บทที่ 380 หยั่งเชิงจงชินอ๋อง

ทานอาหารแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็ไปดูหนานกงเหยี่ยนเลย

หนานกงเหยี่ยนนั้นฟื้นแล้วแต่ร่างกายนั้นยังดีไม่พอเท่าใด

ฉีเฟยอวิ๋นให้อวิ๋นหลัวฉวนไปพักผ่อนและอวิ๋นหลัวฉวนนั้นก็เหนื่อยมากแล้ว ไม่ได้หลับเลยทั้งคืนแล้วทนอยู่จนถึงเวลาเที่ยงวันจนร่างกายรับไม่ไหวแล้ว

อวิ๋นหลัวฉวนถอดเสื้อตัวนอกแล้วนอนอยู่ตรงด้านนอกของหนานกงเหยี่ยน

เมื่อนางนอนหลับแล้วฉีเฟยอวิ๋นนำมีดมาและให้หนานกงเหยี่ยนดื่มเลือดอีกครึ่งชาม

หนานกงเหยี่ยนดื่มเลือดแล้วมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น: "เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?"

“หม่อมฉันทำเพื่อท่านอ๋องของครอบครัวข้า แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเห็นแก่อ๋องตวน ท่านอ๋องตวนพักผ่อนซะก่อนเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งยังฝั่งหนึ่ง หนุนศีรษะไว้บนมือพักผ่อน

อวิ๋นหลัวฉวนตื่นขึ้นมาในตอนบ่าย นางลุกขึ้นมาแล้วก็ไปดูบาดแผลให้หนานกงเหยี่ยน หนานกงเหยี่ยนเกรงว่าจะถูกสังเกตว่ามองฉีเฟยอวิ๋น

“ไม่ต้องดูหรอก ตอนเจ้านอนข้าได้ดูแล้ว หากเปิดอีกตัวยาก็จะสูญเปล่า เมื่อวานเจ้าขยับยิ่งทำให้บาดแผลหนักขึ้นไม่ต้องขยับจะดีกว่า ข้าจะตรวจดูทุกวัน"

“อ๊า?” อวิ๋นหลัวฉวนใบหน้าเป็นกังวลและยังโทษตนเองอีกด้วย

หนานกงเหยี่ยนรีบจับมือของนางเอาไว้: "เจ้าอย่าได้ฟังคำกล่าวของพระชายาเย่ ไม่ได้ร้ายแรงเพียงแค่ไม่สามารถให้เจ้าดูได้"

อวิ๋นหลัวฉวนหน้าแดงแล้วดึงมือออก: "เช่นนั้นหม่อมฉันรู้แล้ว"

อวิ๋นหลัวฉวนมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น: "ท่านพี่เสียนเฟย ท่านพักผ่อนเถอะ ข้าจะอยู่เอง"

“ไม่เป็นไร ข้ากำลังรอคนอยู่”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวเช่นนั้นดวงตาของอวิ๋นหลัวฉวนก็ลึกขึ้นอยู่บ้างเล็กน้อย

“ข้าเข้าใจแล้ว” อวิ๋นหลัวฉวนสั่งการทันที: “มานี่ซิ”

"จวิ้นจู่"

"เตรียมของกิน ข้าจะเล่นหมากรุกกับท่านพี่เสียนเฟย"

"เพคะ"

หนานกงเหยี่ยนนอนอยู่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เขาจึงทำได้เพียงแค่มองดูเท่านั้น

ทั้งสองคนเล่นหมากรุกจนถึงเวลาอาหารค่ำ มีคนรายงานอยู่นอกประตูว่า: "กราบเรียนจวิ้นจู่ จงชินอ๋องขอเข้าพบอยู่ด้านนอก"

“จงชินอ๋อง?” มือของอวิ๋นหลัวฉวนกำตัวหมากรุกใบหน้าหม่นหมองลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองยังฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังอ๋องตวน สีหน้าของอ๋องตวนนั้นย่ำแย่นัก

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น: "ท่านอ๋อง ข้าจะไปหาคน ลำบากให้ท่านอย่าได้ก่อเรื่อง แสร้งทำเป็นว่าท่านป่วยหนักกำลังจะตายก็พอ"

อ๋องตวนนั้นช่างเฉลียวฉลาด เหลือบมองไปยังอวิ๋นหลัวฉวน

“ฉวนเอ๋อร์……”

“ในเมื่อหม่อมฉันให้สัญญากับท่านอ๋องว่าจะอยู่ข้างกายท่านอ๋อง ก็จะไม่ปลี่ยนแปลงไปมาตลอดเวลาเป็นแน่ ท่านอ๋องได้โปรดวางใจ”

สีหน้าของหนานกงเหยี่ยนค่อยๆดีขึ้นแล้วกล่าวว่า: "ฉวนเอ๋อร์เจ้ามานี่"

อวิ๋นหลัวฉวนเดินไปหาหนานกงเหยี่ยนแล้วหนานกงเหยี่ยนก็กล่าวว่า: "ในเมื่อต้องการทดสอบ เช่นนั้นจะดีกว่าหากสมจริงสักหน่อย"

“ท่านอ๋องหมายความว่าเช่นไร?”

หนานกงเหยี่ยนดึงอวิ๋นหลัวฉวนครั้งหนึ่ง อวิ๋นหลัวฉวนไม่ได้ยืนมั่นจึงพุ่งร่างเข้าไป จากนั้นหนานกงเหยี่ยนแนบอยู่ตรงคอของอวิ๋นหลัวฉวนเอียงกัดนางไปหนึ่งครั้ง เพียงแค่กัดเบาๆอวิ๋นหลัวฉวนเจ็บก็ปล่อยออกเลย

เมื่อนางลุกขึ้นแล้วจับคอเอาไว้ นางมองหนานกงเหยี่ยนอย่างไม่พอใจ: "ท่านทำสิ่งใด?"

“ไม่นานก็จะรู้”

รู้ว่าอวิ๋นหลัวฉวนไม่เข้าใจและหนานกงเหยี่ยนกลับอยากจะหัวเราะ เขามองไปยังฉีเฟยอวิ๋น: "พระชายาเย่ เจ้าไปหลบยังห้องด้านหลังเพียงสังเกตการณ์ก็พอ ที่นี่ปล่อยให้ฉวนเอ๋อร์จัดการ"

"ได้"

ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังกลับไปยังห้องด้านหลังแล้วอวิ๋นหลัวฉวนก็สั่งการว่า: "ไปเถอะ เชิญจงชินอ๋องเข้ามา อย่าได้ทำตัวเป็นจุดสนใจ"

"เพคะ"

เมื่อสาวใช้จากไปอวิ๋นหลัวฉวนก็ไปดูรอยกัดตรงคอ มองดูอยู่ครู่หนึ่งตรงหน้าคันฉ่องทองแดง เกือบจะเป็นแผลแล้ว กัดจนเป็นรอยสีม่วงสัมผัสแล้วยังรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง

อวิ๋นหลัวฉวนรู้สึกว่าดูไม่ได้ จึงเดินไปหยิบผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่งมาผูกเอาไว้เลยโดยตรง

ในเวลานี้จงชินอ๋องก็เข้ามาจากด้านนอกแล้ว