้กำเนิดบุตรหลายคนในคราวเดียวได้ เช่นนั้นเป็นกังวลไปก็ไร้ประโยชน์？

อวิ๋นอวิ๋น พ่อก็เคยเห็นสตรีที่ให้กำเนิดบุตรสี่ห้าคนในคราวเดียว ลูก ๆ ของครอบครัวนี้อายุ เจ็ดแปดสิบแล้วก็ยังแข็งแรงดีอยู่” แม่ทัพฉีอิ่มอกอิ่มใจมาก หากสามารถมีบุตรหลายคนในคราวเดียวได้ เช่นนั้นก็จะเป็นหน้าเป็นตามาก

ฝ่าบาทได้พบกับเขาและไม่ได้พูดจาดี ๆ ？