บทที่ 381 ไฟโหมไหม้เรือนหลัง

จงชินอ๋องนั่งอยู่เหม่อลอยตรงนั้นเป็นเวลาเนิ่นนาน หันกลับมาเห็นร่องรอยปรากฏอยู่บนคอของอวิ๋นหลัวฉวนจึงเจ็บปวดใจอยู่บ้าง

“ฉวนเอ๋อร์ นี่ก็ดึกมากแล้ว กระบี่ที่เจ้าเอาไปจากข้าครั้งก่อนเป็นของเสด็จพ่อ เมื่อวานขอจากข้าแล้วข้าต้องคืนให้ท่านซะแล้ว”

"หม่อมฉันจะไปหยิบมา"

อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นไปหยิบกระบี่ นางไปแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกประหลาด

จงชินอ๋องลุกขึ้นและเดินไปตรงหน้าอ๋องตวน ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหม่ายิ่งนัก

ในเวลานี้อวิ๋นหลัวฉวนก็ไม่ได้ไปไกลซึ่งอยู่ตรงหน้าประตู

จงชินอ๋องมองดูครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย: “เหตุใดถึงเป็นเจ้า เจ้ากับข้าอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้วเหตุใดเจ้าถึงแย่งฉวนเอ๋อร์ไป เจ้าไม่ชอบพอแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ เจ้ายังทำร้ายฉวนเอ๋อร์อีก ข้าอยากจะกรีดเจ้าออกดูว่าหัวใจของเจ้าทำด้วยสิ่งใด ฉวนเอ๋อร์แสนดีเช่นนั้นเจ้ายังต้องการทำร้ายนาง เจ้านั้นช่างใจดำหรือไม่!

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้ว จงชินอ๋องกล่าวอยู่ครู่หนึ่งก็หันหลังเดินจากไป

และก็ไม่ได้อยู่ต่อ ได้จากไปเลย

อวิ๋นหลัวฉวนหลบออกหน้าประตูซึ่งซ่อนตัวอยู่ มองดูจงชินอ๋องเดินจากไป

นางไม่ได้ไปหาจงชินอ๋อง หันหลังกลับเข้าไปยังในเรือน

อ๋องตวนลืมตาขึ้นแล้วมองไปยังหน้าประตูด้วยใบหน้าอันเคร่งขรึม

ฉีเฟยอวิ๋นเดินออกไปดูอ๋องตวน ไม่กล้าประมาทจากนั้นเริ่มตรวจสอบดูอาการอ๋องตวน แน่ใจว่าไม่เป็นไรแล้วจึงตรวจสอบบริเวณโดยรอบ ไม่มีสารพิษฉีเฟยอวิ๋นจึงได้หันไปตรวจสอบโต๊ะและสถานที่ทุกแห่งที่จงชินอ๋องไป

หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหาใดฉีเฟยอวิ๋นก็ออกไปด้านนอกเพื่อไปพบจงชินอ๋อง

อวิ๋นหลัวฉวนทำสิ่งใดไม่ถูก: “ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่รู้ว่าจงชินอ๋องชอบพอหม่อมฉัน วันนี้หม่อมฉันก็ชี้แจงกับเขาชัดเจนแล้วว่าหม่อมฉันกับเขาเป็นความสัมพันธ์แค่เพียงพี่น้องกันเท่านั้น”

“ข้าอาการดีแล้วจะไปสังหารเขาซะ ให้เขารออยู่ในโลงศพ”

“ท่านอ๋อง ท่านไม่มีเหตุผล แม้ว่าจงชินอ๋องจะบอกว่าเขาชอบหม่อมฉันแต่เขาก็ไม่ได้ทำสิ่งใดอันไม่พึงกระทำ”

“เขาจะแย่งชายาของข้าไปอยู่แล้วยังจะบอกว่าไม่ได้มีสิ่งที่มิพึงกระทำหรือ?”

อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวสิ่งใดไม่ออก มองไปยังหนานกงเหยี่ยนแล้วนางก็รู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรม

เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับนาง?

ฉีเฟยอวิ๋นกลับมาจากด้านนอกและเดินไปหาอ๋องตวนแล้วนั่งลงข้างอ๋องตวน: "พวกท่านคิดว่าเป็นจงชินอ๋องหรือไม่?"

“ข้ามองว่าแม้จะไม่ใช่เขา เขาก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังอวิ๋นหลัวฉวน: "แล้วเจ้าหล่ะ?"

อวิ๋นหลัวฉวนส่ายศีรษะ: “ประการแรกหากเป็นเขาเขาจะไม่ลงมือ ลงมือก็จะถูกสงสัยเช่นนี้ช่างโง่เขลานัก แน่นอนว่าหากเป็นจริงเขาก็จะไม่ลงมือนี่เป็นสิ่งที่น่าสงสัยที่สุด ประการที่สองหากไม่ใช่แต่เขามาในช่วงเวลานี้ก็ช่างน่าแปลกนัก หรือเพียงแค่มาดูว่าอ๋องตวนสิ้นชีพแล้วหรือยัง?”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า: "ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดพระมเหสีถึงได้ชอบท่านมาก ท่านเทียบกับจวินฉูฉู่แล้วมองนางสูงไปซะแล้ว"

จวินฉูฉู่คคิดสนใจแต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่อวิ๋นหลัวฉวนเป็นผู้ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมาก่อน จะเทียบกันได้เช่นไร?

อ๋องตวนในขณะนี้สงบลงมามองอวิ๋นหลัวฉวนด้วยสายตาดุเดือด: "ข้ากลับรู้สึกว่ารู้จักฉวนเอ๋อร์เป็นวันแรก"

อวิ๋นหลัวฉวนไม่ได้กล่าวสิ่งใด เรื่องนี้ไม่สำคัญในสายตาของอวิ๋นหลัวฉวน

“หากว่าเป็นจงชินอ๋อง ท่านพี่เสียนเฟยท่านคิดว่าเขาจะปล่อยเรื่องนี้ให้หลุดมือง่ายดายเช่นนี้หรือ?”

“ไม่ แต่ว่าถึงจะไม่ใช่เขา ผู้ที่อยู่เบื้องหลังนั้นก็จะไม่ปล่อยให้หลุดมือ ดังนั้นสองสามวันนี้ห้ามชะล่าใจ”

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะเฝ้าอ๋องตวนทั้งวันทั้งคืนและเพิ่มกำลังคนเชื่อว่าจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”

“ก็ไม่แน่ อย่าได้ประมาทก็พอ ตอนนี้ข้าเช่นนี้ก็ช่วยสิ่งใดไม่ได้ ท่านต้องระวังให้มากกว่านี้”

"ได้"

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอ๋องตวนแล้วหันหลังออกประตูไป หลังจากออกไปแล้วก็ยืนเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวอยู่ในลานเรือน

หรือบางทีไม่ได้แยกจากกันนานเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงเพิ่งรู้ว่าคิดถึงค่ำคืน เวลาและปุยเมฆ

ยามค่ำคืน

ทันใดนั้นมีการเคลื่อนไหวในลาน จู่ๆเจ้าจิ้งจอกหางสั้นก็ลุกขึ้นจากเตียง และเจ้าอีกาน้อยก็บินไปยังตรงหน้าต่าง

ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น ลูกธนูไฟดอกหนึ่งก็ตกลงตรงหน้าต่างเสียงดังแล้วกระดาษหน้าต่างเกิดเสียงฟู่ว์เผาไหม้ขึ้นมา